Burn baby burn!

Wat vroeger stoppen met werken is altijd fijn. Vandaag ben ik met een vriendin naar het badenhuis in de Veldstraat gegaan. Ik had nog enkele beurten over die overmorgen vervallen en dus op de valreep heb ik die alvast proberen verminderen. Ik kan daar echt van genieten, maar na een uur à anderhalf uur heb ik het dan ook wel weer gehad. Anders dan in zo'n saunacomplex, want daar kan ik een hele dag rondlopen...
Het badenhuis is dan ook kleiner en beperkter. Zoals de naam doet vermoeden bestaat het enkel uit baden: kruidenbaden, een heet bad, een koud bad, een 'gewoon' zwembad, een voetenbad, een brubbel-babbelbad en een stoombad.

Voor mij is het leuke aan de Veldstraat ook de ongedwongen sfeer en de babbeltjes die vaak zeer spontaan ontstaan. Zoals daarstraks toen we in het stoombad zaten te tetteren... Plots stond er een man voor ons die vroeg of we het te warm vonden (we zaten niet in het heetste stuk van het stoombad of beter van de stoomtunnel, maar in het middelste deel).
"Ik heb daar iets goed voor!" klonk het terwijl hij een klein flesje olie onder onze neus duwde. Hij kapte wat van het goedje in onze handen en we moesten onszelf daarmee inwrijven. Braaf en meegaand als we zijn volgden we prompt zijn advies op en in het begin roken we simpelweg wat munt. Wel ok dus... Tot we even later plots verschrikt naar elkaar keken, want het leek alsof we helemaal in brand stonden hoewel je lichaam ijskoud aanvoelt. Het is te zeggen, ik voelde dat, voor mijn badgenote voelde het als heet aan. Ik ben vervolgens gaan douchen om het terug warm te krijgen, maar het goedje weigerde nog een tijdje van mijn lijf te gaan. In de kleedkamer zagen onze armen ook echt een beetje rood en de gewaarwordingen werden er niet minder op. Koud en warm tegelijk, heel gek...

Ik moet wel zeggen dat ik het achteraf fijn vond en ik heb ook heel zacht velleke nu, maar op het moment zelf... Op zich had ik ooit al eens hetzelfde goedje over me gekregen, maar toen in een aangename en draaglijke portie. Ik denk dat deze meneer ons een portie op zijn maat gegeven had (hij zat betrekkelijk goed in het vlees) en tja, onze ranke lijfjes kunnen dat natuulijk niet aan! ;-) Ach ja, goed bedoeld zullen we maar denken. Ontspannend wel zo'n avondje badhuis...En leuk zo'n ongedwongen sfeer en babbeltjes!

Sneller dan Peter?

U weet ongetwijfeld dat ik ondertussen al een aantal maanden tot de categorie 'dagelijkse treinpendelaars' behoor. En u weet mogelijks eveneens dat ik een hekel heb aan routine en ik dat dus op elke mogelijke manier probeer te vermijden. Natuurlijk gaat dat maar tot op een bepaalde hoogte... Ik kan vervoersmiddelen afwisselen tot aan het station en opnieuw vanaf het station eenmaal aangekomen in Leuven (en omgekeerd), ik kan af en toe mezelf 'verrassen' door een trein vroeger of later te nemen, ik kan op een andere plek gaan zitten in de trein of er een andere bezigheid op na houden... Maar die trein, daar kan ik tot nu toe weinig aan veranderen.

Ik heb wel weer iets 'nieuws' gevonden om de treinreis een beetje spannender te maken. Er zitten namelijk een aantal mensen eveneens elke dag op die trein richting Leuven en onder hen een jongeman die ik voor het gemak even 'Peter' noem, want zo ziet hij er een beetje uit. Peter neemt al een hele tijd dezelfde trein, zet zich in dezelfde wagon (de eerste), leest eveneens meestal de metro en vult af en toe eveneens een sudoku in (en dat met een snelheid waar ik niet tegenop kan), rijdt mee tot in Leuven, fietst ook naar het centraal station (ik ben hem eens gevolgd tot aan het Sint-Jansplein, toen was ik hem kwijt) én hij wandelt eveneens langs de Diestsestraat in Leuven. Onze reisweg loopt dus een heel groot stuk parallel...

En sinds vorige week zeggen we 'goeiemorgen' tegen elkaar. We zitten ook vaak over elkaar. Dat was de stap net voor het 'goeiemorgen' zeggen. 's Avonds knikken we enkel en een gesprek is er tot nu toe nog niet van gekomen. Voor jullie beginnen speculeren, dit gaat enkel over het interessanter maken van de treinreis! Peter ziet er niet bepaald mijn type uit...
Maar elke morgen vraag ik me dus af of ik sneller ben dan Peter of niet, of hij tegenover mij komt zitten of niet, of hij iets zal zeggen of niet, of hij me verslaat met de sudoku, of hij een berichtje in de metro gezet heeft voor mij, ... :-) Routine komt er bij mij dus gelukkig niet zo snel!

Let's get the world infected!

Een kleine anekdote op deze zondagavond... Ik stond in het avondzonnetje op de tram te wachten richting Merksem en dus thuis. Het was nog steeds heel aangenaam buiten, zelfs in blote benen (jip blote benen!). Een kerel wandelde voorbij het perron en ik was vrolijk, dus lachte ik naar de jongeman in kwestie. Dat doe ik wel vaker, net als 'goeiemorgen' of 'goeiedag' zeggen tegen mensen die ik voorbij wandel. Oudere mensen zeggen het vaakst iets terug. Jongere mensen bekijken je soms alsof je hen net gevraagd hebt welke kleur onderbroek ze aan hebben ofzo. Maar deze jongeman niet, hij glimlachte terug en wandelde verder. Wat later draaide hij zich plots om en kwam hij opnieuw mijn richting uit.
Hij stopte voor me en zei: "Ik werd echt vrolijk van jouw lach en wilde je dat even zeggen. Bedankt!"
Geweldig toch? Ondertussen kwam mijn tram eraan en dus kon ik maar kort reageren en zeggen dat ik het het echt heel leuk vond dat hij me dat kwam vertellen. Eigenlijk vond ik het achteraf jammer dat ik die tram opgestapt was... Want wat maakt nu een tram later?

Het deed me ook aan het volgende gedichtje denken:

Smiling is infectious,

You catch it like the flu,

When someone smiled at me today,

I started smiling too.

I passed around the corner,

and someone saw my grin,

When he smiled I realised,

I'd passed it on to him. 

I thought about that smile,

Then I realised its worth,

A single smile just like mine,

Could travel round the earth.

So if you feel a smile begin,

Don't leave it undetected -

Let's start an epidemic quick

And get the world infected! 

Start! :-)

Een hot dog als voorgerecht...

Gisteren ben ik sinds lang nog eens even in 'den IKEA' gepasseerd... Een hele onderneming voor mij om daar te geraken, maar ik las een tijdje terug dat 'den IKEA' van plan is om een nieuwe vestiging ergens ter hoogte van de Luchtbal of Ekeren te bouwen. Ik ben dus bij deze al enorm voor en overweeg zelfs om te komen supporteren bij de bouw ervan!

Toen ik gisterenavond door de eindeloze IKEA-gangen wandelde had ik wel een duidelijk doel voor ogen: ik wilde enkele stoffen kopen zodat ik zaterdag op de naailes geen slechte punten zou krijgen... En dus heb ik geprobeerd me niet te veel door andere zaken te laten afleiden. Gelukkig had ik aangenaam gezelschap en was dat dus alvast iets makkelijker!

Aangekomen aan de kassa legde ik de stoffen op de band en toonde breed lachend mijn 'IKEA family card', maar de kassierster keek me iets of wat beteuterd aan en zei: "Sorry mevrouw, maar ge moet die stoffen eerst wegen...". Stof wegen?? Serieus!? Goed, we konden dus terug richting stoffen en richting weegschaal die ik helemaal gemist had! Je ziet ik was zo gefocused op de stoffen en mijn gesprekspartner dat al de rest me ontgaan is!
Er zijn in IKEA trouwens talloze binnenwegen, maar je moet ze kennen en het was duidelijk dat wij er al even niet meer geweest waren... We riepen dus maar de hulp in van de eerste de beste IKEA-medewerker die we zagen en het moet gezegd worden: ze zijn daar eigenlijk allemaal echt vriendelijk en behulpzaam! Volgens mij hebben ze zelfs een beetje speciale krachten, want toen ik bij de zelfscan na vijf pogingen mijn 'IKEA family card' bijna opgegeven had, zwiepte de behulpzame IKEA-mevrouw hem er vlot door en werkte het plots wel!
En hoe sluit je een IKEA-bezoek het beste af? Inderdaad... met een heerlijke hot dog voor 0.50€, zelfs als je meteen daarna aan tafel moet!

P.S.: Ik word (nog) niet gesponsord door IKEA... ;-)

Kritiek spuien voor 65€

Vandaag heb ik meegedaan aan een marktonderzoek. Na een dag werken werd ik om half acht ergens op 'het Zuid' verwacht om het te gaan hebben over watersportvakanties en meer bepaald vakanties op een zeilboot. Er zijn ergere dingen...
Mooi op tijd (want dat ben ik bijna altijd) belde ik aan. Ik had eigenlijk een groter gebouw verwacht of iets meer een 'bedrijf' en iets minder een simpel rijhuis. Mijn argwanende kant (die kant die destijds psychologische tests moest ondergaan waarin je nooit helemaal zeker was wat er nu eigenlijk getest werd) verwachte zich min of meer aan iets louche... Naar de tweede verdieping en daar aangekomen, moest ik nog even wachten in de wachtkamer, waar al twee andere mensen aan de praat waren geraakt. Het is te zeggen, een vrouw taterde er op los en liet duidelijk merken dat ze niet aan haar proefstuk toe was én dat ze niet bepaald het zwijgzame type was. De man knikte af en toe. Ze probeerde mij dus ook meteen mee in 'het gesprek' te betrekken, maar ik besloot de boot nog even af te houden... Toen ik zat te wachten verwachtte ik min of meer een verborgen camera of rook die onder de deur zou komen om te kijken hoe we zouden reageren, maar er gebeurde betrekkelijk weinig. Jammer!

Vier mensen later konden we eraan beginnen. En toen we in het juiste lokaal aankwamen, bleek het toch nog iets 'spannends' te worden, want ik zag meteen een camera en zo'n spiegelmuur waardoor mensen onzichtbaar mee kunnen volgen. Ik was dus op mijn hoede en mijn fantasie sloeg meteen weer op hol. Wie zou er allemaal achter dat glas kunnen staan? Een gangster die ons zou gijzelen? De politie die een verdachte zocht in ons groepje? Een professor in de psychologie? Kadhafi? De man van mijn dromen?  Geweldig toch als je van een simpel marketinggesprek een spannend iets kan maken, niet?

Ons kliekje was werkelijk een heel gevarieerd groepje. Naast mij zat het prototype 'bompa' die eigenlijk nog niet wil toegeven dat hij tot die categorie behoort, aan de andere kant de huisvrouw die al 20 jaar dezelfde vakantie doet, een stoel verder de twintiger die net een zwaar vrijgezellenweekend achter de rug heeft waar hij zich niet al te veel van herinnert, vervolgens de veertiger met kinderen die over alles haar zegje wil doen, dan de zwijgzame vader die eigenlijk stiekem ook nog graag mee op vrijgezellenweekend was gegaan en tot slot de verfente zeiler aan wie het toerisme-aspect eigenlijk niet besteed is, maar de wind en hoge golven des te meer. En om deze kleurrijke bende te vervolledigen zat ik er nog bij! Geen idee hoe de anderen mij omschreven zouden hebben, al ben ik er eigenlijk wel benieuwd naar...
Ik heb trouwens opnieuw een mogelijke job voor mezelf gevonden... De gemaakte reclamecampagnes die wij van commentaar dienden te voorzien, waren ronduit slecht. En dan bedoel ik ook echt rotslecht. Dat heb ik hen dan ook onomwonden gezegd en ik heb er nog eens 65€ voor gekregen ook! Maar geef toe, 't is een pak goedkoper dan een mislukte reclamecampagne... Als ik nog eens iemand van (opbouwende) kritiek moet voorzien, u weet mij te vinden! Enne... special price for you!

Lazy sunday volgens de definitie...

Naast het verplichte 'weekend-to-do-lijstje' heb ik eigenlijk ook een ontspannen weekend gehad... Ik heb  niet stil gezeten, maar wel een heerlijk terrasje gedaan in 't zonneke zondagmiddag, uitgeslapen tot de zon in mijn ogen scheen, een filmpje gekeken en zonder gêne tranen met tuiten gehuild. Het was dan ook echt een triestige film al zat er gelukkig een happy end aan... En toen de bel ging (die heb ik gerepareerd oftewel er een nieuwe batterij in gestoken) heb ik dan ook lekker niet open gedaan! Ik vermoedde wel dat het de kinderen van de buren waren wiens bal weer over de schutting lag, maar ik was simpelweg te lui én ik zat nog in mijn pyama... Trouwens, die bal gaat wel eens meer over het muurtje. Soms liggen er vijf ballen in de tuin, dus ik spaar ze ook liever op.

Een 'lazy sunday' dus, helemaal zoals het moet en daarbij heb ik ook gedaan wat er te doen was... De verf staat klaar om hier en daar de lente in huis te brengen, het naaimachien dat ik van een vriendin mocht lenen wacht geduldig op de handleiding, er hangen nieuwe (tijdelijke) gordijnen in de slaapkamer en het bad is opnieuw afgekit. We kunnen er dus weer een weekje tegen en ik kijk nu al uit naar de volgende lazy sunday... En kan ik nu al zon bestellen? Merci!

Scherven brengen geluk...

Om 9 uur was ik plots klaarwakker en ik ben dan ook meteen in gang geschoten en tot nu niet meer gestopt... Het was retromarkt vandaag in de kringloopwinkels en daar wilde ik graag naartoe. Om 10 uur stond ik dus in Borgerhout ongeduldig aan de deur van de winkel te wachten samen met een dertigtal andere gekken... De deuren gingen open en de massa vloog naar binnen. Ik heb al snel mogen ontdekken dat ik eigenlijk de foute strategie had... Ik wandelde op mijn gemak rond (doch een beetje gestresseerd simpelweg door het gedrag van de andere shoppers) en zocht naar leuke dingen, maar je moest eigenlijk lopen, nog niet al te veel denken en gewoon zoveel mogelijk in je mandje proppen. Zo zag ik dus verschillende leuke dingen voor mijn neus verdwijnen in de mandjes van andere 'stress-shoppers'! Echt frustrerend... Maar goed ik vond wel wat en zelfs in kringloopwinkel twee (jaja, ik heb er op ongeveer anderhalf uur tijd twee bezocht!) wandelde ik nog met enkele schatten naar buiten. Het zonnetje scheen en ik fietste tevreden terug richting huis: mijn dag kon al niet meer stuk!

Hoewel... te vroeg gejuigd. Enkele straten verder op de kasseien viel plots mijn fietszak van m'n fiets... Vloeken mag op zo'n moment! Nooit heb je dat voor, behalve als je net een halve kringloopwinkel leeggekocht hebt, waaronder allerlei breekbare dingen. Hier ziet u het resultaat:

Laat ons er even vanuit gaan dat scherven geluk brengen... Man, ik ga echt gelukkige tijden tegemoet dan!