Never cheat on your fietsenmaker...

Af en toe verlies ik mijn geduld. Nee, dat moet ik anders zeggen. Voor sommige dingen heb ik geen geduld, heel simpel. Voor andere dan weer veel. Dat heeft als gevolg dat ik soms heel veel kan verdragen en eindeloos geduldig ben tot daar plots die druppel is...

In het 'allumeurverhaal' werd ik al betrekkelijk op de proef gesteld, vind ik zelf. Maar we waren er nog niet... De dag nadien merkte ik namelijk dat mijn voorlicht nogal los hing. Elke drempel, kasseistrook of stoep maakte mijn fiets meer en meer lawaai. Ik heb doorgaans heel wat in mijn 'sjakosj' zitten, maar een schroevendraaier hoort daar (nog) niet bij. Er dus probeerde ik het manueel weer wat vaster te zetten, echter zonder al te veel succes. 'Ach, straks thuis zet ik het wel terug vast en morgen ga ik opnieuw naar de fietsenmaker.', dacht ik nog. Jep!

Op weg naar huis werd het met elke meter erger, tot er plots stukken spatbord alle kanten opvlogen en ik verschrikt meteen alles dichtgooide. Mijn remmen doen het gelukkig wel weer. Wat nu? Mijn voorlicht hing vast op mijn spatbord, dat nu kapot op de grond lag en bengelde aan nog slechts twee draadjes. Fietsen is dan lastig, want het licht botst de hele tijd tegen je wiel en schijnt ook alle kanten op. Ik probeerde het vast te houden, maar dat bleek al snel onbegonnen werk. Het ziet er ook heel idioot uit, iemand die over haar stuur hangt en verwoede pogingen doet om haar licht vast te houden en in de goeie richting te schijnen... Belachelijk! Maar ik ga toch niet opnieuw (been there, done that!) die hele weg te voet doen? Terwijl ik een oplossing probeerde te zoeken en de lamp ergens tussen wilde steken, heb ik blijkbaar iets scherps geraakt, want plots hing mijn hand onder het bloed. Dat was de letterlijke én figuurlijke druppel...

U kan al raden dat mijn geduld plots heel erg ver te zoeken was. Ik heb gevloekt en zeer geanimeerde monologen voor de fietsenmaker opgevoerd. Alle mindfulness was in één moment compleet weggevaagd! En toen mijn lamp plots nog maar aan één draadje vast hing en mijn favoriete T-shirt ('Madame Vélo' stond erop, hoe passend!) ineens vol hing met olie en bloed kon ik nog slechts één ding bedenken : 'Trekken die handel!'. Zo kon ik tenminste fietsen, al was het dan in volledige duisternis, met mijn handen vol spatbord, lamp,olie en bloed en u wilt niet weten wat er op dat moment allemaal over mijn lippen kwam...

De fietsenmaker had dus geluk dat ik er een nachtje over kon slapen, hoewel er nog voldoende frustratie over was om de ernst van de situatie snel duidelijk te maken. Ik denk niet dat ik meer dan vier zinnen nodig had. Mijn blik sprak duidelijk boekdelen, want de baas zelf zou mijn fiets onder handen nemen en ik kreeg zonder probleem een vervangfiets.
Toen hij even later met een Brompton af kwam, stond ik dan weer met mijn mond vol tanden. Was dat zijn manier om mij toch een beetje op mijn plek te zetten? Ik heb namelijk niet zo'n elegante noch handige indruk achtergelaten terwijl ik in het bezit was van 'de praktische vouwfiets'. Ik moet zeggen, hij reed prima en als je er mee weg bent, kan het best handig zijn. Maar toen ik plots besefte dat ik mijn slot in de fietsenwinkel gelaten had en dus dat ding op mijn bureau moest zien te krijgen, heb ik mijn collega's minstens een lachwekkende middagpauze bezorgd... Hoe plooi je in godsnaam zo'n fiets tot 'n handig pakketje?

Toen ik dat youtube-gewijs opzocht kwam ik toch wel uit op een filmpje van de fietsenmaker die de oorzaak was van mijn plooiproblemen... Typisch!

Gelukkig werd ik er al snel handiger in en nog gelukkiger mocht ik de dag nadien mijn eigen vertrouwde fietsje weer ophalen. Ik stond dus om kwart na vijf voor de vijfde (!!!) keer aan de fietsenmaker en weet je wat die zei?
'Oei, hij is nog ni klaar, ik zal er nu aan beginnen! Binnen een half uurtje is hij klaar hoor. Ja, 't is druk geweest...'
Ik dacht dat ik niet goed werd. Breath in, breath out, Sofie... En het werd enkel erger toen hij plots naar een rek wandelde en daar een spatbord afhaalde (waarvan hij eerst beweerde dat het besteld moest worden) en mij nadien vroeg of mijn achterlicht meestal op de batterijen werkte of op de dynamo. Batterijen?
'Kan het dan ook dat de batterijen gewoon plat waren?' vroeg ik voorzichtig.
'Ja hoor, dat zou kunnen.'
Ik moest mezelf tegenhouden om die kerel niet aan te vliegen. Serieus?!? Drie kwartier later (jep...) was mijn fiets eindelijk klaar. Lichten werkten weer en er stond een nieuw spatbord op, maar ik vertrouwde het voor geen haar. Toen ik de boodschap kreeg dat ik het spatbord zou moeten betalen, heb ik mezelf eens laten gaan. Af en toe mag dat. Als er veel druppels waren. Beleefd, maar duidelijk. En een minuut later stond ik buiten zonder een cent betaald te hebben. En dat allemaal omdat ik te lui was om naar mijn eigen fietsenmaker te fietsen...

Spelende vrouw, wat hebben we nu geleerd? Never cheat on your fietsenmaker!

Achterlicht kapot? Rookt u mevrouw?

Ik laat de dingen al wel eens aanslepen... Zoals de remmen van mijn fiets. Letterlijk en figuurlijk. Maar er komt een moment dat ik plots en onverwacht bliksemsnel actie onderneem. En voor je't weet zijn die remmen dan weer als nieuw. Alsof er niks gebeurd is!

Was het maar allemaal zo simpel. Naast de remmen van mijn fiets ontdekte ik per ongeluk dat ook mijn achterlicht karakter begon te krijgen. Hoewel ik doorgaans een voorliefde heb voor mensen én dingen met karakter, geldt dat niet voor het achterlicht van mijn fiets... En dus vroeg ik meneer de fietsenmaker of hij twee dingen wilde repareren. Liefst zo snel mogelijk, want naast mijn doorgaans bliksemsnelle acties, mis ik mijn stalen ros ook niet zo graag... Een dag later mocht ik voor een redelijke, doch niet geringe prijs mijn geliefde rijwiel weer als nieuw beschouwen. Tenminste, daar was ik ten onrechte vanuit gegaan. 's Avonds bleek dat mijn achterlicht nog steeds van een karakter voorzien was. En dat was niet de afspraak... Ik belde dus, een beetje ontdaan maar nog steeds braaf en beleefd naar meneer de fietsenmaker die me verzekerde dat ik meteen mocht langskomen en ze zouden het ter plekke maken. Oef!

De mechanieker hees mijn fiets de lucht in en begon het achterlicht uit elkaar te vijzen. Ik wandelde terwijl sms'end door de winkel. Na een tijdje kreeg ik de boodschap dat het nog even zou duren en of ik net voor sluitingstijd terug wilde komen? Ik verdacht hem ervan mij buiten te willen loodsen zodat hij eerst aan de fiets van iemand anders kon werken die niet tevreden was, want er was hem beloofd dat zijn fiets reeds klaar zou zijn. De zon scheen echter en soms ben ik dan minder assertief dan u zou denken. En dus zette ik me buiten in het zonnetje op een bankje en heb ik 'mindfulnessgewijs' niets gedaan. Dat kan ik namelijk niet zo goed... Niets doen. En dus heb ik geoefend.

Wat later wandelde ik, helemaal zen, terug richting fietsenwinkel en daar wist de machanieker van dienst mij een beetje verslagen te zeggen dat het karakterprobleem van mijn achterlicht serieuzer was dan hij gedacht had. Ofwel moest ik er een nieuw spatbord op laten zetten, ofwel kon hij het repareren op een iets minder esthetische manier en met behulp van 'nen allumeur'. Huh?!? Ik besloot om tijdelijk voor optie twee te gaan zodat ik alvast reglementair naar huis kon rijden. Terwijl hij op zoek ging naar dat laatste, begon ik me toch vragen te stellen over het vakmanschap van mijn fietsenmaker... Mijn fiets, die minstens drie keer meer gekost heeft dan mijn auto (al wil dat in dit geval niet zoveel zeggen...), kon enkel gemaakt worden met nen allumeur?!? En het ergste van al kwam wat later...
"Sorry mevrouw (ieuw!), ik vind gene allumeur. U rookt zeker ni?" En voor de eerste keer in mijn leven vond ik dat toch even jammer...

Anderhalf uur later en onverrichter zake heb ik dus nog steeds een achterlicht met karakter... De mechanieker van dienst beloofde mij wel dat hij morgen nen allumeur mee naar zijn werk zou nemen! Gelukkig dat ik toch even 'mindful' geweest ben...

Ge moet ervoor zijn...

Alles is uit elkaar aan't vallen hier... Mijn computer besloot na zes jaar onze samenwerking op een nogal ondankbare wijze stop te zetten. Schoorvoetend en tergend traag deed hij wat ik hem vroeg, maar niet zonder de nodige luide protesten en af en toe negeerde hij me gewoon of weigerde hij botweg aan mijn verzoek te voldoen. Ik heb hem dus de laan uitgestuurd en gelukkig heb ik een schat van een vriend die me op computervlak (en ook op heel wat andere vlakken!) al meermaals uit de nood geholpen heeft, waardoor ik nu opnieuw kan computeren zonder frustraties, wachten en lawaai... Nog eens merci bij deze!

Ook mijn haardroger besloot vanmorgen de geest te geven. Vorige week liet ik vier nieuwe banden op de auto zetten en gisteren heb ik mijn fiets binnengebracht bij de fietsenmaker. Vorige zomer herstelde ik de dakgoot, maar blijkbaar niet al te goed, want met dat geweldige weer van de laatste tijd zit ik opnieuw met een lek. En alsof dat nog niet genoeg is heb ik al dagenlang het gevoel dat ik in een glazen bokaal zit. De dingen (en vooral ikzelf) klinken heel anders. Ik voel me permanent verkouden of zoiets en het lijkt alsof er al weken proppen watten in mijn oren zitten...

Maar... voor de rest gaat het prima met mij! Toen ik vannacht om half drie over de brug richting Merksem wandelde, had ik een déja vu en kwam er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Ik zie namelijk af en toe mensen te voet op het smalle voetpad over de brug wandelen en dan vraag ik me steeds af waarom zij dat in godsnaam te voet doen! Ik bedacht dan verhalen die dat konden verklaren, maar eigenlijk slaagde ik er nooit in om echt een plausibele reden te vinden. En dan bedoel ik een plausibele reden die ook voor mij zou kunnen opgaan. Dus toen ik gisteren boven op de brug liep al zeulend met mijn fietszak, had ik ongewild een antwoord gevonden. Mijn fiets stond bij de fietsenmaker en omdat ik vandaag niet hoefde te werken wilde ik nog eens mee op café na toneel. Om half drie 's nachts rijden er geen bussen of trams meer en de vélo's gaan maar tot Park Spoor Noord... Voila, daar was mijn eigen plausibele reden!

Ondanks de regen, mijn natte kleedje, verminderd gehoor en beperkte vervoersmogelijkheden heb ik ervan genoten. Genoten door die kleine dingetjes... Ik heb bv. met veel enthousiasme én geduld het concept internet en facebook uitgelegd aan één van mijn collega's bij 13 1/2 en die was daar minstens even blij en enthousiast over. Ik heb gelachen en fijne mensen iets beter leren kennen. Tot slot heb ik ook ondervonden dat mannen af en toe vreemde en soms verontrustende uitspraken kunnen doen. Als iemand u ooit vraagt: "Zeg, Sofie, is dat een knappe?", dan hoop ik niet dat u antwoordt: "Euh, tja, ge moet ervoor zijn..."

Vélodroom?

Op de fiets is één van mijn favoriete bezigheden dagdromen... Ik voer dan hele gesprekken met bestaande of ingebeelde mensen. En dat gaat van gesprekken waarvan ik vind dat ik ze moet voeren tot gesprekken die ik waarschijnlijk nooit zal hebben, maar waarbij alleen al de dagdroom erover me blij maakt. Soms zijn het hele scenario's, maar af en toe ook simpele monologen (in mijn hoofd is er natuurlijk iemand die er een dialoog van maakt ofwel doe ik ze beiden). Ik word wel eens raar bekeken als ik hardop aan't praten ben en er niemand in de buurt is, hoewel de bestaande gsm's en snufjes van vandaag de dag mijn geloofwaardigheid gelukkig in stand weten te houden.

Zo kwam ik tijdens één van mijn vele fietstochten al geregeld in contact met mijn prince charming. Die verandert zo nu en dan eens natuurlijk... En realisme is logischerwijs uit den boze. Alles kan en mag! Ik heb dus al ontzettend romantische dingen beleefd, al moet ik toegeven dat ik al wel eens een stukje filmscenario gepikt heb... Zo zette mijn prince charming al eens een soort speurtocht voor mij uit of zong hij prachtige zelfgeschreven liedjes voor mij op het dak van een sprookjesachtig huis met het uitzicht op de binnenstad van Parijs. Stel je voor! Je krijgt mooie kaartjes of brieven die je telkens wat verder brengen tot je oog in oog staat met een knappe, ietwat verlegen man, de liefde van je leven. Of je kijkt neer op duizenden lichtjes met tranen in je ogen omdat er een buitengewoon mooie ballade over jou gezongen wordt door de man die je vlinders in je buik bezorgt en je het gevoel geeft dat je de hele wereld aan kan... Smelt!

Maar het mag ook meer down to earth. Ik ben thuis, alleen en de bel gaat. Plots staat daar net die persoon waar ik de laatste tijd af en toe over dagdroom... Totaal onverwacht. Kletsnat, want het regent pijpestelen en hij is met de fiets. Wat hakkelend (ik hou wel van een 'niet perfect kantje') legt hij uit waarom hij aan de deur staat en eigenlijk komt dat neer op: "Ik weet het zelf ook niet, maar ik moest gewoon naar hier komen...". Meer dan reden genoeg lijkt mij! En op allerlei manieren (de gesprekken zelf kunnen alle kanten op gaan) belanden we simpelweg in elkaars armen. Als in 'meer moet dat niet zijn'... Zucht!

U kunt zich dan wel voorstellen dat ik al eens teleurgesteld ben als ik deur open doe en de kinderen van de buren me vragen of ik hun schoen weer over de schutting wil gooien. Maar op een dag, daar ben ik zeker van, ga ik de gelukkigste vrouw van de wereld zijn wanneer ik de deur open doe! Dan staat hij daar... En tot dan, fiets ik van hier naar daar met waanzinnige scenario's, romantische gesprekken en een brede glimlach...