Wie bent u?

Ik ben nieuwsgierig, dat vertelde ik jullie al... Soms heel erg nieuwsgierig. En soms breng ik mezelf in situaties waarin mijn nieuwsgierigheid ten top wordt gedreven en ik dat eigenlijk aan mezelf te danken heb. Wordt u al nieuwsgierig?
Wel eigenlijk gaat het deze keer niet eens over mij, maar over u! Ik ben nu enkele maanden bijna dagelijks iets aan het neerpennen en geregeld krijg ik hier leuke opmerkingen over, waarvoor dank! Ook van mensen die ik niet eens zo heel erg goed ken of waarvan ik niet gedacht had dat ze mijn dagdagelijkse bezigheden en hersenkronkels interessant zouden vinden.
Soms is het zelfs confronterend, want als ik hier iets vertel, bedenk ik nooit wie er allemaal 'mee luistert'... En af en toe maak ik mezelf ronduit belachelijk doordat ik met veel handgezwaai en enthousiasme iets begin te vertellen, waarop ik dan onderbroken word met een droog 'Ik weet het al, ik heb je blog al gelezen...'. Ik verpest mijn eigen inbreng in een gesprek met andere woorden...

Maar goed, ik had het over mijn nieuwsgierigheid en over u... Die nieuwsgierige aard van mij gaat af en toe een kijkje nemen in de statistieken van mijn blog om te zien hoeveel mensen mijn bedenkingen nu eigenlijk lezen en dat zijn er best veel. Daarbij kan ik ook zien waar die mensen zich dan bevinden en dat was helemaal verrassend! Jullie zitten niet enkel in België, maar ook in de Verenigde Staten, Nederland, Duitsland, Australië, Canada, Brazilië, Costa Rica, Zwitserland enz. En dus vraag ik me af wie jullie zijn... Af en toe krijg ik dan ook nog anonieme reacties en dan wordt het helemaal moeilijk. Help!

Mijn fantasie kan hier wel weg mee, want ik heb al heel wat verhalen en achtergronden bedacht, maar mijn nieuwsgierigheid heeft er last mee. En dus mijn vraag... Wie bent u?

Af en toe... Geeuw!

Ken je dat? Te laat gaan slapen en dan de fout maken om op de klok te kijken en te tellen hoeveel uren je nog kan slapen? En je weet dat... Je weet dat je dat niet moet doen en toch tel je. En altijd kom je uit op veel te weinig uren. Vervolgens probeer je zó hard om meteen in slaap te vallen, dat je nog minstens 20 minuten wakker ligt…

Waarom doen mensen zo’n dingen? Dingen waarvan ze weten dat ze het beter niet kunnen doen. Langs de andere kant, is het soms net leuk om dingen te doen waarvan je weet dat je ze beter niet kan doen. Dingen die je, verstandelijk gezien tenminste, beter niet kan doen… Het is bv. slimmer om op tijd in je bed te liggen als je de volgende ochtend om half zeven op moet, maar het is veel leuker om een leuke avond te hebben en niet op de klok te kijken. Gisteren heb ik mijn verstand genegeerd en voor dat laatste gekozen en ik heb er geen spijt van.

Ok, misschien had ik er vanmorgen wel even stiekem een beetje spijt van, want het leek alsof iemand voor de grap mijn wekker gewoon liet aflopen toen ik net vijf minuten sliep... En dan pikt het!
Maar... leuke babbels, samen een filmpje kijken over een gekke oma, wat spelen met m’n petekind en in de lach schieten als hij zijn volledige hoofd in zijn bordje met wortelpuree steekt omdat het niet snel genoeg gaat met een lepel of met zijn handje, dat zijn dingen die me veel meer waard zijn dan een extra uurtje slaap. Ik heb meer nood aan een sociaal leven, aan kunnen vertellen wat er op mijn lever ligt, aan het uitwisselen van de laatste nieuwtjes, aan lachen (of af en toe eens een traantje laten) met mensen die me dierbaar zijn…

En dus: “Note to myself!”: Niet meer op de klok kijken, noch ’s avonds als het leuk is, noch net voor ik ga slapen. Het verstandelijke stuk mag ik af en toe negeren! Wedden dat mijn selectieve geheugen de 'af en toe' eruit filtert?

Fikfakken en gehaktballetjes in stoofvlees...

Familiefeesten zijn inherent aan de kerstperiode. Ik ben niet zo'n fan van de kerstperiode... Maar dat neemt niet weg dat het soms best leuk kan zijn die familiefeesten. Zaterdag was het kerstfeest bij mijn moeder. Dat begon met het spelletje 'Time's up'.
Voor zij die dit spelletje niet kennen, een korte samenvatting: De bedoeling is dat je in een minuut tijd telkens zoveel mogelijk namen van bekende mensen raadt. Eerst mag je vertellen wat je wil, de volgende ronde slechts één woord gebruiken en de laatste ronde moet je diezelfde namen uitbeelden. Het aantal kaartjes dat je met jouw ploeg geraden hebt, moet je optellen en de ploeg die het meeste kaartjes heeft in een volledige ronde is die ronde gewonnen.

Zo'n spel is bij ons garantie lachen geblazen! Voornamelijk door de geweldige inzet van de vrouw des huizes. Die wil er zo voor gaan dat ze letterlijk het eerste wat er in haar hoofd opkomt eruit smijt. Dat resulteert al eens in onbestaande combinaties zoals ' Jacques Van het Groeneveld' (combinatie van Raymond Van het Groenewoud en Jacques Vermeire en Veldhuis & Kemper ofzo?) en bij gevolg in geschater van onze kant. Bij de laatste ronde heb je alle namen (een 30-tal in ons geval) al twee keer de revue zien passeren en dus heb je min of meer een houvast bij de namen die uitgebeeld worden. En toch slaagt mama erin om in haar enthousiasme namen te roepen die nog nooit aan bod gekomen zijn. Ook dat zorgt dus voor hilariteit alom en af en toe stiekem voor een beetje spanning vermits je maar één keer mag gokken in ronde twee en drie... En winnen doen we nog steeds allemaal graag (de één al liever dan de ander...).

Ach, eigenlijk verandert er soms weinig...  Ik 'fikfak' nog steeds met mijn broer en nog steeds eindigt dat met blauwe plekken en net geen tranen. We proberen nog steeds uit te vissen wie wie getrokken heeft en sommigen onder ons verklappen het nog steeds (al dan niet per ongeluk). We vinden nog steeds gehaktballetjes in het stoofvlees eigenlijk lekkerder dan het stoofvlees zelf. En we lachen nog steeds met mama's geweldige stoten. Op sommige vlakken hoeft er simpelweg weinig te veranderen...

Prettig kerstfeest mevrouw de kerstvrouw...

Een witte kerst is nu wel verzekerd geloof ik... Vanmiddag bedacht ik me dat ik geen boterhammen mee had en dus trok ik handschoenen, muts en de hele resem aan en vatte ik de zoektocht richting eten aan. Ik besloot voor iets warms te gaan, ook al betekende dat enkele extra meters ploeteren. Er ligt hier nog meer sneeuw dan in Antwerpen. De bussen rijden niet, enkele straten zijn simpelweg afgesloten en dus wandel je af en toe gewoon op straat om de simpele reden dat het voetpad 'zoek' is. Je zit ook geregeld tot boven je enkels in de sneeuw en oude vrouwtjes pakken soms ongevraagd je arm vast. Maar vandaag vond ik dat prima.

Aangekomen op de plaats van bestemming, wandelde ik net een 'feestoase' of zoiets binnen. Alle medewerkers hadden een kerstmuts of 'rendierdiadeem' op hun hoofd, inclusief brede smile, er weergalmden kerstliedjes door de luidsprekers en verspreid doorheen de winkel stonden warme en koude hapjes, mini glaasjes champagne en verse sapjes. Ik ben geen kerstfan, maar door de sfeer die daar hing had ik bijna zin in kerstfeesten! Ik dronk een sapje (van champagne ben ik nog steeds geen fan...) en at twee warme hapjes terwijl ik wachtte op een pastabeker die ik besteld had. Verder kocht ik ook een vers vruchtensapje (daar ben ik wél fan van) om solidair te zijn met de presentatoren van het Glazen Huis. Bovendien gaat er zo ook een euro naar Music For Life. Mooi meegenomen...
Aan de kassa vroeg de kerstvrouw of ik de actie kende. 'Ja hoor!', antwoorde ik, waarop zij glimlachte (want dat moest vandaag denk ik) en zei: 'Ah, u bent een vaste klant natuurlijk! Bedankt!'. Ik wist niet of dat ook echt klopte, maar ik vond het alleszins leuk. Ik was zelden ergens vaste klant, behalve in kleding- of schoenwinkels...

Ja, ik moet het ze nageven.De weergoden én de 'kerstmannen en -vrouwen van de Spar' (ze hebben hun naam ook mee natuurlijk in deze periode) zijn erin geslaagd mij, onverwacht, in kerststemming te brengen! Bedankt daarvoor...

Twee kleine witte identieke envelopjes...

Gisteren zat ik wat op de computer te prullen toen er plots iets in de brievenbus werd gestoken. Ik weet dat meteen, want technisch gezien heb ik geen brievenbus, enkel een gleuf in de deur en de post valt dus simpelweg op de grond. En vermits het beneden bij mij één ruimte is, hoor ik dat ook zeer goed. Ik ging ervan uit dat het reclame was en dus deed ik geen moeite om te gaan kijken. Tot er vijf minuten later opnieuw iets op de grond denderde... Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en dus stevende ik op de brievenbus (mat) af. En wat lag daar? Twee kleine identieke witte envelopjes... Op het ene stond niets en op het andere mijn adres, maar geen naam. Speciaal... En een beetje spannend...

In een mum van tijd waren beide envelopjes dan ook open en haalde ik er twee identieke kerstkaartjes uit. Ook speciaal...Van mijn buren zo bleek. Het eerste om me prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar te wensen en het tweede nodigde me via een 'PS' uit om er ene te komen drinken bij hen. Dat waren ze dus nog op het eerste kaartje vergeten schrijven en vermits dat reeds in mijn bus stak, hebben ze er dus nog maar één geschreven. Tenminste zo heb ik de gebeurtenissen gereconstrueerd. Sympathiek toch? En ook een beetje grappig...
En toen bedacht ik me dat kaartjes krijgen eigenlijk nog steeds leuk is. Veel leuker dan mailtjes of berichtjes of wat dan ook. Hoe lelijk de kaartjes vaak ook zijn... Zou ik dan toch???

De tips van tante Kaat!

Het is ver gekomen... Ik durf niet meer naar buiten! U zult zich wel afvragen hoe dat komt? Wel, ik heb recent twee paar nieuwe laarzen gekocht in een poging om het mooie aan het praktische te koppelen. En buiten ligt er heel wat sneeuw en slijk en zout, gemixt tot een vettig papje. En de combinatie van die twee dingen, de nieuwe schoenen en het vettige papje bleek geen succes. Want op beide paren zaten plots lelijke vlekken en witte strepen... Paniek!

Ik ben dan met het volste vertrouwen in tante Kaat op zoek gegaan naar tips over het wegkrijgen van die vlekken. En die tips vond ik op haar website: tante Kaat raadde me aan om warm water en azijn te gebruiken. Hmmm... azijn had ik niet in huis, dus impulsief als ik ben, hop naar de winkel (met andere schoenen weliswaar)! En ik moet het ze nageven... Het heeft gewerkt! Het is nog niet helemaal weg, maar wel al heel wat minder. Ik kan terug onder de mensen komen.

Even later ontdekte ik echter een tweede probleem... Ditmaal had het niets met mijn schoenen te maken, maar eerder met het impulsieve stukje van mijn karakter. Ik ben vreselijk slecht in vooruit denken en plannen. Dat gaf ik u al eens mee. En opnieuw is daar bewijs van, want ik vergat eten te kopen... Heeft tante Kaat hier ook tips voor? Zucht! Soms word ik moe van mezelf...

"Precies den overschot van ne kerstboom in uwe neus!"

Ongelofelijk veel onderweg geweest vandaag. En soms kom je dan grappige mensen tegen... Een buschauffeur bv. die de hele weg tegen mij gebabbeld heeft. Ik ken zijn hele levensverhaal, weet waar hij woont, hoe lang hij al voor de Lijn werkt en waaraan hij binnenkort geoppereerd moet worden. Ik weet ook dat zijn vorige werkgever hem ontslagen heeft en ondanks het feit dat hij best wel sympathiek was en het goed bedoelde, snapte ik wel ergens waarom... Hij heeft namelijk minstens twee maal gebeld met zijn gsm tijdens die busrit, niet handsfree en hij riep zo luid dat de hele bus kon volgen dat hij de dag voordien tegen iemands auto gereden was... En toen ik wilde uitstappen vroeg hij me zonder schroom of ik niet eens met hem uit wilde gaan. Ik heb de boot wat afgehouden, waarop hij vrolijk zei: 'Ik kon het maar proberen hé en volgende keer probeer ik het opnieuw!' en terwijl hij wegreed toeterde hij nog even...
Ik kom graag mensen tegen die me doen lachen...

's Avonds ben ik bij m'n grootouders gaan eten en ook zij doen me vaak lachen, al is dat niet altijd hun bedoeling. Ze zitten bv. constant op elkaars kap (oma meestal op die van opa), maar ze kunnen niet zonder elkaar. Opa vertelde ooit dat oma steeds meteen 'Dat is niet waar!' antwoordt op iets dat hij zegt, waarop oma meteen reageert met: "Dat is niet waar!". En dan valt haar frank en ligt iedereen in een deuk... Geweldig toch?
En weet je wat ze van mijn piercing vond? "Precies den overschot van ne kerstboom in uwe neus!" Ik denk dat dat wilde zeggen dat ze niet meteen fan was... Hoewel ze het niet eens opgemerkt had voor ik het haar vroeg...
Aahh... Als we maar kunnen lachen!