Ik besloot om richting koekenstad te trekken voor inspiratie en in de hoop dat ik om zou kunnen met mijn onvermogen om te kiezen en te beslissen.
Ik stapte de eerste tram op die aan kwam en ik ging er weer af aan de Meir. Ik had nog niet bedacht welke winkel ik eerst zou binnen gaan, toen plots de Banier in mijn hoofd plopte. Die zou het in eerste instantie alvast worden... Doelgericht stapte ik vervolgens verder, blij dat ik alvast dit met mezelf had kunnen besluiten. Onderweg kwam ik twee straatvegers tegen met een kerstmuts op hun hoofd. Ze floten opgewekte kerstdeuntjes en wensten iedereen die hen passeerde een vrolijk kerstfeest. Ik werd er instant blij van en wenste hen dus hetzelfde toe. En hun aanstekelijke enthousiasme zette me aan om te beslissen dat ik die dag niet te ver na zou denken en niet zou hoeven kiezen. Na!
Het was een drukte van belang in de stad. Ik was duidelijk niet de enige met een kadoprobleem. Gelukkig zijn de meeste mensen niet zo gek om nog zelf aan het knutselen te slaan en was het bijgevolg betrekkelijk kalm in dé knutselwinkel van 't stad, de Banier. Ik heb nog een verleden aan die winkel hangen en dus kreeg ik plots een aanmaning in mijn oor gefluisterd omdat 'de winkelmevrouw' honger had en ik dus moest voortdoen. Dat maakte mijn queeste er enkel makkelijker op en voor ik het goed en wel doorhad stond ik met mijn armen vol (knutselspullen en enkele spelletjes) aan de kassa. Kiezen en twijfelen en overwegen moest zoals gezegd vandaag niet!
Wat later passeerde ik een schoenwinkel. Gevaarlijk in een bui als deze... Ik moest zelfs geen redenen bedenken en dus wandelde ik even later met een mooi paar knal rode botjes naar buiten. Kado voor mezelf had ik al! Ik moest nog eten voor die avond scoren en dus wilde ik de Albert Hein op de Groenplaats binnenwandelen. Wat verder zag ik echter een goede vriendin. Ik twijfelde dus zoals afgesproken niet en liep breed lachend haar richting uit. Na een babbeltje wandelde ik verder richting mijn favoriete kledingmerk... Ik was de Albert Hein nu toch al gepasseerd... Ik koos in een recordtempo drie dingen uit de rekken en die werden voor mij klaar gehangen in het pashokje. Luxe. Ik paste ze alle drie. De winkeljuffrouw deed echt haar best door me te complimenteren hoe goed de broek me stond en dat het kleedje met hakken zelfs nog mooier zou zijn. Ze had het zichzelf kunnen besparen, want ja, ik moest niet kiezen en dus kocht ik alle drie de dingen die ik gepast had: een broek, een kleedje en een trui. Winkelen was zelden zo fijn geweest! Tenslotte zocht ik nog eten uit, even goed zonder al te veel nadenken en toen was het plots op. Ik was het winkelen beu en vertrok dus weer richting thuis. Misschien gelukkig maar...
Toen ik aan de Groenplaats de metro in wandelde, zat er een man in zo'n kotje van de Lijn verveeld kruiswoordraadsels in te vullen. Telkens wanneer iemand hem iets vroeg, keek hij verstoord op en wees hij afwisselend naar links of naar rechts. Het was geen vrolijke of inspirerende figuur, maar toch deed hij me glimlachen. Stel dat ik hier nu afgestapt was en hem aan het begin van mijn 'koopmiddag' gezien had in plaats van de twee vrolijke straatvegers? Was ik dan even toegeeflijk geweest voor mezelf? Had ik een even fijne middag gehad? Ik had misschien wel minder geld uitgegeven?
En daar zijn we weer, aan het nadenken over de kleinste dingen... Ach ja, je kan jezelf nu eenmaal niet veranderen in een middag. En eerlijk, dat zou ik niet eens willen! Zo'n middag niet te veel nadenken levert misschien mooie kleren en schoenen op, maar mijn verwondering en dagdagelijkse nieuwsgierigheid brengt me veel meer... I'm so me!
We mogen met Kerstmis al eens met cliché's op de proppen komen, niwaar? En dit liedje maakt me gewoon altijd vrolijk. Niks aan te doen... I'm so me.
