Een ekster die wil vliegen met Sabena...

Gisteren stond ik in de rij in de kringloopwinkel. Het was 'retrodag', wat eigenlijk neerkomt op gewoon veel duurdere rommel en ok... ook wel heel wat leuke en mooie dingen anders stond ik natuurlijk niet aan te schuiven in een veel te lange rij... Tergend traag kwamen we stapje na stapje dichter bij de kassa.

Mijn vangst

Voor mij stond een oudere vrouw met twee lelijke kandelaars en een nog lelijker paar schoenen in haar handen. Ze vertrouwde mij toe 'dat het toch straf was'. Lang geleden had ze bijna exact diezelfde kandelaars weggedaan en nu stond ze in de rij om ze opnieuw te kopen. Stel je voor. Gaan mensen wat hun smaak betreft dan allemaal mee met de mode? Of verandert smaak op zich gewoon? En noemen we dat dan 'mode'? Is smaak dan iets dat ons overstijgt? Dat lijkt me straf als ik de vrouw voor mij nog eens goed bekijk...
Achter mij stond een jonge vrouw met haar moeder. Dochterlief vond dat alles in haar mandje praktische mogelijkheden moest hebben en dus wat niet aan de criteria voldeed, belandde onverbiddelijk opnieuw in de rekken. Haar moeder dacht er heel anders over en trakteerde de hele rij op nostalgische verhalen en anekdotes over elk voorwerp dat ze zag, terwijl ze een, volgens dochterlief, volstrekt nutteloze hoed op haar hoofd paste.
'Dat ga je nooit opzetten, moeder!'
'Maar zo'n mooie hoed... Mijn moeder zou haar hart hier ophalen. Zij droeg vroeger altijd zo'n hoeden voor feestelijke gelegenheden. En altijd weer pasten ze perfect bij haar jurk. Prachtig...'

Ik zei niets, keek, luisterde en glimlachte af en toe. Zouden mensen aan mijn gezicht kunnen zien dat ik een hoopje ellende was? Zolang ik af en toe glimlachte, vast niet. Terwijl ik naar de inhoud van mijn winkelmandje keek, bedacht ik wat mijn koopcriteria waren... Hmmm... Ik lijk soms wel een ekster. Ik sleep allerlei mooie dingen naar mijn nest en zelden heb ik voordien een bestemming. Ik vind ze gewoon mooi of 'ik bedenk er nog wel iets voor'. Ik heb geen praktische checklist, misschien wel een veranderende smaak... En nostalgische herinneringen aan die specifieke dingen heb ik ook niet.
Ik ben er wel van overtuigd dat er heel wat nostalgie en mooie verhalen hangen aan enkele van de schatten die ik binnenhaalde. Ik kocht bv. een kleine bruine leren beautycase. Achterop plakt er een oude sticker van Sabena met een adres op, ergens hier in Merksem. Ik hou van zo'n Amélie Poulin-achtige dingen en ik zou bijna naar de Klaverbloemstraat willen fietsen om te kijken of Christiane daar nog steeds woont...

Ik ben nog steeds een hoopje ellende en ik voel me nog steeds heel erg alleen. Ik weet nog niet wat ik precies wil of hoe ik mijn leven wil leiden. Maar ik weet wel zeker dat ik hou van fantasie en nostalgie, van mooie, tot de verbeelding sprekende dingen zonder enige praktische bestemming.

Collect moments, not things...

Doorgaans leef ik eigenlijk betrekkelijk 'zuinig'. Ik heb een stokoude gsm waarmee je enkel kan bellen en sms-en (dat laatste gaat steeds moeilijker want de toetsen blijven hangen waardoor mijn berichtjes nog onduidelijker zijn dan normaal) waar zelfs nog een berichtje van 2006 op staat. Ik gebruik de afgedankte computer van een vriend sinds de mijne het begaf. Mijn tv is nog steeds een oud en breed (in alle richtingen, behalve de richting waarvoor je veel betaalt) exemplaar dat opnieuw een afdankertje van een vriend geweest is. Ik heb geen auto (en de auto die ik had, was nu ook niet bepaald een duur hebbeding), geen droogkast, geen afwasmachine, geen tablet of netbook, geen oven, geen dampkap of kookeiland, zelfs geen keukenrobot. Ik ben met andere woorden niet zo gehecht aan materiële dingen...

Er zijn maar enkele uitzonderingen op die regel. Kleren en schoenen! Maar eerlijk waar, ook daar hou ik het doorgaans 'schappelijk'. Mijn hekel aan winkelen en dan vooral aan kleren passen en mijn onvermogen om te kiezen helpt me hier dan weer! Hoewel dat laatste er af en toe ook voor zorgt dat ik niet kies en gewoon alles neem... Ik gun mezelf af en toe simpelweg de vreugde om er eens stevig over te gaan!

Ondanks mijn niet al te kwistige levensstijl ben ik ook weer geen held in sparen. Ik heb geen kaas gegeten van boekhouding en mijn kennis van economie stopt bij de betekenis van het woord. Ik heb dus ongetwijfeld al ettelijke euro's aan mijn neus voorbij zien gaan. Wat bijgevolg vast staat is dat ik nooit rijk zal worden. Tenzij ik er ooit in slaag om een rijke man (of een boekhouder?) te strikken...

En soms zijn er gewoon ook dagen waarop ik geld 'moet' uitgeven... Na een kleine shopdrang gisteren net voor sluitingstijd heb ik vandaag iets heel erg 'not me' gedaan. Ik heb iets gekocht waarvan ik eigenlijk al heel lang zeg dat ik het niet nodig heb. Een hebbeding. Een gadget. Ik heb wel een regel toegepast waarvan ik oprecht vind dat hij hout snijdt. Als je iets echt wil, wacht dan minstens een maand. Wil je het dan nog steeds, dan mag je het kopen. Ik heb zelfs langer gewacht. En ik wilde het stiekem nog steeds. De regel ging dus op, al weet ik ook dat ik het nog steeds niet echt nodig heb. En alle cliché's en drogredenen of uitvluchten die ik mezelf verteld heb, ga ik u besparen (voor wie ze toch wil horen, ik heb er minstens tien!). Ik hou het bij een combinatie van zin 2 en de eerste zin van deze alinea. Binnenkort ben ik bijgevolg de trotse eigenaar van een materieel iets dat ik absoluut niet nodig heb... Maar wie weet hoeveel geweldige momenten ik daarmee ga kunnen meemaken én vastleggen!

Winkels met alle kleuren M&M's en psychedelische rock...

Eén week na een rustige en deugddoende vakantie en we zitten opnieuw in de routine en stress van het dagdagelijkse leven. Een ontploft huis, de afwas van een volledige week (viel nog mee, want ik heb zelden thuis gegeten), een volle wasmand, rekeningen die betaald moesten worden en ga zo maar door... Waar was de tijd naartoe gegaan die ik vanaf januari extra zou hebben?
Mijn contract op het CGG zou vanaf januari halveren en bijgevolg val ik terug op een halftijdse. Maar in de praktijk blijkt dat er toch anders uit te zien... Tot hiertoe kan ik zelfs stellen dat er geen enkel verschil is. Een drukke agenda, opnieuw schrijven van verslagen en voorbereidingen voor de opleiding en cliënten die dringend een afspraak willen na de kerstvakantie, zowel in Antwerpen als in Mechelen.

Op werkvlak was het met andere woorden gewoon zoals het altijd geweest was. Druk. Ik was echter niet zoals ik altijd geweest was... Of misschien wel, het is maar hoe je het bekijkt. Ik ging naar de naailes en werkte vrolijk mijn pyjamabroek af, zelfs al had ik thuis deadlines en nog werk liggen voor diezelfde avond. En ten gevolge van een lastige opleidingsdag ben ik de volgende avond in een bruin café in Gent beland, waar ik naar psychedelische rock ging kijken of beter luisteren. Hoewel, luisteren... Mijn compagnon had me voorzien van oordopjes, maar ik ben nog steeds niet zo happig op 'iets in mijn oren' en dus bleven de oordopjes veilig in mijn broekzak. 'In case of emergency...' Wat later wandelden we moe en half doof (ik toch) richting station. Ik met een brede glimlach want het mag dan niet mijn favoriete muziekstijl zijn, ik had er wel van genoten. Van de mensen die ik niet kende, maar die me allemaal een kus kwamen geven, van de wijn, van de afleiding na een moeilijke dag, van de heel eigen manier waarop iedereen op ging in de muziek, van het fijne gezelschap en ja zelfs van de muziek op zich...

En gisteren stond er een toneelstuk op de planning (ja soms heb ik die ook). 'Het liefst van al wil ik toch een vogel zijn.' Een vriendin van mij schreef de tekst en dus was ik benieuwd. Ik heb al het één en ander van haar gelezen en doorgaans doet ze dat niet slecht. Maar ik had niet verwacht dat ik het zo geweldig zou vinden. Op maat van kinderen en toch ook super voor de iets grotere kinderen onder ons. Want dat bedacht ik me nadien... Waarom hebben wij niet meer kind in ons behouden? Waarom besloten wij op een bepaald moment dat het leven veel ingewikkelder moest worden en dat wij maar eens eindelijk 'volwassen' moesten gaan zijn?

Ik vroeg een cliëntje van mij gisteren waarom hij zo graag in Amerika wilde gaan wonen. Het antwoord luidde: 'Omdat ze daar winkels hebben met alle kleuren M&M's, zelfs gouden!' En zijn blik daarbij leek wel te zeggen: 'Toch logisch? Volwassenen kunnen toch vreemde vragen stellen.'. Hoewel, in zijn hoofd zou dat dan worden 'Spychologen met hun rare vragen!'
En dus ben ik vanmorgen bewust in mijn nieuwe zelfgemaakte pyjamabroek naar de bakker gewandeld en at ik M&M's tijdens het ontbijt, gewoon omdat ik daar zin in had.

Soms is iets trager nog meer dan snel genoeg en iets groter... perfect!

Dat ik impulsief ben, hoef ik u niet meer te vertellen... En dat zoiets af en toe tot betrekkelijk domme dingen leidt, leerde u al toen u nog in de lagere school zat.  Misschien zelfs al in de kleuterschool. Wel... er zijn enkele dingen die ik nooit geleerd heb en dit is er zo één.

Mijn facebookstatus werd vanmiddag deze: Sofie leest net: 'voor de voorstelling heb je aangepast schoeisel nodig' en kijkt naar haar mooie rode hakjes... Damn!

Ik ben wel zeer goed in probleemoplossend denken, snelheid én ook smaak durf ik zeggen... Van deze kwaliteiten is de volgende foto het ultieme bewijs:

Mooi hé? En handig! Probleem van het aangepaste schoeisel feilloos opgelost!
Maar als u ziet hoe proper ze nog zijn, dan kan u ook afleiden hoe nodig dat aangepaste schoeisel was. En daarbij durf ik u bijna niet vertellen dat ik na twee uur wandelen en eigenlijk overwegend zitten overtuigd ben: mijn mooie-last minute-impulsaankoop-botten zijn te klein...

Luie buien

Enkele dagen geleden besloot ik op mijn eigen impulsieve manier dat ik naar aanleiding van mijn soms 'luie buien' enkele afspraken met mezelf wilde maken. Want af en toe is dat nodig, afspraken met jezelf maken... Momenteel hangen de 'luie buien' samen met een het huidige rotweer, het niet altijd thuis voelen hier en een grote teleurstelling in het universum (geen idee wie ik anders als de boosdoener moet aanduiden). Ik heb namelijk enkele dagen verlof gepakt, want een vriendin uit Nederland zou komen logeren. Jeuj!
Jammer genoeg maakte het universum haar zo ziek dat ze niet tot hier geraakte en nu ergens ten velde in een vreemd bed ziek ligt te wezen... Erg hé? En plots heb ik dus twee volle lege dagen en ik moet eerlijk zeggen dat ik met mezelf nu even geen blijf weet. Niet dat er niks te doen is of niet dat ik nergens naartoe zou kunnen... 't Is de luie bui!


Maar dus, afspraken:
Afspraak 1.Vergeet niet te dansen (zie hier)!
Afspraak 2. Verhuis de computer terug naar boven! Op die manier zit ik er minder lang aan én heb ik beneden een hele tafel om met andere dingen bezig te zijn! 
Afspraak 3. Ga weer knutselen, tekenen en naaien. Creatief bezig zijn maakt me doorgaans blij en ontspant. Daarbij gaat het natuurlijk niet op een boek zoals 'Allemaal rokjes' te kopen en het dan in de kast stof te laten vergaren... Daarvoor is het trouwens simpelweg een te leuk boek.



Afspraak 4. Maak opnieuw werk van je 'on hold' gezette projectje, namelijk 'Day Zero Project'. Ik ben opnieuw gaan kijken en merkte al snel dat enkele puntjes ondertussen echter 'verouderd' zijn. Het zou namelijk een lijst moeten zijn van dingen die ik graag wil doen, dromen en plannen die tot hiertoe nooit uitgevoerd werden. Dingen die je vaak uitstelt, maar niet omdat je ze niet leuk vindt, eerder integendeel... Je stelt ze uit omdat er zoveel andere dingen wel moeten en 'belangrijker' zijn. Het uiteindelijke doel is bijgevolg dat je dingen doet die je leven meer kleur, afwisseling en inhoud geven, dingen die je gelukkiger maken. En dus heeft het weinig zin om dingen te gaan doen waar ik eigenlijk tegenop zie of die ik alleszins niet meer zo heel erg 'zinvol' of leuk vind...
Heb ik u voldoende overtuigd om enkele dingen te mogen schrappen en nieuwe te mogen bedenken? Mocht uw antwoord toch nog negatief zijn... dan is dat dikke pech want het leuke aan 'eigen spelletjes' is dat je zelf ook de regels kan bepalen én aanpassen! Na!
En dus schrapte ik een aantal puntjes en ben ik nu op zoek naar nieuwe ideeën. Misschien hebt u wel een te gek, leuk, zinvol of vrolijk idee? Of een concreet voorstel waar u al dan niet zelf een rol in speelt? Of denkt u nu: 'Valsspelers moeten hun plan maar trekken?Na!' Misschien kan u in dat geval iets begripvoller zijn gezien de frats van het universum?
Afspraak 5. Werk ook weer eens aan andere 'on-hold' gezette projectjes. Ik ben namelijk een kei in het bedenken van dingen of het beginnen aan grootste knutselwerkjes, maar ik ben jammer genoeg ook heel slecht in het afwerken van al die dingen...
Afspraak 6. Wees mild voor jezelf... Lui zijn mag al eens...

Oplossen of creëren?

Impulsen komen bij mij in alle vormen en kleuren voor... Een plotse onbedwangbare zin in marsepein bv. Soms gaat het over een telefoontje of iemand specifiek die ik dan absoluut wil horen of zien, maar het kan ook een bepaalde activiteit zijn waar ik dan echt niet aan kan ontkomen. En ook die activiteiten nemen de gekste vormen aan... Neem nu dit weekend.
Mijn wederhelft zou weer gaan werken in het huis, maar ik had besloten dat ik een keer zou passen. En omdat ik niet gewoon thuis wilde zitten, vermits ik dat de laatste tijd sowieso nogal veel doe, vond je me gisterenmiddag op café! Impuls één! En zeer atypisch heb ik zelfs terloops naar de koers gekeken. Ik kan niet vertellen wie er gewonnen heeft, wel dat er grappige mensen passeerden en ik denk dat ik het zelfs een nanoseconde spannend vond!
Ik kocht trouwens ook een theepot. Impuls twee. Dat mocht, want ik was er al eens naar op zoek geweest en mijn cafébezoek viel duurder uit dan de theepot... Je kan je dan natuurlijk ook vragen stellen over het aantal consumpties, maar dat viel heel goed mee.

Vandaag heb ik rustig ontbeten en nadien slenterde ik naar boven, op zoek naar een creatieve bezigheid, tot mijn oog plots viel op een groter wordende schimmelvlek in de hoek van de slaapkamer. Die hebben we onlangs, tot mijn groot afgrijnzen, ondekt en ik denk dat ik hem onbewust genegeerd heb. Plots was hij er dus weer en toen ik de volle impact ervan zag (tot in mijn kleerkast!!!), was de maat vol. Impuls drie!
Ik ben op mijn fiets gesprongen en javel gaan kopen. Tante Kaat vertelde me namelijk dat javel met water dé methode was om schimmel te laten verdwijnen. Op de fiets terug bedacht ik me plots dat er nog iets nodig was, namelijk een 'plantenspuit' om een mengsel van water en javel op de schimmel te kunnen spuiten.
Een impuls moet aangepakt worden en dus raadpleegde ik mijn creativiteit. Even later slaagde ik erin om iets te fabriceren en nog wat later stond ik voor een half uitgeladen kleerkast in de wetenschap dat ik het volledige probleem niet op mijn eentje zou kunnen aanpakken. Frustratie alom!

In the end heb ik dus niet echt iets opgelost, maar eerder een extra probleem gecreëerd... Ach, ik ben dus alvast creatief geweest!

Gelukkig maar!

Ik schrijf graag. Als kind had ik al veel fantasie en dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Ik verzon verhalen en leefde af en toe in mijn eigen droomwereldje. Ik las ook altijd fantasy boeken, waardoor ik nog meer dagdroomde en soms overtuigd was van het feit dat ik magische superkrachten bezat. Niet zoals superman, eigenlijk ging het over veel subtielere dingen, zoals iemands gedachten kunnen lezen of dingen kunnen verplaatsen als ik me heel erg concentreerde of met mijn wil een tennismatch in het voordeel van mijn favoriet kunnen beslechten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Al moet ik toegeven dat ik in mijn dromen 's nachts ook vaak over gebouwen vloog. Ik had alleen niet zo'n pakje aan... Maar moest ik kunnen vliegen zoals Clark of toveren zoals Harry, dan zou ik er ook niet over twijfelen om mensen en zelfs deze wereld te redden!

Ik schreef dagboeken vol over dat mijn ouders me niet begrepen, zoals dat hoort als puber. Of over vriendjes die geweldig waren, maar even later pengewijs met de grond gelijk gemaakt werden. Ook dat is inherent aan de wereld van tieners. Groot verdriet.

En vandaag schrijf ik nog steeds graag, maar de puberale impulsiviteit is, gelukkig maar, verdwenen. Het verdriet daarentegen niet altijd. Soms krijg ik wel eens de vraag waarom ik zoveel van mezelf op deze blog vertel. Alsof het een dagboek is. Die mensen hebben volgens mij nooit een dagboek geschreven. Want dat is nu net mijn grens. Ik schrijf over vanalles, maar niets van wat ik op het internet smijt gaat over privé zaken. Ik vertel over twijfels en gevoelens of lastige dagen en dat wordt door veel mensen herkend. Maar waar het nu precies over gaat, dat staat er niet. Ik zet mijn leven niet in een etalage, maar ik durf wel zeggen waar het om draait. Ik vind dat onze maatschappij vandaag de dag niet helemaal eerlijk meer is. Als je naar TV kijkt of mensen hoort praten over hun leven, dan lijkt het soms wel dat niemand last heeft van twijfels of dat sommige mensen nooit verdrietig zijn of lastige dagen hebben. En zo wordt iedereen terug een beetje de onzekere puber. Hoe komt het dat ik dit heb en niemand anders? En dus schrijf ik af en toe ook over die lastige dagen...

De kinderlijke fantasie en droomwerelden zijn er echter wel nog steeds. Gelukkig maar... Alleen is alles zoveel moeilijker en ingewikkelder geworden. Wat had ik graag een beetje magische kracht gehad. Misschien kon ik de dingen dan gewoon een beetje simpeler maken. Want waarom maken mensen het elkaar zo moeilijk? Waarom wordt zoveel met een omweg gezegd? Waarom is het zo'n opgave om gewoon te voelen wat je nu echt wil? Waarom zeg je dingen die je eigenlijk niet wil zeggen? Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ach, er zijn dagen en tijden waarop het leven uitermate licht voelt en waarop je volop geniet. Maar er zijn ook momenten die enkel vragen opleveren. Dagen die vooruit kruipen en waarop je liever niet zou voelen. En die dagen lukt het me niet altijd om hier te schrijven. En als ik dat dan wel doe, wil ik ook eerlijk zijn. Soms is het gewoon echt KAK...

Gelukkig gaan ook die dagen weer over. Zoals Thea Beckman het uitlegde met haar 'rad van fortuin'. Als je graankorreltje helemaal onderaan het rad zit, kan het niet anders dan terug naar boven gaan vroeg of laat... Gelukkig maar!

De enige manier om te komen waar je wilt zijn is te zijn waar je bent...

Ik ben de laatste dagen in een opruimwoede terecht gekomen. 'Goed zo!', hoor ik u denken. Maar er zijn enkele kanttekeningen... Ik ben namelijk niet zo goed in dingen afwerken en pas dan aan iets nieuws beginnen. En die opruimwoede breidt zich bijgevolg zeer snel uit, maar raakt nergens af met als resultaat: complete chaos!

Mijn opruimwoede startte door de buurvrouw. Die kwam namelijk bellen en vragen of ik geen rommel meer had. Ze organiseren hier in de straat een rommelmarkt voor een meisje die een hersentumor heeft. De opbrengst gaat naar haar operatie. Rommel heb ik. Altijd. En dus ging ik alvast halen wat zo klaarstond (overschot van de laatste rommelmarkt) en vloog ik mijn kleerkast in. Het regende ook toen en tja, dan kan je sowieso beter iets binnen doen...
Maar dan gaat de zon schijnen en wil je buiten je kastje afschuren of de tuinmuur schilderen, of er een tekstje opzetten. Ik heb bijgevolg alles gedaan, maar niks is echt helemaal afgewerkt. Want de tuinmuur moet nog overal een tweede laag krijgen, mijn bureau lijkt wel ontploft en er ligt nog steeds een stapel kleren waarvan ik niet kan beslissen of ze blijven of weg moeten. Ik kan u al wel laten zien hoe de tuin er nu uitziet:

Alles wit, maar tweede laag nodig: TO DO!

Of mijn kastje, afgeschuurd in de tuin:

Afgeschuurd... Vernis: TO DO!

De muur buiten op het terras:

De enige manier om te komen waar je wilt zijn, is te zijn waar je bent.

Mijn bureau:

Alles dat opgeruimd moet worden, ligt klaar... Opruimen: TO DO!

En ik weet niet of deze laatste foto er voor u opgeruimd uit ziet. Mocht u oordelen dat het redelijk ordelijk is, kijk dan maar eens naar de hoop papieren op zowel m'n zetel als op m'n bureau... Hetzelfde scenario in de slaapkamer. Ik heb wel twee dozen rommel en een grote zak kleren aan de buurvrouw gedoneerd en die was daar heel blij mee.

Vanmorgen ben ik dan maar met een 'afwerklijstje' begonnen. Dingen die ik moet doen en dingen die ik mag doen als de 'moet-doen-dingen' gedaan zijn. Tot hiertoe hou ik me daar braaf aan, maar ik weet niet of het me zal lukken om met dit schitterend weer binnen op te ruimen... Geef toe dat is een goede reden niet waar? Het erge is echter dat ik steeds goede redenen vind en dat het me tot hiertoe niet zo lukt om tegen m'n eigen natuur in te gaan. Dat ga ik dus ook niet meer proberen. Rommel is prima en impulsiviteit zorgt wel eens voor creativiteit of aangename verrassingen. En waarom zou ik mezelf dan nu verplichten om binnen te gaan opruimen? Wie weet wat ik in de tuin of ergens anders buiten tegenkom... ;-)

Note to myself: De enige manier om te komen waar je wilt zijn, is te zijn waar je bent.

Verslaafd?

Soms wil ik veel te veel vertellen... Dan heb ik al een heel stuk getypt dat ik vervolgens als 'niet interessant' beoordeel en dus maar delete. Ik heb ook niet altijd bewust door dat ik 'voor publiek' schrijf. Het lijkt af en toe gewoon mijn eigen notaboekje ofzo. En soms komt iemand me dan iets vertellen, waarop ik verbaasd mijn wenkbrouwen frons: 'Hoe kan die dat nu weten?'. Tot mijn frank valt...

Vanmorgen zat ik (tijdelijk weliswaar) in een ontwenningskliniek. En dat bedoel ik dan zoals bij de gevangenis in monopoly 'enkel op bezoek'. Op 'n bepaald moment ging het over het impulsieve karakter van verslaafden. Dat is iets heel typisch en net dat maakt het voor hen heel moeilijk om te stoppen en vooral om niet te hervallen. Vermits ik zelf nogal impulsief ben, vroeg ik me af welke verslavingen ik dan zoal had... In eerste instantie vond ik dat ik eigenlijk op alle vlak zeer 'clean' was. Maar hoe verder de dag vorderde, hoe meer me te binnen schoot... Ik denk echter dat tot hiertoe alles nog beheersbaar is en dat een opname nog niet aan de orde is. Maar behoor ik dan wel tot een mogelijke risicogroep dankzij mijn impulsieve karakter?

Deze week heb ik impulsief vier CD's in één keer gekocht, een paar schoenen (zie foto's), twee bloesjes en een sjacosj (het Paleis natuurlijk...), een shortje (= miskoop), twee pakken tuinlampjes (één was voldoende geweest) en verf om alle muren in de tuin mee te beschilderen (meteen de grootste pot, proberen is niet aan mij besteed). Dat alles terwijl ik geen geld heb. En dan heb ik het nog niet gehad over alles wat ik er impulsief heb uitgeflapt...

 








Ach ja, ik ben blij met m'n schoenen en de rest zien we later wel... Oh en als ik u binnenkort tegenkom en weer impulsief verbaasd kijk omdat u zoveel over mij weet... zit u dan ook niet met een verslaving?

Oranje boven!

Mijn lievelingskleedje aan, op m'n sleffers naar de bakker, smoothies maken en ontbijten in het zonnetje. Zo begon mijn dag... Zalig! Ik ben echter niet goed in zittend ontbijten en dus liep ik terwijl allerlei klusjes te doen: de thermostaat doorgronden zodat ik hem af kon zetten, gras tussen de stenen van het terras wegplukken, de verschrompelde kerstboom in stukjes zagen (jep, die stond er nog steeds...), glas naar de glascontainer brengen, bloempotten met verschrompelde planten (niet mijn specialiteit) leeg maken, duizenden naalden van de kerstboom proberen weg te krijgen (= onmogelijk..), onkruid wieden enz.
Het was heerlijk in de tuin en dus heb ik impulsief een pot verf gepakt, iets gezocht dat ik kon schilderen en ik ben aan de slag gegaan.

Niet veel later zag het er zo uit:

Ik geef toe dat ik soms geen stopknop heb... En ook dat ik niet de goeie kleren aan had... Maar wat een zomerse, fijne en impulsieve dag was het tot hiertoe!

Mijn droomkastje...

Ik heb weer iets nieuws ontdekt en ben er al meteen aan verslingerd... De laatste tijd ben ik fel bezig met het aankleden en inkleden van mijn huisje, zoals u ongetwijfeld al opmerkte. En recent ben ik uit nieuwsgierigheid eens gaan rondneuzen op enkele tweedehandssites. Ik ben namelijk op zoek naar 'het perfecte kastje' voor op mijn slaapkamer. Ik zoek iets unieks, met karakter en vooral iets waar ik bv. een spiegel kan boven hangen en mijn oorbellen en kettingen enz. in/op kwijt kan. Een mooi elegant stoeltje ervoor zou het helemaal af maken. Ik zie het alvast helemaal voor me... Natuurlijk kom ik zo'n geweldig kastje tegen bij iemand in Gent. De hele tijd zoek ik op max. 20 km van Antwerpen en plots vergeet ik dat en: probleem! Ik heb namelijk geen auto...

Ik heb geprobeerd het uit m'n hoofd te zetten, maar dat lukt me niet. Naast dat kastje vond ik nog wel leuke dingen, maar ze bleven minder hangen. En dus probeer ik nu een plan te bedenken om het kastje toch tot in Merksem te krijgen. Zou de brandweer al plannen hebben vanavond?

Mijn stopknop is kapot...

Ik laat wel eens dingen redelijk lang liggen... Enkele weken terug bracht mijn moeder een hoop dozen van bij haar in de kelder naar hier. Voornamelijk cursussen, boeken en notities van mij en die dozen hebben weken in de living gestaan en na een tijdje zag ik die zelfs niet meer. De kraan is stuk, dus komt er al weken een ongecontroleerde straal uit, wat betrekkelijk lastig is en ik moet al lang weer eens de kelder in...

Dit weekend begon al iets minder met wat last van mijn darmen, een opgelopen to do-lijstje en plots was het genoeg! Ik heb alles afgebeld en een weekend thuis klusjes gedaan, dingen die ik al veel te lang uitgesteld had. Gisteren heb ik dus de kelder leeggepomp, de kraan in de keuken gerepareerd, was ingestoken, opgeruimd, gekuist, wat nodige inkopen gedaan enz.
Wat dat laatste betreft heb ik me een beetje laten gaan trouwens. Ik ben mijn dagelijkse uitgaven aan het bijhouden in een 'financiënboekje', want ik heb eigenlijk geen idee waar ik nu het meest aan uitgeef en waarop ik kan besparen. Daardoor let ik nu ook meer op wat ik uitgeef, dus het werkt al door het enkel bij te houden! Maar toen ik gisteren in de Hema kwam, leek het wel alsof ik een maand zuinig leven moest inhalen. Ik heb enorm veel gekocht en het ergste: ook een paar sokken waardoor ik mijn uitdaging "een maand lang geen kleren kopen" op zeep geholpen heb en ik was er bijna!!!! Miljaar...

Vandaag ben ik dan eindelijk gestart aan het opruimen en uitladen van die dozen en als ik dan in de mood ben, ga ik ook all the way en verder. Ik heb meer dan de helft weggegooid! Het voelt een pak lichter zo opgeruimd, dat alvast wel... Ik merk alleen dat als ik dan zo grootschalig begin, ik niet meer kan stoppen. Dus momenteel ligt heel de tafel vol met foto's, de grond vol met boeken en papieren en eigenlijk wilde ik ook mijn bureaupaperassen nog eens opruimen... Ik vind de stopknop niet! Help!

Alle lof en meer... voor de brandweer!

Ik ga jullie een straf verhaal vertellen. Een verhaal dat aantoont dat ik inventiviteit en doorzettingsvermogen hoog in het vaandel draag. Een verhaal dat bewijst dat het nog niet zo slecht gesteld is met onze maatschappij... Een verhaal dat zo onwaarschijnlijk is, dat ik er zelf nog lang mee ga lachen. Een verhaal dat ik je mogelijks nog eens in real life zal vertellen, gewoon omdat het zo'n mooi verhaal is. Volgens mij zijn jullie nieuwsgierig genoeg momenteel...

Gisteren kwam ik rond half acht aan in Antwerpen-Centraal. Om acht uur had ik nog een vergadering bij de Chiro en dus moest ik ergens tussen het station en Kipdorp op zoek naar iets om snel te eten. Quick is zoals zijn naam doet vermoeden meestal snel en dus wandelde ik daar tien minuten later naar buiten op weg richting vergadering.
Toen ik mijn fietssleuteltje uit mijn zak opdiepte, schoot mijn ring van mijn vinger. Dat heb ik wel eens als het koud is. Dan zit mij ring heel wat losser... Ik twijfelde even of ik eerst mijn ring zou pakken of mijn sleuteltje en in die twee seconden zag ik in slow-motion mijn ring traag maar zeker richting rioolpuntje rollen. Ik heb nog een reddingspoging gedaan, maar was onherroepelijk te laat...

Paniek, spijt, vloeken!

Die ring draag ik al jaren en op de één of andere manier is hij mij zeer dierbaar geworden. Daarbij vind ik hem gewoon ook heel mooi en heb ik sinds ik hem kreeg zelfs nooit een mooier exemplaar gevonden. Ik gaf me dus niet zomaar gewonnen en knielde neer naast het rioolputje op het Astridplein.
Voorbijgangers keken een beetje gek, maar al snel kreeg ik hulp. Ik besloot in de Quick een vork of iets te gaan vragen en voor ik het goed en wel wist zat een medewerker van de Quick naast mij met een hamer op de ijzeren staven van dat putje te slaan. Zonder al te veel succes echter... Ik was er wel in geslaagd om de ring zichtbaar te krijgen en dus besloot meneer Quick om een soort hengel te gaan zoeken. Even later kwam hij terug met een geplooid rietje en hoewel de bedoeling mooi was, hoef ik u niet te vertellen dat het weinig uitgehaald heeft. Ondertussen was mijn andere hulp, Mohammed die achter het station woonde, erin geslaagd om de ring te laten 'verdwijnen', ook weer goed bedoeld. Na een tijdje vroren mijn handen er zowat af en werd het me duidelijk dat ik het ofwel moest opgeven ofwel iets heel anders proberen. Ik bedankte mijn hulp en besloot naar de brandweer te fietsen en hen te vragen of zij zo'n putje niet open konden krijgen. Achteraf gezien geef ik toe dat zoiets misschien ver gezocht was...

En toen ik voor enkele brandweermannen stond, voelde ik me plots heel erg belachelijk met mijn vraag, maar ik stelde ze desondanks. Tot mijn verbazing waren ze allemaal meteen bereid om mee na te denken en een kijkje te gaan nemen.
"Stap maar in den ambulance!"
Ik geloofde mijn oren niet. Met den ambulance voor ne ring? Maar je hoorde mij niet klagen, integendeel, ik sprong voorin naast de bestuurder en zijn maat zette zich achterin. De sirene sprong op en gelukkig zette hij die meteen af.
"Dat hoeft nu ook weer niet..."
Het surreële van de hele zaak werd me duidelijker naarmate we dichter bij het betreffende putje kwamen. In een ambulance door het centrum van de stad rijden... het is weer eens wat anders!
Aangekomen, wees ik het rotputje aan, ging één van de twee meteen met een koevoet aan de slag en binnen de kortste keren vloog het rooster eraf. Doordat ik zo onder de indruk was van hun bereidwilligheid, stak ik zonder na te denken onmiddellijk mijn arm in het vettige rioolwater en haalde ik er een hoop vetzakkerij uit.
"Wacht, pak een handschoen dat is toch wat aangenamer"
Even later zaten zowel ik als één van de twee brandweermannen met een groene operatiehandschoen rioolprut uit te spreiden op de stenen naast ons in de hoop dat daar een ring zou tussen verschijnen. Toen er al een hele hoop lag, zonder resultaat, vreesde ik ervoor, tot ik plots op iets metaligs botste: mijn ring!!! Ik denk dat ik zo enthousiast was dat ik het zelfs riep. Maar mijn brandweervrienden waren even blij als ik. Geweldig toch?
"Was het je trouwring?"
Toen pas zag ik de volle impact... Voor een 'gewone' ring had ik de brandweer laten opdraven! Tijdens de rit terug vroegen ze me of ik het ok zou vinden om net voor de poort uit te stappen, want van de sergeant mocht er eigenlijk niemand zomaar meerijden met de ambulance. Dat vond ik stiekem nog grappiger en natuurlijk deed ik dat zonder probleem. En toen ik aankwam stonden er vijf andere brandweermannen nieuwsgierig te wachten.
"En, heb je 'm gevonden?"
Nog steeds heel enthousiast bevestigde ik die vraag terwijl ik fier mijn hand in de lucht stak ter bewijs en bedankte ik hen uitvoerig.
Een half uur te laat en met stinkende rioolhanden zat ik even later in de vergaderzaal van de Chiro mijn onwaarschijnlijke verhaal te vertellen...

De tips van tante Kaat!

Het is ver gekomen... Ik durf niet meer naar buiten! U zult zich wel afvragen hoe dat komt? Wel, ik heb recent twee paar nieuwe laarzen gekocht in een poging om het mooie aan het praktische te koppelen. En buiten ligt er heel wat sneeuw en slijk en zout, gemixt tot een vettig papje. En de combinatie van die twee dingen, de nieuwe schoenen en het vettige papje bleek geen succes. Want op beide paren zaten plots lelijke vlekken en witte strepen... Paniek!

Ik ben dan met het volste vertrouwen in tante Kaat op zoek gegaan naar tips over het wegkrijgen van die vlekken. En die tips vond ik op haar website: tante Kaat raadde me aan om warm water en azijn te gebruiken. Hmmm... azijn had ik niet in huis, dus impulsief als ik ben, hop naar de winkel (met andere schoenen weliswaar)! En ik moet het ze nageven... Het heeft gewerkt! Het is nog niet helemaal weg, maar wel al heel wat minder. Ik kan terug onder de mensen komen.

Even later ontdekte ik echter een tweede probleem... Ditmaal had het niets met mijn schoenen te maken, maar eerder met het impulsieve stukje van mijn karakter. Ik ben vreselijk slecht in vooruit denken en plannen. Dat gaf ik u al eens mee. En opnieuw is daar bewijs van, want ik vergat eten te kopen... Heeft tante Kaat hier ook tips voor? Zucht! Soms word ik moe van mezelf...

Een eindeloos verhaal...

Het is bijna zover... Nog anderhalve nacht en ik ben foetsjie! Een nadeel van op vakantie gaan vind ik inpakken. Daar ben ik echt niet zo sterk in. Ik probeer even te schetsen hoe dat dan gaat...

Ik wandel de trap op richting kleerkast, vol goede moed. Na een half uur 'kast-staren'... ga ik opnieuw de trap af. Eerst nog iets anders doen... Of even nadenken wat ik precies mee moet nemen. Ja! Ik zet me aan de computer en ga op zoek naar een online paklijst. Good thinking! Maar veel verder brengt dat me niet, ik krijg enkel meer impulsen... Ik blijf dan nog wat prutsen, tot ik lastig word van mezelf. Opnieuw de trap op en als eerste ga ik op zoek naar mijn shorts. Terwijl ik die aan het passen ben, hoor ik dat ik een berichtje krijg. Even gaan kijken... Weer aan de computer gaan zitten en die online paklijst eens echt doornemen, want zo vlot het niet. Door die lijst echt te lezen krijg ik meteen stress, want ik bedenk me dat ik best toch nog even langs AS Adventure ga. Maar ik zit nog steeds in m'n pyama... Dat mag namelijk als je ziek bent. Weer de trap op! Je omkleden is dan ook niet simpel want je moet kleren aandoen die je zeker niet gaat meenemen en ik heb eigenlijk nog maar weinig echt uitgesloten. Bij het zoeken naar een outfit die niet meegaat, kom ik m'n bikini's tegen. Hmmm... Welke neem ik daarvan mee? Even passen...
Uiteindelijk kleren aangedaan en natuurlijk bedenk je je plots dat net dat bloesje in de wasmand eigenlijk wel mee moet. Een was insteken voor één trui? Dat is erover... Hmm... Nog was gaan sprokkelen dus! Dan valt m'n oog op m'n reisdocumenten. Juist, die moet ik nog scannen! Weer aan de computer... Oh en ik moest ook nog enkele mailtjes sturen. En m'n muggennet opnieuw impregneren. Misschien moet ik dat maar eerst doen? Hoewel, pakken ook want stel dat ik echt nog iets nodig heb, dan moet ik nog in een winkel zien te raken...

Zucht! Eindeloos verhaal dus... Ondertussen zijn we enkele uren verder, maar sta ik wat het inpakken betreft nog geen meter verder... Vreselijk! Ik zal blij zijn als ik op dat vliegtuig zit... Iets vergeten, doe ik toch!