Tijd om de draad weer op te pakken...

Maandag. 18:15
Ik zit nog op het werk en probeer een gesprek af te ronden met een koppel waarvan de man wat op het verkeerde pad geraakt is en zijn vrouw hem nu wanhopig weer op het rechte pad probeert te krijgen. Een kwartier later begint mijn eerste officiële 'naailes op school'. Ik volgde al naailes bij mijn oma (zie hier), dus helemaal mijn eerste les was het niet. Net die dag was ik met de tram gekomen, wat dus concreet wilde zeggen dat ik hoogstwaarschijnlijk te laat zou komen. Shit! Een eerste indruk maak je namelijk maar één keer... Mindfulnessgewijs maakte ik mezelf wijs dat het niet sneller zou gaan als ik me ging opjagen en dus propte ik mijn boterhammen alvast in mijn mond terwijl ik de computer op het werk uitzette, mijn spullen inpakte en de trappen af liep, want de lift kwam niet meteen. Werkt perfect die mindfulness!

Wat later sprint ik de tram uit en ga ik op zoek naar het leslokaal. Dat vind ik gelukkig moeiteloos en voor ik het weet krijg ik een hand van de juf die zich voorstelt als Peggy en krijg ik een spoeltje in mijn hand geduwd, want dat zit mee in de prijs van de opleiding. Geweldig. Ik voel me meteen helemaal 'op school'.
Wanneer ik bekomen ben en even rond kijk, zie ik tot mijn verbazing drie mannen in de les. Een kerel vol tattoo's en piercings, een Marokkaan van middelbare leeftijd en een jongeman die aandachtig volgt wat er gezegd wordt. Ik heb me samen met een vriendin ingeschreven en wij passen op zich prima bij de rest van de groep, namelijk jonge vrouwen in kleurrijke rokjes, al denk ik wel dat we bij de oudsten zijn.
Juf Peggy begint meteen uit te leggen wat we allemaal gaan doen en al snel ben ik figuurlijk de draad kwijt. Ik merk dat ik niet de enige ben en dus reageer ik luidop met: "Pieieieieieieieieiep!", wat zoveel wil zeggen als 'too much information' of  'too many unknown words'. En dat wordt geapprecieerd. De jongeman en één van de rokjesmadammen kijken mij opgelucht aan. Ze zijn gelukkig niet de enige die niet helemaal mee zijn! Oef... Juf Peggy stelt ons meteen gerust en zegt dat ze alles op z'n tijd wel zal uitleggen. Nog eens oef!

Wat later zit ik achter een Bernina naaimachine (yes!) en ben ik blij dat ik me toch ingeschreven heb dit jaar. Tegelijk is het ook een beetje lastig. Oma had ook een Bernina en ik heb leren naaien op haar naaimachine. Ik ben wat later zelf op zoek gegaan naar een oude Bernina en heb die ook gevonden, maar het lukte me toch beter op die van oma. Toen ik haar dat destijds vertelde was ze fier. Ik zie haar gezicht nog zo voor me! "Als ik te oud wordt om te naaien, krijg jij mijn machine! Nu moet ik iedereen zijn kleren nog te vaak verstellen, van opa, nonkel Jos, uwe papa, ..."
Ach oma, was je maar te oud geworden om te naaien... Kon ik nog maar met mijn mislukte probeersels bij je langs komen of leren hoe ik mijn broek met elastische stof zelf mooi kan innemen. Of gewoon even bellen om te zeggen dat ik naar de naailes ga...
Maar ik weet dat je fier op me zou zijn dat ik het verder doe. Ik vond het eerst moeilijk. Ik heb lang niet meer willen naaien. Maar nu is het tijd om het weer op te pakken. Ik ben er klaar voor.

En dus zit ik op een rustige zondagmiddag patronen te knippen en mijn zakje voor de tweede les morgen klaar te maken. Een stofschaar, naalden, patroonpapier, een lostorner, drieggaren, een lintmeter, enz. Ik heb alles! En toen papa net even binnen sprong en zei: "Dat was vroeger bij oma thuis ook altijd zo, de tafel vol geknipte patronen...", wist ik dat het goed was.

Achterlicht kapot? Rookt u mevrouw?

Ik laat de dingen al wel eens aanslepen... Zoals de remmen van mijn fiets. Letterlijk en figuurlijk. Maar er komt een moment dat ik plots en onverwacht bliksemsnel actie onderneem. En voor je't weet zijn die remmen dan weer als nieuw. Alsof er niks gebeurd is!

Was het maar allemaal zo simpel. Naast de remmen van mijn fiets ontdekte ik per ongeluk dat ook mijn achterlicht karakter begon te krijgen. Hoewel ik doorgaans een voorliefde heb voor mensen én dingen met karakter, geldt dat niet voor het achterlicht van mijn fiets... En dus vroeg ik meneer de fietsenmaker of hij twee dingen wilde repareren. Liefst zo snel mogelijk, want naast mijn doorgaans bliksemsnelle acties, mis ik mijn stalen ros ook niet zo graag... Een dag later mocht ik voor een redelijke, doch niet geringe prijs mijn geliefde rijwiel weer als nieuw beschouwen. Tenminste, daar was ik ten onrechte vanuit gegaan. 's Avonds bleek dat mijn achterlicht nog steeds van een karakter voorzien was. En dat was niet de afspraak... Ik belde dus, een beetje ontdaan maar nog steeds braaf en beleefd naar meneer de fietsenmaker die me verzekerde dat ik meteen mocht langskomen en ze zouden het ter plekke maken. Oef!

De mechanieker hees mijn fiets de lucht in en begon het achterlicht uit elkaar te vijzen. Ik wandelde terwijl sms'end door de winkel. Na een tijdje kreeg ik de boodschap dat het nog even zou duren en of ik net voor sluitingstijd terug wilde komen? Ik verdacht hem ervan mij buiten te willen loodsen zodat hij eerst aan de fiets van iemand anders kon werken die niet tevreden was, want er was hem beloofd dat zijn fiets reeds klaar zou zijn. De zon scheen echter en soms ben ik dan minder assertief dan u zou denken. En dus zette ik me buiten in het zonnetje op een bankje en heb ik 'mindfulnessgewijs' niets gedaan. Dat kan ik namelijk niet zo goed... Niets doen. En dus heb ik geoefend.

Wat later wandelde ik, helemaal zen, terug richting fietsenwinkel en daar wist de machanieker van dienst mij een beetje verslagen te zeggen dat het karakterprobleem van mijn achterlicht serieuzer was dan hij gedacht had. Ofwel moest ik er een nieuw spatbord op laten zetten, ofwel kon hij het repareren op een iets minder esthetische manier en met behulp van 'nen allumeur'. Huh?!? Ik besloot om tijdelijk voor optie twee te gaan zodat ik alvast reglementair naar huis kon rijden. Terwijl hij op zoek ging naar dat laatste, begon ik me toch vragen te stellen over het vakmanschap van mijn fietsenmaker... Mijn fiets, die minstens drie keer meer gekost heeft dan mijn auto (al wil dat in dit geval niet zoveel zeggen...), kon enkel gemaakt worden met nen allumeur?!? En het ergste van al kwam wat later...
"Sorry mevrouw (ieuw!), ik vind gene allumeur. U rookt zeker ni?" En voor de eerste keer in mijn leven vond ik dat toch even jammer...

Anderhalf uur later en onverrichter zake heb ik dus nog steeds een achterlicht met karakter... De mechanieker van dienst beloofde mij wel dat hij morgen nen allumeur mee naar zijn werk zou nemen! Gelukkig dat ik toch even 'mindful' geweest ben...

Queeste geslaagd!

Vandaag ben ik op queeste gegaan. Ik wilde namelijk heel graag het nieuwe Mindfulness Doeboek van Flow hebben en gisteren werd het me al snel duidelijk dat mijn wens op z'n minst een zoektocht zou worden en mogelijks een queeste. Het werd dus het laatste...

Gisteren had ik les in Gent en ik was te vroeg in het station. Ik dacht namelijk dat ik een nieuwe railpass ("Ja meneer de loketbediende, ik weet dat onder de 26 een go pass voordeliger is, maar vermits ik een rail pass vraag ben ik waarschijnlijk boven de 26, denkt u ook niet?") moest kopen, maar dat heb ik blijkbaar vorige keer gedaan. En dus wandelde ik krantenwinkel één binnen op zoek naar het doeboek. "Nee, sorry mevrouw, dat hebben wij niet." Krantenwinkel twee wees me eerst naar een rek met Flows om vervolgens tot de constatatie te komen dat alle doeboeken al uitverkocht waren. En ook krantenwinkel drie die dag werd geen succes...

Vandaag besloot ik mijn zoektocht om te dopen tot queeste en ik zou niet terug thuiskomen zonder! Ik combineerde mijn uitje met een bezoek aan de Fnac. Dat mocht, want ik had nog steeds een bon van de Fnac van mijn ex-collega's (waarvoor dank!). Mijn queeste ging echter voor en dus bezocht ik eerst nog twee krantenwinkels en een supermarkt omdat ik een tip gekregen had dat iemand het boek in de Spar gevonden had. Zonder succes besloot ik nadien richting Fnac te trekken. Ik voelde me een beetje als een kind in een veel te grote snoepwinkel. Niet alleen kan ik sowieso al moeilijk kiezen, maar nu leek de inzet nog hoger. Ik heb namelijk van mezelf al heel lang niet meer mogen winkelen. Geen kleren, schoenen, spelletjes, boeken, prullen, ... Enkel noodzakelijke dingen. De reden daarvan vindt u in mijn vorige bericht... En dus moest ik goed nadenken en ik wilde enkel dingen kopen die ik echt wilde hebben of die me echt blij zouden maken. Jep, we doen er zelf dan nog een schepje bovenop niet waar?

Eerst ben ik langs de dvd's gewandeld, maar vermits ik nog verschillende series op m'n computer heb staan, werd dat al snel een 'no go'. De cd's dan. Verschillende cd's spraken me wel aan, maar er was er geen enkele die het criterium 'mij echt blij maken' haalde. En verder ging de tocht langs de posters en de bongobonnen en consoorten. Want die hebben ze daar ook natuurlijk! Daar heb ik het langst gestaan. Ik twijfelde namelijk heel erg. Ik zag enkele mogelijkheden wel zitten. Sauna en welness is altijd geweldig. Ik wilde ook heel graag eens een kleurenanalyse laten doen en een inerieurarchitect die langs komt en tips geeft vond ik eveneens echt leuk. Daarnaast is mijn parfum op (dat vond ik niet 'levensnoodzakelijk' en dus mocht ik geen nieuwe kopen) en daar heb je ook vivaboxen voor met staaltjes en een bon. Na minstens een half uur bons doornemen en twijfelen besloot ik eerst eens boven een kijkje te nemen. En geloof het of niet, plots wist ik helemaal zeker wat ik echt wilde. En gek genoeg heb ik het bij de kinderafdeling gevonden... Nee, geen Harry Potter maar een gezelschapsspel dat al een tijdje op mijn lijstje stond, namelijk Dixit. Een heel leuk spel waarbij je eigenlijk je tegenstanders hun fantasie moet kunnen inschatten. Of zoiets... Heel mooi ook.

En ik moet in een boekenwinkel ook altijd langs de Fantasy boeken passeren en daar zag ik dat er een nieuw boek was van Christopher Paoline (vervolg op Eragon (die ook verfilmd is), Oudste en Brisingr). En daarmee was aan alle eisen voldaan: binnen het budget, ik wilde het echt hebben en ik werd er blij van!

En om me niet te veel bloot te stellen aan de verleiding van de Meir, pakte ik een vélo en fietste de rest van de Meir af op zoek naar meer krantenwinkels voor het vervolg van mijn queeste. Ik verwachte op de Meir niets tegen te komen, maar dacht eerder aan enkele mogelijkheden wat verder. En zoals altijd vind je wat je zoekt daar waar je het niet verwacht... Op de Meir vond ik eindelijk mijn Mindfulness Doeboek!

En dus ging ik met al mijn schatten richting huis, blij als een kind. Om het helemaal compleet te maken heb ik mezelf getrakteerd op een vers sapje en twee kindjes die ruziemaakten over spaarkaartjes van de Delhaize op een nieuw pakje dat ze van mij moesten verdelen. Ook mijn goede daad voor die dag kon ik dus wegstrepen. Als u mij de komende dagen niet hoort, dan kent u bij deze alvast de reden daarvoor...

"mijn lampeke werkt ni..."

De trein kwam stipt op tijd aan, ik wandelde goed door richting metro en kon zonder stoppen meteen in de tram sprinten! Ideaal. Er zijn van die dagen dat het gewoon goed zit met de timing. Tot zeven minuten later tenminste...

Ik had, zoals dat hoort, gebeld omdat ik er de volgende halte af wilde. Ik stond braaf te wachten aan de deur, volgens de regels van de kunst. Maar dan... stopt de tram niet! Dus ik haast me naar voor en zeg de chauffeur vriendelijk dat ik gebeld had. En weet je wat die oelewapper zegt???? 'Ah, maar da lampeke hier werkt ni!', terwijl hij naar zijn dashboard wijst...

Ik verloor even mijn goed fatsoen als brave reiziger en slingerde naar zijn hoofd dat hij zich best had kunnen omdraaien om naar de drie andere lampjes te kijken als hij wist dat dat ene op zijn dashboard kapot was... Tenslotte was dat zijn job én meteen ook het doel van een tram: reizigers naar hun bestemming brengen en niet een halte verder! Op mijn vraag of hij dan daar ter plekke kon stoppen (en dus niet naar de volgende halte doorrijden) zei hij doodleuk: 'Da mag ik ni doen zenne juffrouw...'. Ik moest echt op mijn tanden bijten om hem niet van weerwoord te dienen of op zijn minst een oplawaai te verkopen.

Mindfulness gezien is dit eigenlijk het benoemen niet waard. Een peulschil waar je waarschijnlijk nog blij om moet zijn ook omdat je extra tijd krijgt om in de frisse buitenlucht te wandelen of zoiets. We moeten namelijk niet gehaast zijn! What the hell, af en toe eens goed vloeken en je afreageren op een tramchauffeur, daar is toch niets mis mee?

Meer moet dat niet zijn..

Vandaag was een dag met veel indrukken en kleine dingetjes die allemaal vechten om een plaatsje hier... Dat is alvast het voordeel aan een dagelijkse blog: je bent veel bewuster en je neemt meer op. Mindfulness als het ware! :-) Een voorbeeld:
Toen ik met de fiets naar huis reed, kwam er een bus langs en in plaats van de bestemming van de bus of 'geen dienst' stond er 'getankt' op de bus! Dat had ik nog nooit gezien en het bracht bij mij alvast een spontane glimlach teweeg... Meteen kwamen er ook verschillende andere opties in m'n hoofd. Stel dat buschauffeurs gewoon op hun bus zouden zetten wat ze net gedaan hadden, bv. 'gedronken', 'gedoucht', 'gelachen', 'gebotst' of 'gevloekt' enz. Dat zou toch veel leuker zijn dan gewoon 'geen dienst' of 'rooseveltplaats'.

Het mag af en toe al eens om te lachen zijn, hé? Die kleine dingen... Cliché ik weet 't, maar die doen het em toch?

Niet weten is ok!

Vandaag heb ik een workshop mindfulness gevolgd. Ik had het boek al gelezen en vond het alvast interessant, maar ik heb er zelfs nog meer zin in gekregen. Pas op, ik ben nog steeds geen kei in mediteren en sommige woorden of zinnetjes zijn me nog altijd te wollig. Ik merk ook dat ik steeds 'ondertitels' in mijn hoofd klaar heb zitten als hij weer vertelt dat je moet aanvaarden wat er is, de onrust en ergernis zien, maar er verder niets mee doen of dat 'niet weten' ok is en dat je daardoor een open houding krijgt.

Tijdens een oefening mediteren schoten mijn gedachten dan ook (as ever) alle kanten op. Op 'n bepaald moment vroeg meneer Dewulf (zo heet de mindfulness-man) of er iemand meer dan vijf gedachten had gehad. Verschillende mensen staken hun hand op. Zo ging hij nog even door tot enkel mijn hand nog de lucht in ging. Ik keek een beetje verloren het lokaal rond... Echt niemand meer? I know, ik kan er niet aan doen, mijn gedachten leiden een volkomen eigen leven. Zucht! En dat was niet de enige moeilijke oefening. We moesten ook proberen om tegen het einde van de dag (nu zo ongeveer) een lijstje te maken met tien dingen waarvoor we dankbaar zijn. Tien dingen over vandaag. Ik heb het daarnet in de trein gedaan en ik vond het niet makkelijk. Ik daag u dus uit, probeer het ook maar eens! En voor wie nieuwsgierig is naar het mijne... Niet weten is ok! ;-)

One day or t(w)oday?

Ooit, jaren geleden stond ik naar Alanis Morissette te luisteren, terwijl zij de betekenis van het liedje 'Incomplete' toelichtte en ik ben het nooit vergeten, die betekenis... Want ik doe het ook, net als zij. Geloven dat ik op een dag gelukkig zal zijn, getrouwd, een mooi huis, kinderen en alles erop en eraan. Geloven dat er een dag komt waarop plots iedereen begrijpt waarom ik deed wat ik deed. Wachten op die dag...

En vroeger dacht ik dat al die dingen er wel zouden zijn wanneer het getal 30 passeerde. Die dag is ondertussen voorbij en nog steeds denk ik aan 'one day' en is 'one day' er dus blijkbaar nog niet... Maar misschien is one day wel t(w)oday? 't Is maar hoe je't bekijkt natuurlijk of wat je verwacht.

Vandaag schijnt de zon. En ik at voor de eerste keer speculaaspasta. Waarom nu pas zult u denken? Wel de psychologie haalt soms trucjes met me uit. Pindakaas vind ik vreselijk vies en speculaaspasta lijkt zo op pindakaas... :-) Vandaag is het 1-0 voor mij! Vandaag is het weekend en hoeft niets. Vandaag start ik deze blog omdat dat me wel leuk leek... Vandaag werd ik wakker en bleef ik nog even liggen, lekker warm onder het donsdeken met een goed boek. Vandaag zit ik thuis, alleen en dat is ok. Vandaag is best cool.