De geknipte job?

Ik ben duidelijk niet gemaakt om thuis te zitten. Maar goed, dat was al even duidelijk. Hoewel ik er wel van zou kunnen genieten als ik me geen zorgen hoefde te maken over mijn financiën en het vooruitzicht op een nieuwe job. Af en toe probeer ik dat ongemak uit de weg te helpen door het kopen van een win for life-biljetje, maar tot nu toe nog zonder al te veel succes.

Ondertussen is mijn dossier bij de RVA nog steeds niet in orde. Integendeel, mijn dossier is zoek... Want de hulpkas stuurde het reeds naar de RVA en die hebben het nog niet ontvangen, maar volgens de mevrouw van de hulpkas zou dat maar een dag mogen duren en de meneer van de RVA geeft toe dat hij er geen idee van heeft hoe de post bij hen geraakt. Ik ging vorige week maandag enkele uurtjes wachten om een attest af te geven en langer dan een week later is dat attest nog steeds niet ter plaatste... Tja, van zo'n dingen wordt ik af en toe een tikkeltje agressief... Vooral omdat mijn dossier rond moet zijn op 30 november. Al te veel tijd blijft er dus niet meer over...

En gisteren moest ik op gesprek bij de VDAB om te checken of mijn dossier daar in orde was. Zucht! Ik heb een hekel aan 'dossiers'. Maar helemaal van goede wil fietste ik met al mijn paperassen naar the place to be. Ik mocht meteen gaan zitten tegenover twee vrouwen en mijn identiteitskaart afgeven. Mijn dossier werd erbij gepakt en vervolgens las die vrouw in gebrekkig nederlands gewoon voor wat ik zelf online had ingegeven! Ik vertelde haar dus dat ik zelf het dossier up to date gemaakt had enkele weken geleden, waarop ze me zei dat ze het gewoon even moest checken en ze onverstoorbaar en onverstaanbaar verder ging.10 minuten later stond ik weer buiten zonder antwoord op mijn vragen en met een allergie erbij.

Ligt dat nu aan mij of zijn dergelijke diensten gewoon verschrikkelijk slecht georganiseerd? Ik kan me voorstellen dat het in sommige gevallen nuttig kan zijn om zo'n dossier te overlopen, maar in mijn geval? Misschien moet ik me maar eens eerst met de politiek gaan bemoeien, daar wat open communicatie en gesprekstechnieken aan de man brengen zodat er een regering komt en vervolgens instellingen zoals de hulpkas en de VDAB een beetje gaan aanpakken. Dan hoef ik niet meer vruchteloos te zoeken naar een job en kunnen we hier in dit landje ook weer even verder!

Formulier 437 of document C9754 of...?

Maandagmorgen 21 november en nog steeds geen bericht van de RVA. Ik begin zo langzamerhand een beetje achterdochtig te worden en dus bel ik naar de HVW om te horen hoe het zit met mijn dossier. Ongeveer een maand geleden kreeg ik een brief met als mededeling dat mijn dossier niet aanvaard werd wegens het ontbreken van een attest. Ik heb na mijn tijdelijk contract voor een jaar nog een maand halftijds gewerkt bij dezelfde werkgever. De reden daarvoor was simpel gezegd het afwerken van een lopend project. Ik heb destijds gebeld en langs alle kanten geïnformeerd naar de gevolgen daarvan. Uiteindelijk werd me verteld dat het geen probleem zou zijn als ik de juiste formulieren invulde. Ik kan alvast zeggen dat ik allergisch geworden ben aan 'de juiste formulieren'. Want uiteindelijk bleek ik de aangevraagde formulieren niet nodig te hebben, maar ontbrak er dus wel een attest dat duidelijk maakte waarom ik van voltijdse naar halftijdse arbeid gegaan was. Om een lang verhaal kort te maken: die extra maand halftijds heeft me enorm veel last gegeven!

Ongeveer drie weken geleden kreeg ik het juiste formulier van mijn toenmalige werkgever en ik belde de HVW om zeker te zijn. Een vrouw aan de telefoon vertelde me dat ik het formulier ook via email mocht doorsturen. Ideaal! Toen ik dus navraag deed naar de stand van zaken deze morgen sprong ik zo ongeveer uit mijn vel toen de vrouw aan de telefoon me zeer verbolgen vertelde dat zij wachten op het originele document. En ik wacht dus voor niks... Dat originele document ligt hier al drie weken en ik was er al lang mee langs gekomen als ik geweten had dat dat de bedoeling was.
'En mag ik het dan in de bus steken of moet ik wachten?' vroeg ik de vrouw en ik probeerde mijn ergernis zoveel mogelijk te verstoppen al denk ik niet dat dat me geweldig gelukt is.
'Je mag het in de bus steken, maar je moet weten dat we twee weken achterstand hebben met de post, dus als je wacht zal het veel sneller gaan...'
Twee weken achterstand met de post?!? Zucht! Ik ben dus maar naar ginder gefietst...

Ticketje pakken en al meteen een dilemma. Moet ik nu 'attesten' aanduiden of 'onvolledig dossier' of nog iets anders? Ik ging voor het eerste en probeerde niet op te merken dat het er afgeladen vol zat. Al snel bleek dat de reeks waar mijn nummer in zou komen snel ging, dus opnieuw werd ik achterdochtig... Ik kan nu toch niet plots geluk hebben? 'Positive thinking!', vermaande ik mezelf en pakte mijn boek en begon te lezen. En nog geen uur later bleek mijn positieve ingesteldheid te werken, want het was aan mij!
Te vroeg victorie gekraaid, want ik bleek toch het foute knopje aangeduid te hebben... Een vriendelijke vrouw wist me dat verontschuldigend te vertellen. Ze wilde het attest wel van me aannemen, maar dan moest ze het bij de post leggen en zou het dus ook een tweetal weken duren. Maar ze zou mijn nummertje mee in de wachtrij steken, zodat ik alvast niet voor niks gewacht had...

Ik probeerde het nog steeds tegen te gaan, maar de ergernissen kwamen nu in alle hevigheid naar boven. Want één voor één gingen plots alle mensen eten. Middagpauze. En ik had het koud (ze mogen de thermostaat daar wel enkele graadjes hoger zetten!) én ook een opkomend hongertje wakkerde de ergernis enkel aan. En dan heb ik het nog niet gehad over de wenende baby's, krijsende kinderen, stinkende mensen die te dicht zitten en stoeltjes die aan elkaar vasthangen...

Nog eens een kleine twee uur en 30 bladzijden later was het eindelijk aan mij! Ik legde de vrouw zo vriendelijk mogelijk uit dat ik wel wat teleurgesteld was wegens de boodschap van haar collega. Daarbij probeerde ik mijn volledige opleiding in de strijd te gooien. Collega niet afbreken, want dan kom ik nergens, blijven lachen en begrip opbrengen en opbouwende vragen stellen. Veel heeft het echter niet uitgehaald. Mijn attest is waar het drie weken geleden al had moeten zijn, maar ik weet nog steeds niet of het voldoende is.

Enkele impulsaankopen (eten, andere dingen kan ik me logischerwijs nog enkele weken niet permitteren) hebben hun bijdrage geleverd, want nu zit ik met een lekkere muntthee en een gebakje achter mijn computer en ebt de ergernis langzaam weg. Soms helpt een gebakje en bloggewijs eens goed kunnen zagen me prima verder!

"Ik moet iets vertellen..."

Ik ben afgelopen week minstens vijf keer aan een bericht begonnen, maar ik heb het eigenlijk nooit afgewerkt. Er was steeds iets anders om over te schrijven of het gevoel dat ik probeerde neer te pennen was alweer verdwenen. Tja, soms ben ik al eens wisselvallig...

Ik maakte afgelopen week een slechte start. Ken je van die dagen waarop je jezelf gek maakt? Je wil vanalles doen, maar geraakt in niets ook maar een stap verder. Het frustreert je mateloos, maar hoe harder je probeert, hoe erger het wordt. Zo was deel één van de week. Ik stelde alles uit, zat de hele dag voor de computer of aan een tafel vol met foto's en grote plannen, maar zonder enige creativiteit. Ik wilde zo graag, maar het ging niet... Ik blokkeerde met andere woorden mezelf. Het voelde haast alsof mijn energie gevangen werd gehouden door een aantal dingen rondom mij. Mijn dossier bij de RVA bleek niet in orde, er kwam maar geen schot in de brochure die ik nog zou afwerken voor mijn vorige job, de autolessen gaven me stiekem toch meer stress dan ik had verwacht want ik ben (zoals u wel weet) niet zo goed in slecht zijn en daar boven op werden die lessen ook nog eens om de haverklap verzet, kreeg ik plots andere instructeurs en werd er niet echt rekening gehouden met mijn vraag. Tot slot vond ik tot hiertoe geen enkele vacature die de moeite waard was om voor te solliciteren. En als klap op de vuurpijl werd ik ziek: snotneus, hoofdpijn, spierpijn en de hele 'mikmak'. En dus stond ik woensdag plots boos, mét tranen uit te leggen dat ik de tafel niet wilde opruimen want dat ik wél verder wilde werken aan mijn 'project', maar dat het me gewoon even niet lukte...

Ach ja, soms mag je al eens van de kaart zijn. Ik ben uiteindelijk dingen gaan aanpakken en andere waar ik geen controle over had, probeerde ik los te laten. Niet één van mijn specialiteiten, maar het lukte me redelijk... Vrijdag ging met andere woorden al heel wat beter. Ik kreeg een positieve telefoon van mijn vorige job, mocht mijn voorlopig rijbewijs om alleen te rijden gaan halen na mijn laatste rijles en ik ruimde de hele tafel vol 'moet-creativiteit' eventjes op. Er was weer wat rust in mijn hoofd.

Dat veranderde echter drastisch toen mijn wederhelft thuis kwam en de gevleugelde woorden sprak: "Ik moet je iets vertellen en ik heb er al de hele week stress van." Het werd even stil... Vervolgens haalde hij twee nummerplaten boven en legde die op de tafel. Ik ben doorgaans betrekkelijk snel van geest en dus gilde ik bijna: 'Een auto?'. En inderdaad, zaterdag zijn we deze auto gaan ophalen:

Diezelfde dag kreeg ik trouwens ook deze auto 'om me te feliciteren met mijn 'voorlopig-alleen-rijbewijs':

En vandaag heb ik voor de eerste keer met 'onze' auto gereden (foto 1 voor alle duidelijkheid...). Het is heel wat anders vergeleken met de auto's van de rijschool, maar ik heb het alvast overleefd. Mijn armen doen een beetje pijn want een servostuur ontbreekt in deze volvo. En starten dan moet je de 'choke' gebruiken... Voelt een beetje als opnieuw leren rijden, maar ik ben alvast blij dat ik nu zelf een auto heb en binnenkort kan ik dus iedereen komen bezoeken zelfs als de treinen al lang niet meer rijden! Tot snel...

Salam Aleikum!

Soms krijg ik mezelf niet in gang. Die knop omdraaien en starten met wat me nu te doen staat, namelijk solliciteren. Maar het lukte niet zo... Ik vond de knop niet. Op zich nog geen probleem natuurlijk. Woensdag vorige week was mijn laatste werkdag in Leuven, vrijdag zat ik al bij de hulpkas om alles in orde te brengen en we zijn dus nu ongeveer een week verder, dus nog geen kalf verdronken.
Ik ben soms ook wat streng voor mezelf en toen mijn moeder me zei dat ik mezelf toch gerust een weekje rust mocht geven, besliste ik haar advies te volgen. Ja, af en toe doe ik dat eens...

En dus moest ik van mezelf deze week nog geen 'sollicitatiedinges' doen. Het grappige is dat wanneer die druk van jezelf dan wegvalt, het plots vanzelf gaat.
Vanmorgen opende ik m'n mailbox en vond ik een mail van de VDAB met een jobaanbieding voor 'voltijds docent Arabisch'... Hmmm... Ik besloot alvast mijn VDAB-dossier eens te bekijken en aan te passen waar nodig, want ik ben nu wel flexibel en niet bang voor een uitdaging enz., maar Arabisch... 'Salam Aleikum' zou nog net kunnen, maar als die studenten dan antwoorden met 'Aleikum Salam' (want dat hoort zo...), dan zou het toch even improviseren worden....

Dossier aangepast, CV aangepast, wat jobs gezocht zonder al te veel resultaat en plots zat ik voor op mijn eigen intern schema! Ideaal... En dus nu kan ik zonder schuldgevoel weer verder solitaire spelen! En gek genoeg is dat dan plots niet interessant meer. Want het mag. Gelukkig! Ik heb zo'n hekel aan het gevoel dat ik niet kan of wil stoppen met zo'n dom spelletje, maar tegelijk m'n tijd verdoe.

Ik ben dus gestart en eens gestart kan ook al de rest mee, de to-do-lijstjes die hier nog steeds lagen, het plannen van de komende dagen en weken, kado's bedenken en knutselen, rustig een theetje drinken en een tweedehands autootje zoeken... En och, als dat allemaal toch niet lukt, kan ik nog altijd Arabisch gaan geven!