Gewoon, dat is zo gewoon...

Ik heb het nooit zo gehad voor gewoon, middelmaat, dagdagelijks, normaal,... Geef mij maar uitersten. Deels is dat niet eens altijd een keuze geweest, maar eerder zo gegroeid. 'Gewoon' gebeurd. Gewoon ik. Ik droom over prinsen en draken en word verliefd op 'uitdagingen'. Mijn liefdesleven is bijgevolg een aaneenschakeling van onvergetelijke romances en verschrikkelijke drama's. En zo gaat dat met wel meer dingen...

Twee dagen geleden stond ik bovenop een berg met open mond te kijken naar het wolkendeken onder mij en de bergtoppen die er als eilanden uit omhoog staken. Ik stond daar samen met één van die onvergetelijke romances en verschrikkelijke drama's en de zon scheen en weerkaatste in duizenden diamantjes in de lucht. Ik was blij dat ik daar stond. Blij dat ik daar met hem stond. En ik voelde me gelukkig. Echt gelukkig en dankbaar daar op het dak van de wereld. Dankbaar voor de fijne mensen rondom mij, voor de prachtige panorama's en natuur en voor de onvergetelijke momenten...

Ik heb de afgelopen week echt verschillende keren letterlijk en figuurlijk stilgestaan en me bedacht dat ik oprecht gelukkig was en dat eveneens bij kleine dingen. Op de skilift met ijskoude voeten en handen terwijl we de ene na de andere hit uit de jaren '80 vertolkten, onbeschrijflijk genietend onder de douche met diezelfde bevroren voeten en handen na een lange dag skiën, 's avonds laat in bed met de slappe lach dankzij één van mijn roommates of op de laatste piste van de dag die ik alleen af ging met mijn ipod in de oren en zonder stoppen, zodat ik de spieren in mijn benen voelde trillen en de tranen over mijn wangen gleden zelfs mét een skibril op...

En na die onbeschrijflijk gelukkige momenten, ben ik vandaag een beetje een hoopje ellende. Pijnlijke spieren, hoofdpijn, keelpijn en een gekelderd humeur. Tussenin... dat is gewoon niet aan mij besteed.

Haaien en een wijntje aan het MAS

Weer een week overleefd! En wat voor één... Druk (al is dat op zich natuurlijk niets nieuws) en dit dan ook echt op alle vlakken. Veel afgeproken, veel late avonden, veel in mijn hoofd en veel af te werken op het werk, vaak met een zwaar hoofd als gevolg van de eerste 'vlakken'.
Ik heb wel twee maal de luxe van een kok aan huis mogen genieten, wat zeer fijn was, doch niet altijd even geslaagd in het opzet. De ene keer was het eten nogal laat klaar en namen de gesprekken ons nogal in beslag en de andere keer was de kok zelf gewoon twee uur te laat.
Al die dingen hebben er ook voor gezorgd dat ik jullie wat verwaarloosd heb, waarvoor mijn oprechte excuses!

Gisteren ben ik vroeger gestopt en heb ik komaf gemaakt met enkele 'te goed bonnen'. Gaan shoppen in de Saturn, het Paleis (en ik ben ongelofelijk braaf geweest!) en tot slot gaan eten in de Waanzee aan het MAS. Allemaal 'bongewijs' dus ik heb zo goed als niks opgedaan. Waarschijnlijk moeilijk te geloven voor sommigen, maar eigenlijk shop ik niet graag. Alvast niet meer dan enkele winkels. Dus toen ik het moe was (na letterlijk twee winkels en een half), besloot ik wat vroeger dan afgesproken richting MAS te gaan om er eens een kijkje te gaan nemen. Ik was er al vaak langs gefietst, maar had nog steeds niet op het dak rondgewandeld...

Na een resem roltrappen die je gevoel voor richting af en toe wat in de war brengen stond ik boven te zoeken waar ik ongeveer woonde en gewoond heb. Indrukwekkend wel moet ik zeggen! Een lelijk gebouw, al heeft het toch iets... En het uitzicht tja... Antwerpen!

Op dit moment staat er trouwens ook een prachtige draaimolen voor kinderen: de carrousel van Kapitein Gustav II oftewel Maarten, een vriend van me die het hele ding zelf bedacht, ontwierp en maakte. En zijn inspiratie haalde hij in Belize, meer bepaald op Caye Caulker tijdens onze reis naar Midden-Amerka vorig jaar (zie hier).

Je ziet hierboven de hamerhaai die hij ginder hoopte tegen te komen op één van onze snorkeltrips. Tevergeefs gelukkig, al heeft hij destijds wel een andere haai van heel dichtbij gezien. Zo dichtbij dat dat beest besloot zijn camera op te eten en enkel het touwtje aan zijn arm heel liet als bewijsmateriaal. Zijn arm en de rest van hem bleef ook heel wel te verstaan. Hij heeft enkel een klein stukje vinger en nagel verloren.

Maar goed, toen ik even later met een wijntje op het terras van de Waanzee zat samen met vriend N. en uitkeek op het MAS, bedacht ik me plots dat ik me op dat moment nu eens écht gelukkig voelde... Zonder speciale reden, gewoon een oprecht gelukkig gevoel. En dat, niets meer en niets minder, doet je alle drukte en dingen in je hoofd helemaal vergeten. Zen... Dus kom maar op, ik ben er helemaal klaar voor!

Some people have all the luck...

Soms heb je gewoon geluk. En heel soms heb je gewoon veel geluk. Ik had dit weekend echt veel geluk. Zaterdagavond was ik op een verschrikkelijk druk en heet feestje. Zo'n feestje waar je je door de mensenmassa moet wurmen om een drankje te bemachtigen en dat je enige bekommernis is dat je drankje vol blijft op de weg terug. Ik had dus mijn truitje meteen uitgeschoten, maar was te lui om nog eens door de mensenmassa heen te ploeteren richting vestiaire. Ik had m'n truitje dus simpelweg over mijn sjakosj gehangen. God straft onmiddellijk en natuurlijk ontdek je dan plotseling dat het daar niet meer hangt en dat net nadat je de hele ruimte doorgeworsteld hebt. 'Een verloren zaak' denk je dan, maar ik geef niet zo makkelijk op en terecht zo bleek want een paar minuten later vond ik het rond een paal gebonden. Met dank aan de redder!

De dag erna had ik net hetzelfde voor op een drukke rommelmarkt. Tja, dat truitje ben je zeker kwijt denk je dan, want ofwel heeft iemand het mee, ofwel hangt het in iemands standje te koop... Maar wonder boven wonder vond ik ook daar binnen de twee minuten mijn bloesje terug. En ik vond er zelfs nog oorbellen en een prachtig tasje bij! Some people have all the luck...

En ook mijn weekend in het algemeen was simpelweg geslaagd! Goed gelachen, veel gedanst en weinig geslapen. Helemaal zoals het hoort. En het moet niet meer zijn dan dat af en toe. Het enige nadeel... op dit moment ben ik betrekkelijk weinig waard. En weet je wat me nu echt goed zou doen? Een meloentheetje... Iemand?

Scherven brengen geluk...

Om 9 uur was ik plots klaarwakker en ik ben dan ook meteen in gang geschoten en tot nu niet meer gestopt... Het was retromarkt vandaag in de kringloopwinkels en daar wilde ik graag naartoe. Om 10 uur stond ik dus in Borgerhout ongeduldig aan de deur van de winkel te wachten samen met een dertigtal andere gekken... De deuren gingen open en de massa vloog naar binnen. Ik heb al snel mogen ontdekken dat ik eigenlijk de foute strategie had... Ik wandelde op mijn gemak rond (doch een beetje gestresseerd simpelweg door het gedrag van de andere shoppers) en zocht naar leuke dingen, maar je moest eigenlijk lopen, nog niet al te veel denken en gewoon zoveel mogelijk in je mandje proppen. Zo zag ik dus verschillende leuke dingen voor mijn neus verdwijnen in de mandjes van andere 'stress-shoppers'! Echt frustrerend... Maar goed ik vond wel wat en zelfs in kringloopwinkel twee (jaja, ik heb er op ongeveer anderhalf uur tijd twee bezocht!) wandelde ik nog met enkele schatten naar buiten. Het zonnetje scheen en ik fietste tevreden terug richting huis: mijn dag kon al niet meer stuk!

Hoewel... te vroeg gejuigd. Enkele straten verder op de kasseien viel plots mijn fietszak van m'n fiets... Vloeken mag op zo'n moment! Nooit heb je dat voor, behalve als je net een halve kringloopwinkel leeggekocht hebt, waaronder allerlei breekbare dingen. Hier ziet u het resultaat:

Laat ons er even vanuit gaan dat scherven geluk brengen... Man, ik ga echt gelukkige tijden tegemoet dan!

Alle lof en meer... voor de brandweer!

Ik ga jullie een straf verhaal vertellen. Een verhaal dat aantoont dat ik inventiviteit en doorzettingsvermogen hoog in het vaandel draag. Een verhaal dat bewijst dat het nog niet zo slecht gesteld is met onze maatschappij... Een verhaal dat zo onwaarschijnlijk is, dat ik er zelf nog lang mee ga lachen. Een verhaal dat ik je mogelijks nog eens in real life zal vertellen, gewoon omdat het zo'n mooi verhaal is. Volgens mij zijn jullie nieuwsgierig genoeg momenteel...

Gisteren kwam ik rond half acht aan in Antwerpen-Centraal. Om acht uur had ik nog een vergadering bij de Chiro en dus moest ik ergens tussen het station en Kipdorp op zoek naar iets om snel te eten. Quick is zoals zijn naam doet vermoeden meestal snel en dus wandelde ik daar tien minuten later naar buiten op weg richting vergadering.
Toen ik mijn fietssleuteltje uit mijn zak opdiepte, schoot mijn ring van mijn vinger. Dat heb ik wel eens als het koud is. Dan zit mij ring heel wat losser... Ik twijfelde even of ik eerst mijn ring zou pakken of mijn sleuteltje en in die twee seconden zag ik in slow-motion mijn ring traag maar zeker richting rioolpuntje rollen. Ik heb nog een reddingspoging gedaan, maar was onherroepelijk te laat...

Paniek, spijt, vloeken!

Die ring draag ik al jaren en op de één of andere manier is hij mij zeer dierbaar geworden. Daarbij vind ik hem gewoon ook heel mooi en heb ik sinds ik hem kreeg zelfs nooit een mooier exemplaar gevonden. Ik gaf me dus niet zomaar gewonnen en knielde neer naast het rioolputje op het Astridplein.
Voorbijgangers keken een beetje gek, maar al snel kreeg ik hulp. Ik besloot in de Quick een vork of iets te gaan vragen en voor ik het goed en wel wist zat een medewerker van de Quick naast mij met een hamer op de ijzeren staven van dat putje te slaan. Zonder al te veel succes echter... Ik was er wel in geslaagd om de ring zichtbaar te krijgen en dus besloot meneer Quick om een soort hengel te gaan zoeken. Even later kwam hij terug met een geplooid rietje en hoewel de bedoeling mooi was, hoef ik u niet te vertellen dat het weinig uitgehaald heeft. Ondertussen was mijn andere hulp, Mohammed die achter het station woonde, erin geslaagd om de ring te laten 'verdwijnen', ook weer goed bedoeld. Na een tijdje vroren mijn handen er zowat af en werd het me duidelijk dat ik het ofwel moest opgeven ofwel iets heel anders proberen. Ik bedankte mijn hulp en besloot naar de brandweer te fietsen en hen te vragen of zij zo'n putje niet open konden krijgen. Achteraf gezien geef ik toe dat zoiets misschien ver gezocht was...

En toen ik voor enkele brandweermannen stond, voelde ik me plots heel erg belachelijk met mijn vraag, maar ik stelde ze desondanks. Tot mijn verbazing waren ze allemaal meteen bereid om mee na te denken en een kijkje te gaan nemen.
"Stap maar in den ambulance!"
Ik geloofde mijn oren niet. Met den ambulance voor ne ring? Maar je hoorde mij niet klagen, integendeel, ik sprong voorin naast de bestuurder en zijn maat zette zich achterin. De sirene sprong op en gelukkig zette hij die meteen af.
"Dat hoeft nu ook weer niet..."
Het surreële van de hele zaak werd me duidelijker naarmate we dichter bij het betreffende putje kwamen. In een ambulance door het centrum van de stad rijden... het is weer eens wat anders!
Aangekomen, wees ik het rotputje aan, ging één van de twee meteen met een koevoet aan de slag en binnen de kortste keren vloog het rooster eraf. Doordat ik zo onder de indruk was van hun bereidwilligheid, stak ik zonder na te denken onmiddellijk mijn arm in het vettige rioolwater en haalde ik er een hoop vetzakkerij uit.
"Wacht, pak een handschoen dat is toch wat aangenamer"
Even later zaten zowel ik als één van de twee brandweermannen met een groene operatiehandschoen rioolprut uit te spreiden op de stenen naast ons in de hoop dat daar een ring zou tussen verschijnen. Toen er al een hele hoop lag, zonder resultaat, vreesde ik ervoor, tot ik plots op iets metaligs botste: mijn ring!!! Ik denk dat ik zo enthousiast was dat ik het zelfs riep. Maar mijn brandweervrienden waren even blij als ik. Geweldig toch?
"Was het je trouwring?"
Toen pas zag ik de volle impact... Voor een 'gewone' ring had ik de brandweer laten opdraven! Tijdens de rit terug vroegen ze me of ik het ok zou vinden om net voor de poort uit te stappen, want van de sergeant mocht er eigenlijk niemand zomaar meerijden met de ambulance. Dat vond ik stiekem nog grappiger en natuurlijk deed ik dat zonder probleem. En toen ik aankwam stonden er vijf andere brandweermannen nieuwsgierig te wachten.
"En, heb je 'm gevonden?"
Nog steeds heel enthousiast bevestigde ik die vraag terwijl ik fier mijn hand in de lucht stak ter bewijs en bedankte ik hen uitvoerig.
Een half uur te laat en met stinkende rioolhanden zat ik even later in de vergaderzaal van de Chiro mijn onwaarschijnlijke verhaal te vertellen...

Mijn 'Fruit of the loom-truien-periode'...

Om de zoveel tijd ga ik een keer boven mijn standaard eten. Tenminste, zo voelt dat toch... Een vriend neemt mij af en toe mee uit eten en zijn keuze van restaurants verschilt toch lichtjes van mijn eigen voorkeur. Hij kiest voor de restaurants of bars waar ik doorgaans voorbij loop of die ik niet eens opmerk omdat ik het gevoel heb dat alleen al er naar kijken me geld gaat kosten. We zijn bv. ooit op de Champs-Élyées gaan eten in zo'n keet waar iemand met witte handschoentjes de deur voor je open houdt, je jas aanneemt en die weg hangt en de stoel onder je achterwerk schuift. Zo'n restaurant waar je de gerechten op de kaart niet begrijpt en ook de prijzen je aan het denken zetten. Doorgaans voel ik me daar niet op mijn gemak en vind ik ook geen geschikte outfit in mijn toch redelijk uitgebreide garderobe. Al moet ik toegeven dat ik er voor een enkele keer wel van kan genieten...

We kennen elkaar nu al bijna 15 jaar, die vriend en ik en destijds waren we al zeer verschillend. Hij 'nen john' op een brommerke met een brede broek, petje en een jointje en ik... Tja, wat was ik eigenlijk? Ik reed alleszins rond op mijn plechtige communiefiets, had de helft van de tijd een zwarte stretchbroek en een 'Fruit of the loom' kaptrui (die dan ook nog eens twee maten te groot was) aan en ik dronk geen bier, rookte niet en al zeker geen jointjes.

Ondertussen hebben we bewezen dat vriendschappen tussen heel verschillende mensen niet alleen bestaan, maar ook prima de tand des tijds kunnen doorstaan. 15 jaar later zitten we tegenover elkaar in een chique restaurant met een glas witte wijn in ons hand (want dat drink ik ondertussen wel). Allebei wat ouder (en wijzer?), zonder petje, brede broeken of 'Fruit of the loom-truien', met een serieuze job, maar gelukkig ook nog steeds met een flinke dosis humor... Ik ben nadien zelfs al glimlachend in slaap gevallen 's avonds...

Hoerenchance!

Hoewel ik het nieuwe jaar goed had ingezet, heb ik toch een steekje laten vallen zo bleek. Toen ik gisterenavond mijn gsm wilde opladen, bleek die nergens te vinden. In de hoop dat één van mijn compagnons zo vriendelijk geweest was hem voor mij in bewaring te houden, stuurde ik hen een bericht voor mijn gsm de geest zou geven. Tevergeefs echter, niemand had hem mee... Hij zal dus hoogstwaarschijnlijk in een appartementje in Nieuwpoort op de zesde verdieping zijn laatste rustplaats gevonden hebben.

Ik probeerde de batterij bijgevolg zoveel mogelijk te sparen en onder de middag zou ik op zoek gaan naar een nieuw exemplaar. Nu praat ik wel graag (verrassend niet waar?) en zeker met fijne mensen en dus pakte ik toch op toen die net voor mijn middagpauze rinkelde. Alles komt altijd goed bedacht ik en uiteindelijk zou ik een half uurtje later een nieuwe lader hebben.
Die assumptie werd echter meteen onderuit gehaald: 'Zo'n oud model, dat verkopen wij niet meer hoor mevrouw!' Grrr... Niet alleen zou ik dus m'n gsm niet meer kunnen gebruiken, dankzij mijn telefoontje was ik ook nog eens alle nummers en berichtjes kwijt! Zo stom van mij!
Ik voelde de ogen van de tieners achter mij trouwens in m'n rug prikken. Ik mocht er dan jonger uitzien, hierdoor viel ik vast en zeker door de mand! En dan zeggen dat er ook nog een hip roos toestel mét touchscreen thuis ligt dat ik niet gebruik omdat ik er niet mee om kan... Helemaal hip!

Nu ben ik wel een doorzetter én een optimist, dus besloot ik toch nog één winkel te proberen. Ook daar kreeg ik echter hetzelfde antwoord. Tot Charlotte (zo heette de vriendelijke verkoopster volgens haar badge) een ingeving kreeg, want hoewel ze achteraan al gaan checken was, liep ze plots terug weg. En toen ze weer tevoorschijn kwam, sprak ze de gevleugelde woorden 'Ge hebt echt hoerenchance!' terwijl ze mij een oude, vergeelde gsmlader aanreikte. Ik mocht hem hebben, zomaar voor niks! Awel, dat vond ik nu echt straf... Ik moest haar enkel beloven dat ik een eventueel nieuwe gsm bij haar zou kopen en dat heb ik dan ook prompt gedaan. Zou 2011 mijn geluksjaar worden?

Alzheimer of werken?

Toen ik vanmorgen opstond scheen het zonnetje. Ik ben naar de bakker gewandeld en naar de krantenwinkel en heb even getwijfeld of ik buiten zou gaan zitten of toch maar binnen. Het is 'dag van de klant' vandaag en dus kreeg ik in de bakker een 'chocoladebol' en in de krantenwinkel 'Het laatste Nieuws'. Een mooie dag dus wat me ertoe deed besluiten een 'win for life'-biljetje te kopen. Dat doe ik heel af en toe en eigenlijk ben ik dan langer in mijn hoofd bezig met wat ik zou doen of hoe het zou zijn mocht ik effectief 'win for life' winnen dan met het uiteindelijke krabben. Hele scenario's spelen zich dan in mijn hoofd af en tegen dat ik dat ding eindelijk onderhanden neem, ben ik zelfs verbaasd dat ik niks gewonnen heb. Hoe...?

Na weer een reis in m'n hoofd bleek dat ik een getalletje juist had!!! Ik kras steeds eerst de getallen en kijk dan wat ik eventueel gewonnen heb. Even adem inhouden dus... om dan 6€ te zien staan.
Ach, wie het kleine niet eert hé... Alvast twee nieuwe kansen op het grote lot! Ik wilde meteen terug naar de krantenwinkel lopen, maar plots... wordt het donker en valt de regen met bakken uit de lucht! Of hoe het kan keren.

Vandaag zouden we de tuin onderhanden nemen. Maar als ik nu naar buiten kijk, wil ik wel even een acute aanval van alzheimer veinzen: 'Geen idee wat we vandaag ook weer gingen doen...'. En ik denk dat mijn gezelschap daar ook geen moeite mee zou hebben.
Had ik maar die 'win for life' gewonnen, dan kon ik nu, zonder gewetenswroeging alzheimer krijgen en gezellig spelletjes gaan spelen!