A cup of tea

Telkens weer ben ik verbaasd hoe de dagen een aaneenschakeling van ups en downs kunnen zijn. Zoals de grafiek van een hartslag. En meteen komt dan bij me op: Als er geen ups en downs zijn, ga je dan dood? Ik denk het wel. Een beetje toch.
Het kan natuurlijk ook een trucje van je hoofd zijn om de slechte dagen te tolereren. Of een drogreden die je maar al te graag wil geloven, omdat je anders stevig aan de slag moet. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe zekerder ik ben: ups en downs zijn des mensen en des leven.

Ik had een stevige 'up' tijdens mijn laatste tripje. Ik trok voor een tweede keer in twee maanden naar Engeland dankzij mijn uitgesproken talent om tickets te kopen voor een niet gepande datum. Een talent dat doorgaans voor problemen zorgt, maar af en toe gewoon extra tripjes oplevert. De geplande '2' voor de terugweg werd per ongeluk een '3' en dus stak ik in maart nog een keer het water over. Vermits ik mijn geweten een beetje moest sussen (ik ben tenslotte aan het sparen), zocht ik naar een goedkoop alternatief voor de heenweg en vond die in de vorm van een busrit. 9€ daar kan je niet voor sukkelen. Dus op een woensdagavond wandelde ik de hoek om en stapte drie straten verder de bus op. Het plan was om de volgende morgen iets voor zes in Londen van diezelfde bus te stappen.

Na een nacht in allemaal kleine stukjes gekapt, schoot ik wakker omdat de buschauffeur in een onverstaanbare taal iets door de micro mompelde waarvan ik enkel het woord 'Londen' begreep. De slaap uit mijn ogen wrijvend, zocht ik al mijn spullen bij elkaar en stapte af. De bus reed meteen weg en daar stond ik dan: slaapdronken ergens in een straat in... Londen? Het was koud en nog donker en ik was letterlijk én figuurlijk een beetje van de kaart. Automatisch begon ik te wandelen. In het begin enkel en alleen om het warm te krijgen en om 'iets te doen', want al die andere mensen leken een plan te hebben. De ene al een beter (een taxi aanhouden) als de ander (aan de overkant van de straat gaan staan). Ik had dus geen plan. Toen ik even mijn klok checkte, was ik plots klaar wakker: 4:30!!! Wàààt?! Voor die ene keer dat te laat aankomen echt helemaal niet erg zou zijn, was die rotbus meer dan een uur te vroeg. Zoals ik al zei... ik heb een talent voor van die dingen. Zucht!

De dag voordien had ik in een impuls een cursus fotografie in Londen geboekt. Ik wilde eens iets anders doen. Een uitdaging. Daar had ik op dat moment toch een ietsiepietsie klein beetje spijt van. Ik wilde maar één ding en dat was mijn bed. Uitdaging genoeg na een nacht van pakweg vier uur verdeeld in blokjes van 20 minuten. Jammer genoeg had ik met mijn gastvrouw van dienst pas om 8 uur afgesproken en ik durfde haar echt niet bellen of sms-en om half vijf 's morgens. En ook niet om half zes. Of half zeven. Het werd dus een uitgerekte 'ochtend' met ijskoude tenen, veel thee en een dubbeldekbus voor mij alleen.
Om half acht (toen durfde ik wel bellen) stond mijn gastvrouw in kamerjas voor mij en vroeg ze: 'A cup of tea?'. Met tas thee nummer vier nog voor acht uur 's morgens zat ik op de rand van het bad in een ijdele poging om mijn voeten te ontdooien. En na een verlangende blik op het heerlijk zachte bed, trok ik mijn stoute schoenen aan en trotseerde ik opnieuw de Londense wirwar van Harry Potter-bussen en 'muggles'.
'Where ever you need to be in London, it always takes one hour.' wist de vrouw in kamerjas. Dus een uur voor de start van de cursus was ik onderweg. Ze had overschot aan gelijk, want ondanks mijn onfeilbaar innerlijk compas, stond ik een uur later nog naar een onduidelijk kaartje te staren. Met een kleine vertraging en een hulplijn, kwam ik nog net voor het academische kwartiertje ten einde was aan in de klas.

'Sofie from Belgium, you made it! A cup of tea?' verwelkomde de leraar mij vrolijk en enthousiast. Ik had geluk, want dat enthousiasme zorgde ervoor dat ik veel bijleerde én er zonder enig probleem in slaagde wakker te blijven gedurende de volgende 7 uur. Ik sloot de les op het feedbackpapier dan ook met diezelfde woorden af en schreef er nog bij dat ik ook wel graag in Londen zelf foto's was gaan trekken, want we zaten wat buiten het centrum en ik moest toch een beetje kritisch zijn? Diezelfde avond nog kreeg ik een berichtje van de enthousiaste leraar himself om me te bedanken dat ik niet in slaap gevallen was en hij stelde meteen voor om dan maar eens foto's in Londen te gaan trekken. Of in Brussel. Blijkbaar was ook ik enthousiast geweest...

Het was een 'up'. Een lange en fijne 'up'. En dat troost me tijdens de huidige 'down-daagjes' en geeft me het vertrouwen dat vroeg of laat de volgende up weer voor de deur zal staan. Want ups en downs, zo gaat dat. Die horen bij het leven als 'a cup of tea' bij Londen.

Je weet nooit wat je tegen zal komen...

We zeggen het nog eens met een beeld! Met een mooi beeld...

Ik vond deze foto terug en ik weet nog precies wanneer ik ze getrokken heb, waar dat was, wat ik aan het doen was en hoe ik me voelde... Zo gaat dat met foto's. Een foto kan soms een hele sfeer opnieuw oproepen. Daarom ben ik ook zo'n fan van foto's en loop ik vaak met een toestel rond. Je weet namelijk nooit wat je tegen zal komen...

Geschminkt met een koevoet door de stad...

Ik had een vierdaags weekend, maar dat zat betrekkelijk vol... Leuke dingen, maar ben er eigenlijk toch moe van! Ik geef jullie een beetje een idee aan de hand van enkele foto's.

We mogen al eens cliché foto's trekken, ni waar? Je ziet trouwens meteen één van mijn twee nieuwe kleedjes! Ik geef toe dat dit er niet meteen vermoeiend uitziet en dat geldt ook voor de volgende foto's, maar je moet het totaalplaatje zien natuurlijk...
Zaterdag ben ik met een vriendin richting Brugge getrokken (waar deze foto dus genomen werd) en we hebben daar op fietsen de stad onveilig gemaakt. Af en toe letterlijk want ik ging al eens midden op de straat de kaart lezen of wanneer we links moesten deed ik dat ook zo enthousiast dat ik voetgangers van hun sokken fietste... Ik had dat naar mijn gevoel goed ingeschat (dat heb je als je gewend bent op de Turnhoutsebaan en in de stad in't algemeen te fietsen), maar de kreten van enkele toeristen spraken dat wat tegen...

Zondag was het paasbrunch bij mijn tweede familie (jep, die krijg je erbij als meter!) en nadien ben ik met een vriendin nog even langs het Paleis gefietst. Het was daar namelijk feest, want ze bestaan vijf jaar. En naast shoppen kon je je ook laten schminken en dus hebben we dat gedaan!

 Dit was het resultaat:

De meningen waren verdeeld... Ik vond het zelf zo slecht nog niet, hoewel ik zelden tot nooit make-up gebruik.
Toen we verder wilde fietsen, belandde het fietssleuteltje van mijn compagnon echter in het rioolputje... Geen paniek! Ik heb daar ervaring mee (zie hier) en dus zijn we langs de brandweer gegaan. Deze keer kregen we zelf de koevoet en handschoenen mee. Zou dat de schmink zijn geweest? Of laten we het maar bij het verhoogde risico op brand door de droogte houden...
Het was alvast een heel grappig zicht om met een geschminkte kop én een koevoet door de stad te wandelen. Vrouwen met een doel! Het leverde deze foto op, waarmee u ook meteen het resultaat van onze reddingsactie ziet:

Vandaag heb ik uitgeslapen en dat was nodig... Nadien met honger een winkel gaan zoeken en die geplunderd waardoor ik nu vijf mogelijke maaltijden heb voor vandaag. Tja, dat plannen, daar ben ik nog steeds geen krak in, maar als u straks op bezoek zou willen komen: eten genoeg!

Met de L van ...

We doen het vandaag nog eens met een beeld...

Dit heb ik gekocht vandaag. Een duidelijk doel voor ogen met andere woorden. En wie weet wordt mijn volgende aankoop dan wel een klein oud autootje? Je moet het per slot van rekening toch ergens op kunnen plakken, niwaar? En nu we het toch over aankopen hebben... Nog ongeveer een week en dan heb ik een maand geen nieuwe kleren of schoenen gekocht! Ik ben toch een beetje goed bezig vind ik... Of je kan ook zeggen dat ik het gewoon te druk heb en geen winkel meer langs de binnenkant zie, maar dat klinkt dan weer net iets negatiever. Laten we het maar op optie één houden!

Mag ik u trekken?

Verandering van spijs doet eten, dacht ik, en dus besloot ik mijn blog eens in een heel nieuw kleedje te steken. Ik heb afwisseling nodig en dit op (bijna) alle vlakken en dus ook wat deze blog betreft. Ik ben zelf nog niet overtuigd van het resultaat en dus mogelijks verander ik de komende dagen nog wat... Ik wilde er namelijk graag mijn eigen stempel opzetten en naar mijn gevoel is me dat niet zo gelukt. Of niet voldoende. Ik wilde deze blog er echt als "mijn blog" doen uitzien, maar blijkbaar heb ik daar nog meer tijd voor nodig, want er is heel wat mogelijk heb ik geleerd... Ik kan me er dan ook echt in verliezen en ondertussen zit ik al bijna twee uur kleuraccenten aan te passen, lettertypes te vergelijken en achtergronden te kiezen. Feedback en tips zijn steeds welkom!

Afgelopen weekend was een zwaar weekend en iets minder ontspannend dan verwacht. Ik ben wel in de weer geweest met mijn camera en stilaan begin ik echt zin te krijgen om (nog) meer te doen met foto's. Ik ben alvast gestart met het '26 Things Photo Project', maar daar kan ik pas foto's van tonen als het af is. Ondertussen heb ik dus mijn toestel in de aanslag... U weze gewaarschuwd!

Meer dan genoeg...

Mag ik u even iets vertellen, 't is heel kort... Ik wilde gewoon even zeggen dat ik gelukkig ben. Kent u dat? Zo'n gevoel dat je plots overvalt? Soms wordt ik dan een beetje emotioneel, maar op een goeie manier en dan wil ik mensen tonen of zeggen dat ik hen graag heb. Of ik krijg dan de neiging om gek te doen en dan verkleed ik mij of doe ik een dansje en zing ik erbij alsof ik in een musical speel. Bijvoorbeeld, het kan ook iets anders zijn...
En omdat een beeld meer zegt dan 1000 woorden:

Ik besef dat ik mezelf een beetje te kijk zet met zo'n foto, maar af en toe is dat prima. Want ik ben gelukkig. En eigenlijk is dat meteen ook alles wat ik u vandaag wilde zeggen...

Bad & bed...

Vandaag een kort bericht... Ik heb namelijk zeer dringend nood aan een bad en een goede en lange(re) nachtrust en dus laat ik opnieuw een beeld tot uw verbeelding spreken! Ik moest denken aan het beste bad dat ik ooit gehad heb... Midden in de jungle, na een vreselijk zware tocht door de modder, gewoon rivierwater opgewarmd op een houtvuurtje en dan met een kommetje over je lijf gieten. Heerlijk! Voor de eerste keer in vier dagen jezelf kunnen wassen...

Daar kan geen bad tegenop! Hoewel, misschien volgende foto maar dan enkel omdat het uitzicht er onovertroffen was, want het bad zelf kwam nog niet eens in de buurt...

Buckle up!

Ik besloot vandaag dat ik best nog enkele dagen in een rouwproces mocht zitten, maar dat ik alvast zou starten met het aanpassingsproces. En dus trok ik tijdens mijn middagpauze naar de veritas en kocht ik alvast twee sjaals, een muts en handschoenen. Want ja, het is hier koud! En als ik dan toch moet aanpassen, dan kan ik dat maar beter in stijl doen! Voila...

Omdat ik ook nog in rouwproces mag zijn van mezelf, besloot ik dat ik nog wel enkele reisverhaaltjes mocht vertellen. Die vind ik namelijk nog steeds interessanter dan mijn dagdagelijkse bezigheden hier, zelfs al zijn het even goed kleine dingetjes. En dus zal ik jullie enkele dagen telkens een foto tonen en aan de hand van die foto vertel ik dan een verhaaltje. Zo kan ik zachtjes acclimatiseren en nog even wegdromen en jullie mogen gerust met me mee dromen...

Dit was ons stulpje in Tulum in Mexico. Enorm idyllisch, kijk maar naar de volgende foto: het uitzicht van op het terrasje...

We waren voordien naar de tempels in Coba getrokken en daar bleek dat er na ons bezoek pas drie uur later een bus kwam. Een taxi was te duur en dus besloten we een lift te zoeken. Dat leek niet zo simpel, vermits de meeste busjes 'toeristenbusjes' waren die een heel programma voor de boeg hadden en ons dus niet mochten/konden meenemen. En de auto's zaten meestal te vol om nog drie mensen plus rugzak mee te nemen. Een canadees koppel kon ons meenemen, maar ze wilden dat niet omdat ze maar twee gordels hadden... Wat een reden in een land als Mexico. Meestal zitten er niet eens gordels in de auto's en sowieso doet niemand ze om. Maar goed, pech gehad dus!
We begonnen alvast te voet en ik liep weer foto's te trekken van leguanen toen plots diezelfde canadezen naast ons stopten. Ze hadden op miraculeuze wijze blijkbaar toch een derde gordel gevonden! We kregen een lift tot aan de cabanas waar we wilden gaan slapen (zie foto) en ik denk dat ze bij het zien van ons hutje medelijden met ons kregen (onterecht, maar dat heb je met rijke canadezen die een all-in bandje om hun pols hebben), want ze wilden ons ook meteen trakteren op een lunch. Heel vriendelijke mensen, echt...

Het was grappig te zien hoe verschillend mensen kunnen zijn. Janet had duidelijk medelijden met ons, want ondanks het idyllische uitzicht, was het een heel primitief hutje. Langs de buitenkant hing er een reep plastic omdat de wind gewoon door de 'muren' waait en zo wordt water of regen toch tegen gehouden. Het toilet was buiten en toiletpapier was er niet. Een douche was eveneens in een hutje buiten en er kwam enkel een straaltje koud water uit. Primitief, maar heerlijk! Scott vond het stiekem prachtig. En wij ook...

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, niet?

Ik geraak niet gewend... Gisteren dacht ik dat mijn jetlag heel goed meeviel. Ik vond het zelfs overroepen... Vanmorgen snapte ik de betekenis ten volle. En de rest van de dag was enkel ter verduidelijking voor moest ik het nog niet gesnapt hebben. Knikkebollend voor de computer op 't werk en nu ben ik weer klaarwakker. Wat een gedoe!

En ik zit in m'n hoofd nog steeds ver weg aan de andere kant van de oceaan. Ik dacht dus vandaag jullie via een beeld mee te nemen naar mijn dagdromen, maar ondertussen zit ik al een uur foto's te kijken... Nostalgie! Ik kan ook niet kiezen welke ik nu het mooist of het meest geschikt vind. Elke foto is slechts een fragment en toont nog niet een klein stuk van hoe het werkelijk was. Maar toch een poging, vermits ik dringend mijn bed in moet! Mijn biologische klok is ontregeld en dus moet mijn verstand het even overnemen en streng zijn...

Zeg nu zelf... Daar wil je toch liever zijn dan in dit koude oord? I think I made my point...

Slaapwel...