Op een dag...

Gisteren, zat ik af en toe stiekem naar buiten te gluren... Er was niets spannends te zien buiten, simpelweg een zalig lentezonnetje. Dan droom ik weg, ver weg... En dan kan ik me zo gevangen voelen binnen. Soms ben ik dan ook helemaal het nut van een job kwijt. Waarom werk ik tijdens de mooiste uren op een dag? Om geld te verdienen en eten te kunnen kopen ok. Maar eigenlijk klopt het toch niet of is het toch zonde dat wij met z'n allen op zo'n prachtige planeet wonen en er maar ocharme 20 dagen op een jaar echt van kunnen genieten?!

In het rijke Westen is overleven voor de meeste mensen geen issue meer, maar af en toe twijfel ik daar toch aan. Ik weet dat ik het verre van slecht heb en je hoort me dus ook niet klagen, maar als je erover nadenkt, dan werken wij toch om brood op de plank te krijgen en dus om te overleven? Ik weet het, kort door de bocht, want we kunnen daardoor ook heel wat anders... Maar ik ben van 7:00 tot 19:00 weg van huis en er zijn heel wat mensen die nog een pak meer werken. Wat blijft er dan over? Het gaat natuurlijk ook over keuzes maken en een job kan eveneens veel voldoening geven.  Ach, misschien zegt het meer over mijn persoonlijk zoekproces. Wat wil ik eigenlijk echt doen met mijn leven? Wat vind ik belangrijk? Wat maakt mij echt gelukkig?

En als ik in een dergelijk denkproces zit, kriebelt het steeds weer om naar het buitenland te trekken. En dan bedoel ik niet op vakantie, maar echt te verhuizen. En elke keer vraag ik me opnieuw af wat me dan precies tegenhoudt... Moet zijn dat er hier nog dingen te doen zijn voor mij, maar op een dag...

Mag ik u trekken?

Verandering van spijs doet eten, dacht ik, en dus besloot ik mijn blog eens in een heel nieuw kleedje te steken. Ik heb afwisseling nodig en dit op (bijna) alle vlakken en dus ook wat deze blog betreft. Ik ben zelf nog niet overtuigd van het resultaat en dus mogelijks verander ik de komende dagen nog wat... Ik wilde er namelijk graag mijn eigen stempel opzetten en naar mijn gevoel is me dat niet zo gelukt. Of niet voldoende. Ik wilde deze blog er echt als "mijn blog" doen uitzien, maar blijkbaar heb ik daar nog meer tijd voor nodig, want er is heel wat mogelijk heb ik geleerd... Ik kan me er dan ook echt in verliezen en ondertussen zit ik al bijna twee uur kleuraccenten aan te passen, lettertypes te vergelijken en achtergronden te kiezen. Feedback en tips zijn steeds welkom!

Afgelopen weekend was een zwaar weekend en iets minder ontspannend dan verwacht. Ik ben wel in de weer geweest met mijn camera en stilaan begin ik echt zin te krijgen om (nog) meer te doen met foto's. Ik ben alvast gestart met het '26 Things Photo Project', maar daar kan ik pas foto's van tonen als het af is. Ondertussen heb ik dus mijn toestel in de aanslag... U weze gewaarschuwd!

Da mag al eens...

Ik heb een platte dag... Kent u dat? Een dag die al begint met niet uit bed geraken, daarna niet vooruit geraken op de fiets en tenslotte niet verder geraken met je werk. Ook schrijven lukt me dan niet al te goed. Het heeft vermoedelijk iets met het weer te maken... Gisteren wandelde ik onder een stralende zon door de Brusselse straten en was ik echt opgewekt en vol energie!
Vandaag was het winderig, donker en grijs en kwam ik natgeregend aan het station van Leuven aan terwijl ik in Antwerpen nog een fietstocht voor de boeg had. Ik zou eigenlijk nog een klok gaan afhalen in Deurne en 's avonds nog op café ene gaan drinken, maar ik kon het simpelweg niet meer opbrengen. Mijn energiepeil lag duidelijk een pak lager...

Ik heb wel braaf eten gemaakt en de drang weerstaan om in mijn luie bui richting frituur te trekken. En dat is meteen ook zo ongeveer alles wat ik deze avond gedaan heb. Onder het motto 'da mag al eens...' ben ik gewoon lui geweest. Het enige wat ik nu nog ga doen, is mijn koffer pakken voor morgen, want dan vertrek ik voor een lang weekend richting Luxemburg. En misschien nog even wegdromen in de hangmat...

Mijn droomkastje...

Ik heb weer iets nieuws ontdekt en ben er al meteen aan verslingerd... De laatste tijd ben ik fel bezig met het aankleden en inkleden van mijn huisje, zoals u ongetwijfeld al opmerkte. En recent ben ik uit nieuwsgierigheid eens gaan rondneuzen op enkele tweedehandssites. Ik ben namelijk op zoek naar 'het perfecte kastje' voor op mijn slaapkamer. Ik zoek iets unieks, met karakter en vooral iets waar ik bv. een spiegel kan boven hangen en mijn oorbellen en kettingen enz. in/op kwijt kan. Een mooi elegant stoeltje ervoor zou het helemaal af maken. Ik zie het alvast helemaal voor me... Natuurlijk kom ik zo'n geweldig kastje tegen bij iemand in Gent. De hele tijd zoek ik op max. 20 km van Antwerpen en plots vergeet ik dat en: probleem! Ik heb namelijk geen auto...

Ik heb geprobeerd het uit m'n hoofd te zetten, maar dat lukt me niet. Naast dat kastje vond ik nog wel leuke dingen, maar ze bleven minder hangen. En dus probeer ik nu een plan te bedenken om het kastje toch tot in Merksem te krijgen. Zou de brandweer al plannen hebben vanavond?

"Chillen" in de hangmat...

De hangmat in de living is een feit en de officiële tweede naailes twee bij oma eveneens. Gisteren had ik een strakke planning én ik wilde geen wekker zetten dus dan kan dat wel eens spannend worden... Dat bleek niet het geval want een vriend was zo vriendelijk me wakker te bellen, wat een wekker overbodig maakte. Na de noodzakelijke ochtendrituelen richting Brico wat zo stillaan een gewoonte begint te worden in het weekend. Ik vind het gelukkig ook echt leuk om er rond te wandelen en ik krijg altijd wel weer zin om met nieuwe projectjes te beginnen. Maar vandaag moest ik me aan de strakke planning houden en dus bleef het bij een systeem bedenken voor de hangmat en nadien dat ook uitvoeren, wat gelukt is... Hier ziet u het resultaat!

Ik geef toe ik heb niet opgeruimd, je ziet de foto's van mijn projectje van vorig weekend nog op de tafel liggen.
Nadien ging het richting naailes, waar ik nu absoluut op tijd wilde zijn om slechte punten te vermijden. Ik vertelde u al dat mijn oma niet van gisteren is... Bij de start van de les lag er voor ieder van ons een klein boekje klaar om alle 'leerstof' in neer te pennen. Dat ging van de stiksteek naar de flanelsteek en van een knoop in je draad maken op allerlei ingenieuze manieren naar een knoop aan je jas naaien. Het naaimachien werd dus tijdelijk op non-actief gezet, want eerst moesten we die dingen met de hand kunnen. Nadien mochten we terug met het machien aan de slag om 30 stoffen servietten te maken voor mijn nichtje die kleuterjuf wil worden. Bandwerk dus! Hier ziet u mij heel geconcentreerd bezig:

Ik heb nu dan ook meteen zin om gordijnen te maken, kussens te overtrekken, jassen die al jaren een knoop missen weer te herstellen, maar tegelijk wil ik ook mijn fotoprojectje afwerken, beginnen aan de salontafel en weer eens aan de slag gaan op m'n schildersezel... Uiteindelijk heb ik wijselijk beslist om me met een boekje in de hangmat te leggen. Die heb ik per slot van rekening niet voor niks gehangen!

Wie wil mij leren rijden?

Ik ben doorgaans redelijk kalm in het verkeer. Ik probeer me niet op te jagen, vermits dat doorgaans weinig zinvol is, al heeft die logica wel eens de neiging achterwege te blijven... Ik ben tot op heden voornamelijk een fietser in het verkeer (op één uitzondering na, maar was dat bezwaarlijk 'in het verkeer' te noemen). Toen ik net van het station naar huis fietste was mijn kalmte even helemaal verdwenen en kon ik me plots levendig voorstellen waarom sommige mensen ertoe komen hun middelvinger op te steken. Niet dat ik het goedkeur, maar ik begreep het eventjes iets beter...

Meneer en mevrouw de automobilist, mag ik u vragen om af en toe rekening te houden met de fietser? U heeft ongetwijfeld eveneens ergernissen als het op fietsers aankomt en die zijn ongetwijfeld even terecht, maar ik wil u toch even (op een vriendelijke manier!) terechtwijzen. Een fietser heeft niet zo heel veel plaats nodig om te passeren, dat klopt, maar wel meer dan u schijnt te denken. En in Antwerpen zijn er veel smalle straatjes, ook dat geef ik grif toe, maar zelfs daar is er plaats voor fietsers én auto's. Of beter, zou die er kunnen zijn...

Daarnet was het weer zover: geen mogelijkheid om te passeren. Ik doe al geen moeite meer, ik kijk zelfs niet meer kwaad, ik fiets simpelweg even op het voetpad (heel breed en er wandelt nooit iemand) en op het einde van dat voetpad rijd ik dan weer de straat op (nadat ik gekeken heb of de auto achter mij me gezien heeft én nog ver genoeg is), waarop die kerel plots plankgas geeft, voor mij komt rijden en toetert. Hij draait voor mij af (ik moest ook afdraaien) en zijn vriendin zat kwaad naar mij te kijken alsof ik net iets zeer illegaals gedaan had. Ik ontplofte bijna...
En een auto heeft een claxon, dus die kan laten weten dat hem of haar iets niet zint. Als ik met mijn bel tingel, heeft dat betrekkelijk weinig effect... Wat zou ik graag zo'n vrachtwagenclaxon op mijn fiets hebben! Ze zouden nogal verschieten... Wacht maar tot ik ooit automobilist ben... En dan kom ik naadloos tot een vraag aan u: wie wil mij leren rijden?

Een hangmat in de living...

Gisteren heb ik eindelijk een douche geïnstalleerd. Ik woon vandaag op de kop acht maanden in Merksem en ik zeg al vanaf dag één dat ik 'zo snel mogelijk' een douche wil plaatsen... Ach ja, ik heb al eens moeite met beslissen: douchegordijn of zo'n glazen wand, tijdelijk of meteen 'voor echt', gewone douche of zo'n mooie regendouche? Help! Dat heb je in een "keuzemaatschappij" als de onze: te veel keuzes en mensen zoals ik hebben dan een serieus probleem...

Maar de douche is er en ondanks enkele kleine praktische probleempjes ben ik er echt blij mee. En weet je wat ik dan stiekem doe? Ik ga af en toe eens kijken... Dan ben ik bv. aan't koken en terwijl de potten op het vuur staan werp ik snel even een blik in de badkamer, alsof ik me ervan wil vergewissen dat hij er nog steeds staat. En met een tevreden smile wandel in dan terug richting kookpotten.
"Ik heb een douche..."
Soms kan een mens met weinig content zijn, niwaar? Jammer dat we zo snel wennen aan dingen. Ik ben alvast een fan van de verwondering en een vijand van routine en dus ben ik al bezig met een volgend project: een hangmat in de living...