Regenbogen en rijtjes...

Waar gaat het toch naartoe met deze stad? Het groen en de parken moeten plaats maken voor parkeerplaatsen. Aan de loketten zijn kleur en regenbogen uit den boze. Ik durf bijna niet meer gaan aanschuiven, want wie weet krijg je een GAS-boete wegens 'teveel kleur'. Niet in de rij lopen levert je met andere woorden een fikse boete op en kinderen moeten voortaan hun spaargeld opgeven om te mogen spelen. Vreemdelingen worden vriendelijk verzocht om 250€ neer te tellen om hier te mogen wonen. Het kost tenslotte heel wat om zo'n dossier op te stellen... En dat terwijl we fier zouden moeten zijn omdat we tweede prijken op de wereldranglijst 'aantal verschillende nationaliteiten'. Antwerpse jongeren die gaan vechten in Syrië worden ambtelijk geschrapt en in één adem raakt een moskee zijn erkenning en subsidies kwijt. Ik ben ook absoluut niet voor radicalisering, maar af en toe lijken maatregelen die u neemt, meneer De Wever mij minstens even radicaal als de zaken die u probeert te bestrijden.

Wanneer mensen werkzaam in de sociale sector besluiten om te gaan staken tegen op til staande besparingen, krijgen ze te horen dat de kans op besparingen enkel stijgt wanneer ze gaan betogen!
Jobs uit diezelfde sociale sector kregen reeds een compleet andere invulling dankzij mevrouw Homans en dus zijn mensen ongerust. Terecht lijkt mij. Straathoekwerkers worden nu bv. vriendelijk verzocht om ervoor te zorgen dat er geen bedelaars en daklozen aan de kaaien liggen wanneer er een cruiseschip aanlegt. Mooi straathoekwerk. Is het dan zo vreemd dat mensen iets duidelijk willen maken? En ja mevrouw Homans, net voor u aan gesprekken begint. Want tot hiertoe hebt u niet voor al te veel vertrouwen gezorgd.
Ach en werk is er genoeg in die sociale sector. Wachtlijsten zijn er overal. Alleen geld om te zorgen dat die weggewerkt kunnen worden, dat is wat anders. Geld om parkings aan te leggen en eersteklasvoetbal naar Antwerpen te halen dat is er wel.
'Het stad is van iedereen' lijkt lang verleden tijd... 't stad is nu enkel van zij die mooi in de rij lopen.

Ik ben niet politiek geëngageerd en ik begrijp nog niet de helft van al wat gaande is. Ongetwijfeld zijn er eveneens goede redenen om te doen wat u tot nu toe deed, meneer De Wever. Veiligheid creëren en criminaliteit bestrijden zijn alvast belangrijke topics op uw lijstje. Maar hoe zit het met die mensen die echt in de problemen zitten? Die het lastiger hebben om in dat rijtje van u te lopen? Wat met de kinderen? Waar moeten zij nu gaan spelen? En hoe mogen ze spelen? Of wat met mensen die een andere mening hebben dan die van u?

Nogmaals, ik ben geen politieker, maar wanneer ik gisteren met enkele buurtbewoners samen zat en de mogelijkheden van autodelen bekeek leek me het 'park-en-parkeerprobleem' plots niet meer zo onoverkomelijk... Investeer in fietspaden, in openbaar vervoer, in vélo's... en in autodelen! Promoot dat en ik wed dat het aantal auto's in de stad zal dalen. Hoeveel mensen in deze stad hebben hun auto dagelijks nodig? Heel vaak staat hij gewoon stil. Een bezette parkeerplaats. Een beetje minder groen.
Dus wanneer we erin zouden slagen autodelen bekender en voordeliger te maken, dan zou dat ongetwijfeld leiden tot minder auto's, minder files, meer  zuurstof en meer plek, niwaar?
En wist u, meneer De Wever dat dit eveneens de sociale cohesie ten goede zal komen? Dat uit dat autodelen vaak buurtfeesten ontspruiten of andere initiatieven? En die kunnen dan doorgaan in de parkjes en op de pleinen die vroeger nog parkeerplekken waren. Wist u dat ik mensen in mijn straat leerde kennen die ik voordien nooit gezien had en waarmee het eigenlijk prima klikte? Geweldig toch?! Dus hoe moeilijk kan het nu zijn?

Ach, meneer de Wever, ik was zo fier op de diversiteit hier in Antwerpen. Diversiteit op alle vlak. En als ik nu denk aan het rijtje waarin we moeten lopen, dan kan ik enkel diep zuchten... En hopen dat u snel inziet dat de sterkte van Antwerpen net daar ligt waar u streng optreedt: bij de eigenheid van al die verschillende mensen op zich die één ding gemeenschappelijk hebben: een groot hart voor Antwerpen.
En misschien kan u beginnen met een nieuwe slogan en ons opnieuw trots maken op onze mooie stad? Wat dacht u bv. van 'Antwerpen begint met A'? Net om al die diversiteit eens mooi in de verf te zetten!

Happily ever after...

Doorgaans komt creativiteit niet op commando. Integendeel. Plots, onverwacht, is het perfecte idee daar. Zo ging het ook afgelopen weekend. Mijn nicht ging trouwen en bij feesten horen kado's. En al ben ik niet altijd even goed in familiebanden, ik vind ze wel heel belangrijk. En dus is mijn manier om dat te tonen momenteel creativiteit in de vorm van persoonlijke, zelfgemaakte kado's...

Mijn nichtje is net als ik een grote sprookjesfan. Dan wordt knutselen meteen al leuk! Haar vrijgezellen was bijgevolg helemaal in het thema 'sprookjes'. Zij kwam verkleed als Belle, haar zus als Sneeuwwitje. Mocht ik toen beter in mijn vel gezeten hebben, was ik ongetwijfeld ook als Tinkerbell of elfje gegaan. Nu heb ik het bij roze gehouden (roze jurkje én pruik), haar lievelingskleur... Er werd een picknick georganiseerd en de tafel die zag eruit als de tafel van de Mad Hatter in Alice in Wonderland.

Zoek de zeven verschillen (en de cheshire cat!)

De tafel stond vol met heerlijke muffins, cupcakes, koffiekoeken, chocomelk, thee, taart en gebakjes en noem maar op. Suikers in overvloed! En alles werd geserveerd in prachtig porseleinen servies met bloemetjes en gouden randjes.

En daar was mijn idee... Ik wist dat het servies geleend was en dat ze het heel erg mooi vond en tja... een kado dat sprak dus voor zich! En wat vond ik in de kringwinkel? Prachtig servies met roze (haar lievelingskleur!) bloemetjes en subtiele gouden randjes...

Nu nog een persoonlijke touch natuurlijk en een speciale verpakking! Op zoek naar dat laatste vond ik een houten kruidenpottenmandje (of hoe heet zoiets?). Dat was mijn basis. Checken of het hele servies erin zou passen en toen dat het geval bleek: aan de slag!

Als je van sprookjes houdt en je gaat trouwen, dan is er maar één iets dat op een servies als dit hoort: 'Happily ever after...'! En roze bloemetjes en een gouden randje, dat vraagt om een bijpassende verpakking en dus schilderde ik het kruidenmandje goud en zocht ik een mooi roze stofje. Dat wilde ik nog afwerken met een gouden bies, maar mijn naaimachine was minder enthousiast... Het biesje is dus beperkt gebleven tot één kant jammer genoeg.
Ik had ook beloofd foto's te trekken op de dag zelf en plots bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om er nog een foto van diezelfde dag als kaartje bij te doen. Het was immers 's morgens viering gevolgd door een receptie en pas rond vijf uur begon het eigenlijke feest. Een gaatje tijd dus! En dus printte ik een foto van die ochtend af, stak ik hem in een gouden kadertje (ook geschilderd) dat hetzelfde opschrift kreeg als het servies. Het resultaat is dit:

Gewapend met mijn kadootje trok ik richting sprookjesfeest en omdat een beeld gewoon af en toe veel meer zegt dan woorden...

Op de tandem door de stad...

Het was werkelijk een sprookjesachtig feest en dat wilde ik u niet onthouden. Ik ben zelf een te grote fan. En zo nu en dan past er in ieders leven een vleugje magie. Want misschien was u even vergeten dat sprookjes af en toe gewoon helemaal echt zijn...

Hoor ik daar een gnoe pissen?

Op kamp gaan. Hoe lang geleden is dat? Aftellen hoeveel keer je nog moet slapen. Een heus spel ineen steken. Slaapzak en botinnen onder het stof uithalen en je psychisch voorbereiden op weinig slaap en veel prikkels en mensen.

Wel voor mij niet zo lang... afgelopen lang weekend gingen we met een vriendengroep van een stuk of 20 man op kamp naar Geel. Helemaal zoals het moet: een lokaal met dals als vloer, stapelbedden die je telkens op nieuw in slaap wiegen (of wakker houden...) wanneer er iemand adem haalt (en dan heb ik het nog niet over de snurkconcerten gehad), veel modder en gemeenschappelijke douches met warm water voor ongeveer twee douchebeurten. Ook de invulling van het kamp zelf was compleet op maat: een wekdienst mét gitaar en zelfgemaakte liedjes, een laddercompetitie die je spieren op de proef stelde, gotsja met als slagzin 'Hoor ik daar een gnoe pissen?' (een gezegde als een ander), een schattenjacht die startte met 'Dikke Bertha', baseball en 'één twee drie piano', een kwis met plastuiten en boeren laten en een nachtspel dat zoals het hoort uit de hand liep...

En wat dat laatste betreft, vrees ik dat ik de schuldige ben. 't Is te zeggen, mijn partner in crime deelt eveneens in de schuld natuurlijk, net zoals de groepsdruk van al de rest. Maar voor nu houden we het nog even op mezelf. Ik ben namelijk altijd wel te vinden voor een mopje. Die dag had ik het al lastig gehad met de buitendouches die zo mooi boven de hoofden van enkele nietsvermoedende kampeerders hingen... Niet geslaagd in mijn opzet, moest ik iets anders ondernemen...

Tijdens het eigenlijke nachtspel kon ik sluipgewijs het kamp van de tegenploeg maar niet vinden en plots klonken er al drie fluittonen, wat wilde zeggen dat het spel over was... Dat kon natuurlijk niet! Een beetje spanning is onontbeerlijk aan een nachtspel als je't mijn vraagt en een echt kamp kan namelijk niet zonder die spanning en een vleugje drama, niwaar? En dus besloot ik samen met mijn partner in crime ons te verstoppen om te kijken hoe snel we gemist zouden worden. Al snel vroegen enkele medekampgangers zich af waar wij bleven. Gniffelend keken wij toe vanuit de bosjes. Ze zouden ongetwijfeld snel concluderen dat we een mopje met hen uithaalden en uiteindelijk zouden wij hier in de kou blijven zitten en gewoon moeten terug wandelen. We waren dus al aan het bekokstoven hoe we hen dan toch een beetje bang zouden kunnen maken, al geloofden we oprecht dat dat alvast een verloren zaak was. Maar voor de grap kon altijd! Steentjes tegen het raam gooien? Onze jassen daar ergens droppen? Of nog iets beters?

Al snel wandelden ze terug terwijl ze elkaar allerlei sterrenbeelden toonden en honderduit praatten over vanalles en nog wat. Wij volgden 'plannen smeeddend' op een afstandje en met een kleine omweg in de schaduw van het bos. Maar toen we bijna aan het weggetje richting kampplek waren, kwamen twee ijverige vriendjes het andere kamp afbreken en terwijl naar ons zoeken. Dat was snel! Ze leken niet al te ongerust en dus vonden wij het vooral grappig dat één van de twee ons op enkele meters passeerde, zonder ons in de gaten te krijgen.

Omdat ze niet erg goed bleken in zoeken, besloten we al snel om onze jassen op het weggetje richting kamp te leggen. Jassen met wimpels en een ballon aan vast (ik had nog steeds een leven!), zodat ze niet konden missen. Dat gebeurde echter toch en dus zagen we ons genoodzaakt een ander plan te bedenken om terug te gaan (het werd een beetje fris zonder jas en ik moest dringend naar het toilet).
We gaven onze jassen aan een scoutsgroep die daar op kamp was met de vraag of zij die af wilden gaan geven op onze kampplek. Dat deden ze en wij slopen achter hen mee. Maar daar aangekomen, waren we er plots niet meer zo zeker van of ze wel gewoon op ons zaten wachten. Iedereen leek in rep en roer! We besloten ons dus over te geven en dat was maar goed ook... Ze hadden namelijk op het punt gestaan de politie te bellen! Stel je voor! Wij maar plannen beramen en ons van geen kwaad bewust en terwijl stond het volledige kamp op zijn kop! Ik had 16 gemiste oproepen en tot op de dag van vandaag durf ik niet naar mijn voicemail luisteren... Ik was ook duidelijk de boeman of de aanstoker en mijn buddy had ik zo ongeveer vast gebonden, want 'zij zou zoiets nooit doen'! Tja, ik heb toch niet zo'n braaf imago zo bleek..

Gelukkig zakte de adrenaline bij de meeste al snel en grappig genoeg kwamen heel wat mensen me later opbiechten dat zij het niet echt geloofd hadden. Gek toch? Wat massahysterie of gewoon een groep mensen op zich al niet teweeg kan brengen...

Eerlijk, ik moet wel bekennen dat ik het er even lastig mee gehad heb. Ik ben nadien (net als mijn partner in crime) redelijk snel gaan slapen, hoewel ik eigenlijk klaarwakker was. Sorry zeggen didn't really do the trick bij enkelen... En ik heb gewoon van mezelf al een sterk ontwikkeld (vaak nutteloos) schuldgevoel en dat werd er die dag niet beter op. Goed geslapen was er dan ook niet bij. Pas na een deugddoende douche op m'n eentje de dag nadien kwam ik weer wat op m'n plooi.

Ach, je kan niet zeggen dat ik mijn steentje aan een 'echt old school kamp' niet bijgedragen heb... Drama en spanning: check! En je kan ook niet zeggen dat het geen geslaagd kamp was. Ik heb genoten!

En spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Dat er een gezegde is dat als volgt gaat: 'Hoor ik daar een gnoe pissen?' en dat dat ook precies mijn antwoord zou zijn wanneer iemand me zou zeggen dat ik in de toekomst geen mopjes meer moet uithalen... ;-) Schol!

Inboedel in huis voor inboedel in hoofd?

De laatste dagen (en bij uitbreiding weken) is één van mijn favoriete bezigheden 'opruimen'. Zowel in mijn hoofd als hier in huis. En wat dat laatste betreft... dan bedoel ik niet 'alles-netjes-leggen-opruimen' maar 'alles-wat-ik-niet-gebruik-wegdoen-opruimen'. Vermits ik niet zo'n held ben in weggooien (een 'kadootje' van vaderskant), maar wel een fan van recycleren heb ik allerlei spulletjes verkocht én weggegeven.

Dat je dingen kan verkopen via allerlei tweedehandssites is natuurlijk niets nieuws, maar ik vond ook enkele facebook-groepen waarop je dingen kon verkopen, dan wel weggeven. En vooral dat laatste vind ik eigenlijk super. Het geeft me echt een goed gevoel om iemand blij te maken met iets dat je zelf toch niet meer gebruikte. En zelf krijg je ook tips en spullen aangeboden (iemand bood me zelfs aan iets voor me op te halen omdat ik geen auto heb!) als je op zoek bent naar iets specifieks. Zo haalde ik een kinderstoeltje op bij iemand hier in de buurt en ik kreeg er prompt nog een sprookjesboek bij! Omdat ik het zo tof vond dat ze dat gewoon weg gaf, had ik zelf oorbelletjes meegenomen waar ik haar uit liet kiezen. Jammer genoeg had ze geen gaatjes, maar toch pikte ze er een paar uit. 'Ik verzin er wel iets mee!' Ik zou precies hetzelfde gezegd hebben...

Wat verdween er zoal hier? Kleren en schoenen (tja...), maar ook een gourmetset, een rugzak, een bureau, een TV, een videorecorder, mijn oude kapotte laptop (zelfs daar kan je mensen gelukkig mee maken!), een lamp, een oude gsm, een mp3-speler, enz. En in de plaats kwamen naast het stoeltje en sprookjesboek schoenen (uiteraard!), stof om te naaien, twee boeken en enkele oude kaders. Of er dus minder 'rommel' is dat is nog maar de vraag, maar ik ben er wel heel blij mee!

Mijn nieuwe aanwinsten...

Gisteren verkocht ik vlot enkele dingen op één dag tijd en ik was best tevreden met het eindresultaat: 36€! Wat zou ik daarmee gaan doen? Toen ik even later bij de therapeut zat en daar betaalde, schoot ik prompt in de lach. Ik verkocht gewoon mijn inboedel om me mentaal op te laten lappen! Als dat geen 'opruimen-in-je-hoofd-all-the-way' is?! Die-hard-recyclage! Ach, je kan niet zeggen dat ik het niet goed besteed heb, wel?

Groene vingers met een knipoog...

Ik heb geen groene vingers. Ik vergeet de planten met regelmaat water te geven en de tulpen die ik net plantte worden uitgegraven en afgebeten door de katten van de buurt. Dat laatste heeft misschien weinig met groene vingers te maken, al heeft de doorsnee Bartel Van Riet daar ongetwijfeld meerdere preventieve plannen voor.

Toch wandelde ik afgelopen week door een bos dat ik ooit zelf mee geplant heb. Echt waar! Meer dan 20 jaar geleden stond daar nog geen enkel boompje...

En toch volgde ik een workshop 'kruiden en planten' in de biodroom op Linkeroever. Toen een vriendin mij vroeg om mee te gaan was mijn spontane reactie: 'Zot! Dat is niks voor mij...'. Wat later werd dat: 'Waarom eigenlijk niet?'. Ik weet niet of ik er veel van opgestoken heb, want bij de meeste kruiden zei die man: 'Dit kent iedereen hé?', terwijl ik naar een plantje staarde dat ik volgens mij nooit eerder gezien had.

De enthousiaste kruidenkenner van dienst, de zon én de biodroom hebben er wel voor gezorgd dat ik zelf zin kreeg om ook wat in de tuin te gaan werken. Heel groen zullen mijn vingers echter nooit worden, want het bleef bij enkele potten en kruiden die ik achter in het tuinkot vond en waarvan de helft al over de vervaldatum bleek. Ook de potgrond zag er betrekkelijk droog en dood uit.

Maar vermits creativiteit wél iets is waar ik goed in ben, bracht ik groen op een andere manier in huis.

With a little help from my friends...

Mijn slaapkamer had tot hiertoe één knal rode muur. Ik probeerde die muur eerder al wat meer 'swung' te geven door er het volgende op de zetten:

If I lay here

If I just lay here

Would you lie with me

And just forget the world

De tekst vind ik nog steeds heel mooi, maar de muur zelf is niet echt rustgevend of passend in een slaapkamer besliste ik. Daar moest verandering in komen! En wat is er nu meer rustgevend dan een bos? Niets toch?

En met de kritische blik van Tuur...

Zo gezegd zo gedaan, een bos zou het worden! De opmerkzamen onder u zien natuurlijk dat het behangpapier iets te kort is, maar hé, ten eerste staat daar zoveel voor dat zoiets nadien niemand meer opvalt en ten tweede... 't was dat of niks!

Voila, je hebt dus geen groene vingers nodig om de natuur in huis te brengen! Ik ben er best tevreden mee... Bartel Van Riet... eat that!

'Gewoon kak'

Wat is dat toch met mij. Een bbq in de tuin, een lunch in de caravan, ... Geen vuiltje aan de lucht. 's Morgens gaat de bel en ik schiet wakker. Zou ik of niet...? Niet! Maar dan gaat de bel opnieuw en spurt ik toch maar de trap af. En dat was het begin van een rusteloze dag. Zou er echt zoiets bestaan als 'met het foute been uit bed stappen'? Of is het gewon 'one of these days'?

Ik cancelde de dingen die ik afgesproken had vandaag. Waarom dan, vraagt u zich misschien af? Wel, omdat ik de verschrikkelijke gewoonte heb om op zo'n momenten dingen te doen om anderen een plezier te doen. Of omdat ik het beloofd had. Goede redenen ja, maar ik ben heel wat minder consequent als het op mezelf aankomt. Mezelf een plezier doen of mezelf iets beloven, ho maar! En dus beloofde ik mezelf dat ik deze dagen niets hoefde te doen als ik daar geen zin in had en dat iets afbellen dus ook geoorloofd was.

In een poging om mijn dag wat kleur te geven trok in naar de bib. Daar kom ik echt graag en ik kan uren door de rijen wandelen en stukjes lezen op zoek naar dat ene boek dat ik mee wil nemen. Vandaag bracht ook de bib echter geen soelaas. Het enige dat nog een waterig lachje op mijn gezicht kon toveren was dit:

Tussen Sommers Willy en Sinatra Frank, kwam ik mezelf tegen. Het waterig lachje was even snel weg als het gekomen was, want plots werd dat letterlijk zo daar in de bijna lege bibzaal. De tranen sprongen in mijn ogen. Waarom? Dat vraag ik me al een hele tijd niet meer af. Ik weet het niet. Af en toe overkomt het me plots en op andere momenten kan ik moeilijke dingen vertellen zonder een krimp te geven. Tja...

De bib hielp dus niet en op weg naar huis voelde ik opnieuw een soort existentiële eenzaamheid. Ik wil niet alleen zijn, maar ik kan mezelf er niet toe brengen iemand te bellen. Ik zou ook niet weten wie. Niet dat er niemand is die ik zou kunnen of mogen bellen. Ik ben gewoon nog steeds zo verschrikkelijk slecht in hulp vragen... Niet alleen omdat ik dat niet graag doe of niet graag in de schuld sta bij iemand, maar ook omdat ik dat empathische knopje niet uit krijg. En wanneer ik dan merk dat iemand zich bv. ongemakkelijk voelt omwille van mij, dan heb ik al snel de neiging om de dingen te minimaliseren.

Hey, hoe is het met je?
Slecht, het gaat me niet zo af...
Oei...
...
Maar komt wel goed, geen stress! (zeg ik dan met een big smile)
Ja, tuurlijk morgen gaat het al veel beter, je zult zien! Zeg, heb je de Voice gezien?
...

Ongemakkelijkheid en lastig onderwerp weg! En ja, ik heb niet gelogen, hoogstwaarschijnlijk komt het allemaal goed. Maar dat wil ik niet zeggen, noch horen. Ik wil mogen zeggen dat het slecht gaat. Ik wil verdrietig of kwaad mogen zijn. Oplossingen hoef ik niet, die komen op een dag vanzelf wel aanwaaien. Gewoon iemand die zegt dat het inderdaad 'gewoon kak' is. Of iemand die niets zegt en me gewoon een knuffel geeft. Want eigenlijk is dat wat ik het allerliefste wil. Iemand die er gewoon is en waarbij ik me op mijn gemak voel. Iemand waarmee ik niet hoef te praten, maar dat wel kan als ik dat wil.

Want ja, het is 'gewoon kak'.
Blij dat ik u dat even mocht vertellen.

In de knoop en taart met een smaakje..

Het is hier stil. Ik weet het. En dat heeft, logischerwijs, alles te maken met mijn huidige gemoedstoestand. Ondertussen ben ik al ongeveer anderhalve maand thuis en dat ik het dan lastig heb is een logisch gevolg al is dat in dit geval natuurlijk eveneens de oorzaak...
De energie en zin zijn vaak ver te zoeken en ik moet mezelf echt bij elkaar sprokkelen om dingen gedaan te krijgen of simpelweg buiten te komen of op te staan. En dat is op zijn beurt dan weer vermoeiend. Ik zit dus met andere woorden goed in de knoop...

Maar gelukkig zijn er af en toe ook goeie momenten en die maken veel goed... Zo kluste ik wat in huis in de hoop dat ik er in slaag er meer mijn eigen plek van te maken. En dat lukt af en toe al aardig. Schrijven lukt me de laatste tijd dan weer niet zo goed, maar ik kan jullie wel enkele beelden meegeven...

Mijn bureau kreeg bv. een nieuw kleedje...

En ook mijn oorbellen kregen een eigen plekje...

Naast klussen belandde ik af en toe op mooie plekjes zoals heel onverwacht in een oldtimer met als doel de zonsondergang op de Prosperpolder te gaan bewonderen. Het werd uiteindelijk een bezoek aan het enige café daar, want de zon die was ons te snel af...

Eergisteren kwam ik terecht op de Tulpenpluk in Berendrecht en daar was ik helemaal klaar voor de zon! En voor de tulpen die nu op tafel staan te blinken en de bollen die ik in mijn tuin geplant heb.

En dan nog één klein verhaaltje dat ik u niet wilde onthouden... Senna en haar broer Fil werden afgelopen week 1 jaar. Het was dus groot feest en bij grote feesten horen grote cadeaus en grote taarten. Ik maakte dit grote cadeau voor Senna:

Bij de retrospullen in de kringwinkel vond ik deze reuzegrote kist  (volgens mij kan ze er bijna zelf in) en ik besliste al snel dat het een schatkist zou worden. Ik stopte ze vol houten blokken in alle kleuren van de regenboog (of toch veel) en wilde de doos wat een persoonlijke touch geven. Vermits vrienden van mij recent 'de flockshop' openden, leek dat plots een uitdaging: flocken op hout! Zou dat lukken? Ik vroeg hen om raad en we probeerden samen een klein flockje uit op de doos en toen dat scheen te werken, waagden we ons aan het grote werk. Ze hebben heel wat leuke flocks in voorraad en maken ook flocks op maat. Ik koos voor dat laatste. Het bewijs is er dus alvast: flocken kan zelfs op hout (al moet het wel redelijk glad zijn), maar je beschikt bij voorkeur wel over een flinke dosis geduld! Al lukt het zelfs zonder, zoals bewezen, want geduld bleek niet onze sterkste kant. Wij deden er minstens een half uur over (en om de vijf botten even checken of het al plakte of niet), terwijl het normaal op stof op twee seconden geflikt is. Maar... het is wonderwel gelukt!

Aan de binnenkant van de doos stempelde ik 'de schatkist van Senna' en ook de datum kreeg een plekje binnenin in de vorm van een stempel met twee kindjes die een kroon op hebben waar '1' op staat. Alternatieve kinderdatum... Vlinderstempels vrolijkten het geheel verder op.

Dit wat betreft het grote cadeau, maar er was zoals gezegd ook een grote taart en zoals je hieronder ziet was die niet enkel reuzegroot, maar ook echt oogverblindend mooi. Zo mooi dat we foto's bleven trekken! Fil en Senna wilden duidelijk even graag aan die taart zitten dan wij allemaal. Senna is meer en meer aan het experimenteren met eten en dingen in haar mond steken en voor we het goed en wel door hadden, slaagde ze erin een stukje taart te bemachtigen en dat in haar mond te stoppen. Logisch toch? Wij wilden eigenlijk allemaal hetzelfde doen... En terwijl iedereen dus vol spanning uitkeek naar het moment dat die geweldige taart eindelijk aangesneden zou worden... gaf Senna over op de taart!

Paniek en hilariteit alom! Een verhaal dat Senna ongetwijfeld op haar 18de verjaardag nog steeds krijgt voorgeschoteld. De taart, die bleek overheerlijk, zelfs na Senna's fratsen en gek genoeg maakt net zoiets een feestje soms compleet... In mijn state of mind alleszins!