Brood en spelen of ijs en kleren?

Ik moet weer eens dagelijks proberen schrijven, want er zijn altijd dingen die vechten om een plekje te krijgen en ik wil geen opsomming van de afgelopen dagen maken... Misschien kan ik het weer eens met enkele beelden doen. Ik heb namelijk afscheid moeten nemen van mijn fototoestel in bruikleen. Ik was er al een beetje aan gehecht geraakt, maar het moest terug naar de rechtmatige eigenaar en dus is het mogelijk dat ik even geen foto's meer zal kunnen maken. Snif, snif... Daarom trakteer ik jullie alvast op enkele mooie beelden!

Toen ik zaterdag uit het raam richting tuin keek, zag ik bv. dit:

Ik weet niet of u het goed kan zien, dus voor de zekerheid nog enige ondertiteling... Mijn buren hadden een feestje met als special guest... een varken! Aan het spit zelfs! Zelfgefabriceerd, met als brandhout ongetwijfeld weer een stuk van mijn schutting en een mega paal door zijn gat geduwd... Ik wil niet weten waar die paal van kwam en nog minder waar ze die nadien voor gebruikt hebben...
Tja, wat doe je anders op een doordeweekse zaterdag? Ik heb me de rest van de dag koest gehouden omdat ik vreesde dat ik anders een stuk varken aangeboden zou krijgen...

Ik moest wel nog de tuin in, want het werd weer eens tijd om het water uit de kelder te pompen. Op de toppen van mijn tenen dus! Straf toch eigenlijk? Overal grote droogte en mijn kelder staat onder water! Ik besloot om het water voor de verandering eens nuttig te gebruiken en ik heb vervolgens een irrigatiesysteem voor de tuin bedacht... En papa stond erbij en keek ernaar.

Creatief zijn kan overal, ni waar? Alle buizen die ik kon vinden werden aan het werk gezet en er kwam zelfs een echt afwateringssysteem aan te pas:

Ik mag ook weer iets van mijn lijst schrappen! Ik heb afgelopen weekend een kledingruilbeurs georganiseerd en die zag er zo uit:

De helft van het aantal deelnemers ziet u op de foto! Maar ondanks de magere opkomst én ondanks de andere maten zijn we wel allemaal met 'nieuwe' kleren naar huis gegaan en hebben we ons prima geamuseerd. Na het passen (een helse opdracht, dus misschien maar goed dat we niet met al te veel waren...) hebben we onszelf dan ook getrakteerd op een lekkere Dame Blanche! Het leven kan soms toch schoon zijn... Ijs en kleren, wat wil ne mens nu nog meer?

Cliché's bevestigd!

We leven in een maatschappij waar iedereen het druk heeft en dus doe ik mee druk... En dus had ik de afgelopen dagen geen tijd om iets te schrijven. Tot gisteren, maar toen besloot blogger om het even heel druk te hebben en dus niet te werken.
De afgelopen dagen zijn er wel heel wat leuke kleine en iets grotere dingen gepasseerd wat het nu moeilijk maakt om te kiezen waarover ik zal schrijven...Ik laat jullie dus gewoon zelf kiezen! Ik heb drie cliché's onder de loep genomen, dus... take your pick!

Iedereen heeft vooroordelen... ook ik!
Woensdagavond wandelde ik van mijn bureau naar het station van Leuven. Er stond een man tegen het bushokje geleund met een groot blikje bier in zijn handen. Ik heb net een groep mensen met een alcoholprobleem begeleid en ik keek dus even of het gezicht me niet bekend voorkwam, want zo nu en dan kom ik wel eens iemand van een groep tegen. Dat was niet het geval en dus keek ik geïnteresseerd de andere kant uit, vermits ik geen zin had in aangesproken te worden door 'n dronkaard of 'ne marginaal'. Ik heb dat namelijk geregeld voor, dat mensen een gesprek met mij aanknopen out of the blue en soms vind ik dat leuk, maar het hangt er ook echt vanaf... Ik had deze man dus eigenlijk al een ferme sticker op zijn hoofd geplakt toen hij plots zei: "Die bril staat je mooi!". Slik...
"Bedankt", reageerde ik een beetje beschaamd. Die man kon natuurlijk niet weten wat ik dacht, maar zo zie je maar... achter die halve liter jupiler zat iemand die geen moeite had om een wildvreemde een complimentje te geven terwijl dat nog steeds op mijn 101-lijst staat!

Als mannen ziek zijn, dan gaan ze een beetje dood... eigenlijk simpelweg om aandacht te krijgen!
Donderdag was vriend N. ziek en dus bood ik aan om langs te komen. Dat was niet nodig... Even later kreeg ik een berichtje: of hij mocht langskomen voor een bad en een massage want het was nog erger geworden. Nog wat later stond er dus een zielig hoopje vriend voor de deur, compleet in pyama en mét pruillip. En ik heb aandacht gegeven en verzorgd. Beetje over zijn bolletje aaien, beetje in de watten leggen, bad laten vollopen met veel badschuim, een theetje en een ontspannende massage en af en toe 'Ocharme toch...' zeggen. Het ging meteen heel wat beter.

Mensen (en ook dingen) veranderen niet... En soms gelukkig maar!
Diezelfde woensdagavond was het afscheidsfeestje van een ex-collega van Zin-d'erin(g). Het was een strakke timing en vermits ik me niet wilde haasten én vermoedde dat de timing op de dag zelf heel wat minder strak zou zijn ben ik toch nog richting 'aperitiefplek' gefietst. Volgens de timing had ik al richting 'eetplek' moeten fietsen, maar gelukkig zijn er dus nog zekerheden. Dergelijke feestjes en dingen van Zin-d'erin(g) lopen steeds uit... Via een zoektocht trokken we de stad in naar Park Spoor Noord, waar we zouden gaan BBQ-en. Ik vroeg ex-collega N. of we ergens langs een winkel zouden komen, want ik had nog geen vlees gekocht. Gelukkig veranderen mensen dus niet, want diezelfde collega is graag met eten bezig (nog steeds) én als zij zorgt voor de catering, is er steeds eten in overvloed! En ook de andere ex-collega's waren niet veranderd. Nog steeds dezelfde instant fijne sfeer alsof je nooit bent weggeweest. En diezelfde mensen praten je dus ook net zoals toen aan om langer te blijven, waardoor je uiteindelijk veel te laat in je bed ligt en dat de volgende morgen mag bekopen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb het met plezier 'bekocht'!

En een ander iets... Ook ik verander niet. Ik blijf koppig, heb geen geduld, maar ben wel creatief wat me volgende creatie opleverde:

Geef toe, het kon slechter... En ik ben niet de enige die al eens iets probeert zo out of the blue. Vriendin S. maakte een kleedje, maar het paste haar niet en dus leverde het mij dit mooie exemplaar op dat ik wel zelf nog moet afwerken. Dat wordt een geweldige uitdaging, want er komt een rits aan te pas... Keep you posted!

Al wa ge zegt zijde zelf...

Toen ik vandaag de trein naar huis nam was ik zo moe dat ik mijn ogen niet open kon houden. Tegenwoordig praat ik ook met Peter op de trein en dus had mijn gesprekspartner voor onderweg vandaag weinig tot niets aan mij. Ach ja... In Antwerpen aangekomen ben ik eerst even de winkel ingedoken om er zeker van te zijn dat ik eens thuis voor niets meer de deur uit zou moeten. En toen ik even later op de tram zat kon ik het niet laten om stiekem al het gekochte zakje chips open te doen en als aperitiefje mee te starten. Met een fruitsapje en een zakje chips op de tram, ik voelde me terug 8 jaar oud! Ik heb nog net de oortjes niet geplooid...

Plots hoorde ik de tramchauffeur iets zeggen en het leek alsof hij het tegen mij had en dus keek ik met een blik die "Excuseer?" wilde zeggen zijn richting uit.
"Dat je verder mag eten als je wil hoor!"
Het duurde even voor ik begreep wat hij wilde zeggen. Ik had het zakje chips opnieuw in mijn zak gestoken, want ik wilde enkel een 'proevertje'. En hij dacht dat ik niet verder durfde eten. Ik had me eerlijk gezegd niet eens bedacht dat je eigenlijk niet mag eten of drinken in de tram! Oeps...
En nadien volgde nog: "Das niet gezond hé!"
Waarom krijg ik daar toch steeds opmerkingen over? Als zelfs de tramchauffeur zich eigenlijk zorgen maakt over mijn figuur, wordt het dan niet hoog tijd dat ik dat zelf ook eens doe? Thuis gekomen heb ik braaf en betrekkelijk gezond gegeten en nadien ben ik ongegeneerd met de rest van het zakje chips én een marsepeinen koekje de zetel in gekropen. Nee dus!

Sweet dreams...

Toen ik thuis kwam stond het huis op stelten... 't Is te zeggen, dat van de buren, maar het mijne daverde letterlijk mee! Je kunt nu lawaai maken en muziek spelen, maar je kan er ook zwaar over gaan en dat was hier het geval. Ik ben dus meteen naar de schutting geraasd, ben erover gaan hangen (het enige voordeel van het feit dat die nu nog niet hoog genoeg is!) en heb hen vriendelijk verzocht de muziek heel wat stiller te zetten. "Maar papa verjaart..." was het antwoord. En dat met zo'n zielig stemmetje. Grrrrr...  "Wens je papa maar een gelukkige verjaardag van mij en je mag gerust muziek opzetten (ik dacht erbij: "Muziek wel ja, maar wat nu opstaat, valt daar wat mij betreft niet onder!"), maar dit is veel te luid. Mijn ramen trillen ervan!" U merkt de al dan niet verscholen frustratie mogelijks op die ook iets te maken kan hebben met de drukke gang van zaken. Het begint wat te wegen vrees ik...

En ach, ze zijn ook niet van slechte wil die buren, maar toch was ik helemaal opgedraaid en plots zeer overtuigd dat ik wilde verhuizen! Ik heb dus prompt vrienden opgebeld en mezelf uitgenodigd om bij hen te gaan eten om even af te koelen. Nadien een douchke, even relaxen en nu m'n bed in. Ik denk dat ik ga dromen van een zeer hoge, geluidsdichte schutting... Wat jullie?

De volgende fase met Peter...

En we zijn weeral een stap verder! Peter en ik zijn aan 'gesprekjes' begonnen. Wanneer u geen idee heeft over wie ik het heb, kijk dan hier eerst. Of wanneer u daar te lui voor bent: Peter is mijn treinbuddy die ik eigenlijk helemaal niet ken. Maar ondertussen zijn we toch weer een fase verder! We zitten namelijk in de fase van 'de eerste gesprekken'. Het grappige is wel dat die gesprekken tot hiertoe nooit op de trein plaatsvinden, maar steeds al wandelend van het station richting werk. En daardoor weet ik nu waar Peter werkt en toevallig of niet is dat in dezelfde straat als ik, schuin tegenover onze voordeur is zijn werkplek! En Peter heet eigenlijk Maarten. Maar ik blijf hem toch maar Peter noemen...

Toen hij me de eerste keer aansprak, ging dat heel stuntelig en eigenlijk bijna grappig. Een hele tijd ongeveer naast elkaar lopen en pas na een dikke tien minuten een halfslachtige vraag die ik eerst niet eens goed begrepen had. Waar ik eigenlijk werkte? We wisselden wat informatie uit, maar het bleef toch nog een beetje een bevreemdende situatie.
Het tweede gesprekje gisteren ging al heel wat vlotter! En toen onze wegen scheidden vroeg hij of ik die avond ook de trein zou pakken. Met spijt in het hart moest ik hem melden dat ik met een vriendin had afgesproken... om eens in de file te gaan staan. Afwisseling hé. Heb ik nodig... Maar ik zal blij zijn als ik Peter morgen terug zie!

Zetel verkopen?

Gisteren had ik een dagje verlof en zoals dat gaat bij dagjes verlof is dat dagje voorbij gevlogen. Logisch als je bedenkt dat de dag voor mij pas begon om 12 uur... En eigenlijk heb ik, ruwweg gezien, maar twee dingen gedaan: de bredabaan leeggekocht en vervolgens met al die dingen aan de slag gegaan om een origineel kado ineen te knutselen. Mission completed! Het resultaat kan ik jullie nog niet verklappen of tonen natuurlijk...

En eigenlijk heb ik mezelf erop betrapt dat ik knutselen eigenlijk echt leuk vind en dat het me zelfs weinig moeite kost om dingen te bedenken. Toch blijven sommige achterstallige kado's eeuwenlang liggen... Mama heeft bv. nog steeds een kado tegoed sinds augustus vorig jaar... Shame on me! Ik ben het alvast niet vergeten als dat een troost mag zijn... Ach ja, soms beland je gewoon makkelijker in de zetel als je thuis bent en tja... dan is het om zeep!

Note to me: zetel verkopen?

Je weet nooit wat je tegen zal komen...

We zeggen het nog eens met een beeld! Met een mooi beeld...

Ik vond deze foto terug en ik weet nog precies wanneer ik ze getrokken heb, waar dat was, wat ik aan het doen was en hoe ik me voelde... Zo gaat dat met foto's. Een foto kan soms een hele sfeer opnieuw oproepen. Daarom ben ik ook zo'n fan van foto's en loop ik vaak met een toestel rond. Je weet namelijk nooit wat je tegen zal komen...