Ik zie je zo graag oma...

Lieve oma,

Ik kan het nog niet zo goed bevatten, maar sinds vannacht ben je er niet meer... Na enkele maanden vechten heeft je lichaam het laten afweten. We wisten dat zoiets kon gebeuren. We wisten dat de kans groot was dat je het ziekenhuis nooit meer zou verlaten. Maar hoe bereid je je in godsnaam voor op zoiets? Kan dat zelfs wel? Ik kon het niet...

Gisteren belde de dokteres je kinderen op. Het was voor haar duidelijk dat het niet lang meer zou duren. Ook wij werden op de hoogte gebracht en hoewel ik de dag voordien heel de middag bij jou geweest was, voelde het plots anders. Dringender.
Toen ik met Lien naar het ziekenhuis reed, liepen de tranen al over mijn wangen. Lien is zwanger van een tweeling en wist sinds de avond voordien of het jongetjes of meisjes zouden worden. En ze vertelde mij dat ze dat zo graag nog tegen jou gezegd had. 'Dat moet je haar nog vertellen, Lien.', zei ik haar door mijn tranen heen.
En plots stonden we met z'n allen aan je bed. Je man, je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ik ging naast je bed zitten en pakte je hand vast. Je voelde al zo ver weg toen, al geloof ik oprecht dat je wist dat we er allemaal waren. Dat je voelde hoe graag we je zagen... Het duurde niet lang voor de tranen kwamen. Ik kon er niks tegen beginnen. Toen ik even later om me heen keek, zag ik dat ik iets in gang gezet had. Overal werden zakdoekjes uitgedeeld en we konden er zelfs even om lachen. Gek hoe dat dan gaat op zo'n moment. Het ene moment sta je te snikken en het volgende moment moet je om iets lachen. En dat klopte, dat mocht.

Het was mooi oma. Wij allemaal samen. Lachen en wenen. Eén grote familie, danzij jou. Lien vertelde je wat het zou worden en ik denk dat je het gehoord hebt. En ook Jelle zat met tranen naast jou. Hij troostte opa en dat was zo mooi om te zien, oma. Echt... Opa's avondeten bestond uit ne Leffe en ne suikerwafel. Pieter heeft nog theorbe voor je gespeeld en pater Marcel heeft je de ziekenzalving toegediend. Tante Hilde vertelde je dat je mocht loslaten. Dat je niet alleen was. Dat het ok was...

Ik ben heel blij dat ik je nog gezien heb gisteren, dat bijna iedereen er was. Ik heb er veel aan gehad en het blijft een herinnering die ik nooit zal vergeten... Ik vind het alleen zo erg dat je pijn had. We hadden allemaal zo graag je pijn weggenomen. Misschien hebben we die wel een beetje kunnen minderen door er met z'n allen te zijn. Ik hoop het met heel mijn hart. Ik ben blij dat je niet meer hoeft af te zien en ik weet zeker dat het beter is zo. Maar oma, ik kan niet eens zeggen hoe erg ik je mis... Er blijven flarden van herinneringen door mijn hoofd schieten die me afwisselend doen glimlachen en wenen. Kon ik je nog maar één keer spreken, één keer zien lachen, één keer je hand vasthouden... Als je maar weet, dat ik me geen betere oma kan voorstellen dan jij en dat ik je vreselijk zal missen. Ik zie je zo graag oma...

Gepakt door de tands des tijds... en een stiekeme sneeuwbal!

Met een bang hart ben ik een dikke week geleden vertrokken richting 'la douce France' om daar de bergen onveilig te gaan maken. Mijn bang hart had niks te maken met mijn vermeende skikwaliteiten, maar wel met oma. Gisteren ben ik dan ook meteen weer op bezoek geweest en ondanks dat ze heel verdrietig was, heb ik veel aan het bezoek gehad. We zijn samen verdrietig geweest en ik denk dat het ook goed was voor haar...

Het skiën heeft me ook enorm goed gedaan. Ondanks het onnodige, maar wel aanwezige schuldgevoel heb ik genoten van het prachtige weer, de goeie sneeuw, het lekkere eten, de spelletjes en gewoon het enorm fijne gezelschap. We gaan nu al enkele jaren op rij met een groep van 16 à 17 mensen die al eens wisselt, maar eigenlijk steeds even veel sfeer creëert.
Dit jaar werd duidelijk dat we een jaartje ouder geworden zijn. Ik denk dat er nog nooit een avond geweest is waarop iedereen voor elf uur in bed lag. Nu dus wel. En ja, je bent overdag heel actief, maar dat waren we afgelopen jaren ook en ja, de weken voordien waren druk, maar dat was vroeger ook niet anders. De enige conclusie kan dus zijn dat de tands des tijds ook ons te pakken heeft...

Aan dat laatste hebben we dan weer getwijfeld toen vrijdag plots een meter sneeuw viel op nog geen 24 uur. Want toen we na een restaurantbezoek door de sneeuw naar onze chalet ploeterden, duurde het nog geen twee seconden voor we in een mega sneeuwgevecht verwikkeld raakten. Dat kan natuurlijk ook moeilijk anders wanneer je tot aan je knieën in de sneeuw wegzakt.
Eigenlijk was de start al gegeven voor het eten, want toen ik nietsvermoedend de trap van het restaurant opwandelde, kreeg ik plots een sneeuwbal in mijn kraag. De dader bovenaan de trap, wist dat revanche slechts een kwestie van tijd was...

Mijn euh... achterwerk...

En zo geschiedde... De kinderen in ons waren in een mum van tijd gewekt en voor we de trap weer af waren vlogen er al sneeuwballen en sneeuwwolken alle kanten op. Het stille Oz en Oisans werd plots opgeschrikt door uitgelaten gegil en gelach. Dat zag er ongeveer zo uit:

We hebben ons echt helemaal uitgeleefd: al roepend achter elkaar lopen, complotten smeden tegen te sterke mannen (nodig als de vrouwen zwaar in de minderheid zijn!) en af en toe bijna volledig onder de sneeuw verdwijnen.

En na het gevecht bedachten we dat het een goed idee zou zijn om de auto's ook al een beetje te bevrijden.

In de heat of the moment werd dat meteen op het dak klimmen en sneeuw naar beneden smijten. Mooi meegenomen als die sneeuw dan nog eens op iemand anders kop belandde...

Ik kon het niet laten...

Uiteindelijk kwamen we, zoals dat ook bij kinderen gaat, moe, kletsnat, maar helemaal voldaan aan in de chalet. Onze leeftijd liet zich echter stiekem toch weer gelden, want op enkele uitzonderingen met wat alcohol na, lagen we allemaal weer braaf voor twaalf uur in ons bed, terwijl buiten de sneeuw naar beneden bleef dwarrelen...

Ik ga mee!

't Zijn nog steeds die kleine dingen die het em doen. Cliché absoluut, maar spreek me maar eens tegen!
Met oma gaat het niet goed. Naast de slechte prognose heb ik de indruk dat ze zelf ook de volle reikwijdte van wat er gebeurd is, begint te zien en voelen. En voor iemand die steeds alles kon en besliste is het vreselijk als je niet eens meer kan beslissen wanneer je wil drinken of naar het toilet gaan. Ze is nu helemaal afhankelijk van de zorg van anderen. En dat is natuurlijk vreselijk moeilijk. Oma die altijd zo opgewekt was, is dat nu heel wat minder. Ze wil niet meer eten en ook gesprekjes worden zeldzamer. Je wil zo graag iets kunnen doen voor haar, maar eigenlijk ben je machteloos.
Gisteren vertelde ik haar dat ik op skivakantie zou gaan en dus een weekje niet zou kunnen langskomen. "Ik ga mee!", zei ze. En dan komen de tranen bijna weer in mijn ogen. Zij en opa zijn drie jaar geleden nog mee met ons gaan skiën en dat was geweldig. Wat zou ik haar graag weer meenemen...

Twee grootouders in de 80...

Dan doet het pijn om haar achter te laten en voel ik me bijna schuldig dat ik op vakantie vertrek. Toen ik door de ziekenhuisgang wandelde kwam de akelige gedachte bij me op dat ik haar misschien wel voor de laatste keer gezien zou hebben, wat me bijna weer deed omdraaien. Want als dat het geval was, wilde ik nog zoveel zeggen en haar toch nog even zien...
Om het gevoel van me af te schudden belde ik mijn tante en vertelde haar alles wat ik wist en dacht over oma's vermeende depressie en over alles wat ik verder kon bedenken. 's Avonds kreeg ik telefoon van allebei mijn tantes om me te vertellen dat oma een bord havermoutpap en een yoghurtje gegeten heeft. Wat een opluchting! Tja, die kleine dingen zijn soms zo belangrijk... Ik had het gevoel dat ik plots weer kon ademen en dat ik misschien mijn koffer wel zou durven pakken. Dankjewel oma...

En voor de rest draait de wereld verder natuurlijk. Ook dagdagelijkse dingen. Vandaag zou onze nieuwe kuisvrouw voor de eerste keer komen. Ik heb nog nooit in mijn leven een kuisvrouw gehad en vind het eigenlijk nog steeds een beetje wennen. Tot hiertoe heb ik ook nog niet genoten van mijn tijdelijke status van 'huisvrouw', maar terwijl ik op de fiets richting Decathlon zat, terwijl mijn huis gekuist werd bedacht ik dat ik er zo wel aan kon wennen. En toen ik terug kwam en zag dat de stoep voor mijn huis nat was, verscheen er vanzelf een glimlach op mijn gezicht... Die kleine dingen...

Een terrasje met twee emmers water...

Kerstmis, 11 uur 's morgens en voor de eerste keer in mijn leven luister ik naar de mis op de radio. Ik zit naast oma in het ziekenhuis en hou haar hand vast. Dat maakt haar rustig. Op de vensterbank staat een mooie lamp met allemaal kleine lichtjes in de vorm van een kerstboom. Mijn nichtjes wilden de kerstsfeer ook wat bij haar op de kamer brengen. Op de gang hebben ze dat ook geprobeerd met een kerstboom en sterren aan elke kamerdeur, maar het blijft toch een ziekenhuisgang...
Ik had nooit gedacht dat kerstmis zo zou gaan. Maar het is zo...

En ook gisteren bracht ik nog bijna een hele dag in het ziekenhuis door aan oma's bed. Ik gaf haar kleine slokjes water en hapjes eten. Legde een handdoek onder haar nek wanneer ze daarom vroeg, vertelde wat over vanalles en nog wat en beloofde haar opnieuw dat ik binnenkort met haar een terrasje zou gaan doen. Met twee emmers water, want nog steeds heeft ze grote dorst.

Een stuk van mij wil, net als opa, zo graag dat er een mirakel gebeurt en ik binnenkort weer gewoon langs de achterdeur bij hen thuis binnen wandel. Dat oma druk in de weer is in de keuken of mij naar mijn voeten geeft omdat ik te laat ben voor de naailes. Dat ze me mee de tuin in loodst om te tonen waar ze net prei geplant heeft of dat ik verplicht op die terrasstoel moet gaan zitten zodat ik kan zien hoe mooi de tuin is.
Alleen weten we nu dat oma nooit meer zal naaien, eten maken of in de tuin werken, nooit meer in haar eigen huis zal wonen... Terwijl ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen. Ik kan er niet aan doen. Telkens als ik denk aan vroeger en aan alles wat nooit meer hetzelfde zal zijn komen de tranen weer. Ik heb geen idee hoe ik dit moet aanvaarden. Aanvaarden dat ik nooit meer een terrasje met haar zal kunnen doen, ondanks mijn belofte...

Lieve oma...

Na een hele tijd radiostilte ben ik er weer... Het loopt de laatste tijd allemaal niet zo vlotjes, vandaar mijn stilzwijgen. Het zit simpelweg allemaal niet zo mee. Ken je dat? Er gaat iets fout of je voelt je niet zo geweldig en alsof dat het startschot is, gaat vanaf dan alles mis. Ik ga jullie niet vervelen met een lijst van dingen die mis gegaan zijn, want die voelt veel te lang. En de grootste druppel kwam enkele dagen geleden toen mijn oma op een vreselijke manier in het ziekenhuis belandde.

Ik heb jullie al eens verteld over mijn oma. Een vrouw van 87 die nog enorm kranig is en zelfs als ze thuis met een longontsteking zat kwam ze mee met mij naar buiten om mijn nieuwe auto te bewonderen. Afgelopen jaar leerde ze mij en mijn zus en nichtjes met strakke hand naaien (lees hier) en toen ik ze enkele dagen geleden belde zei ze doodleuk dat ze in de tuin aan het werken was. "Het was toch niet koud zeker!" Een sterke vrouw met andere woorden die in mijn ogen vaak meer energie had dan ikzelf.

En die sterke vrouw ligt nu in het ziekenhuis, verlamd aan haar linkerkant en ze beseft nog niet wat er gebeurd is. Wij ook nog niet helemaal... Mijn hart brak toen ik haar zag liggen. En helemaal toen ze mijn naam zei, want de hele voormiddag dat ik bij haar was heeft ze hooguit vijf woorden gezegd... Ik was blij dat ze me herkende, maar ik ben echt een beetje bang voor het vervolg...

Ik hoef geen kadootjes of feesten, niks. Lieve oma, word gewoon beter...

Gelukkig maar!

Ik schrijf graag. Als kind had ik al veel fantasie en dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Ik verzon verhalen en leefde af en toe in mijn eigen droomwereldje. Ik las ook altijd fantasy boeken, waardoor ik nog meer dagdroomde en soms overtuigd was van het feit dat ik magische superkrachten bezat. Niet zoals superman, eigenlijk ging het over veel subtielere dingen, zoals iemands gedachten kunnen lezen of dingen kunnen verplaatsen als ik me heel erg concentreerde of met mijn wil een tennismatch in het voordeel van mijn favoriet kunnen beslechten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Al moet ik toegeven dat ik in mijn dromen 's nachts ook vaak over gebouwen vloog. Ik had alleen niet zo'n pakje aan... Maar moest ik kunnen vliegen zoals Clark of toveren zoals Harry, dan zou ik er ook niet over twijfelen om mensen en zelfs deze wereld te redden!

Ik schreef dagboeken vol over dat mijn ouders me niet begrepen, zoals dat hoort als puber. Of over vriendjes die geweldig waren, maar even later pengewijs met de grond gelijk gemaakt werden. Ook dat is inherent aan de wereld van tieners. Groot verdriet.

En vandaag schrijf ik nog steeds graag, maar de puberale impulsiviteit is, gelukkig maar, verdwenen. Het verdriet daarentegen niet altijd. Soms krijg ik wel eens de vraag waarom ik zoveel van mezelf op deze blog vertel. Alsof het een dagboek is. Die mensen hebben volgens mij nooit een dagboek geschreven. Want dat is nu net mijn grens. Ik schrijf over vanalles, maar niets van wat ik op het internet smijt gaat over privé zaken. Ik vertel over twijfels en gevoelens of lastige dagen en dat wordt door veel mensen herkend. Maar waar het nu precies over gaat, dat staat er niet. Ik zet mijn leven niet in een etalage, maar ik durf wel zeggen waar het om draait. Ik vind dat onze maatschappij vandaag de dag niet helemaal eerlijk meer is. Als je naar TV kijkt of mensen hoort praten over hun leven, dan lijkt het soms wel dat niemand last heeft van twijfels of dat sommige mensen nooit verdrietig zijn of lastige dagen hebben. En zo wordt iedereen terug een beetje de onzekere puber. Hoe komt het dat ik dit heb en niemand anders? En dus schrijf ik af en toe ook over die lastige dagen...

De kinderlijke fantasie en droomwerelden zijn er echter wel nog steeds. Gelukkig maar... Alleen is alles zoveel moeilijker en ingewikkelder geworden. Wat had ik graag een beetje magische kracht gehad. Misschien kon ik de dingen dan gewoon een beetje simpeler maken. Want waarom maken mensen het elkaar zo moeilijk? Waarom wordt zoveel met een omweg gezegd? Waarom is het zo'n opgave om gewoon te voelen wat je nu echt wil? Waarom zeg je dingen die je eigenlijk niet wil zeggen? Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ach, er zijn dagen en tijden waarop het leven uitermate licht voelt en waarop je volop geniet. Maar er zijn ook momenten die enkel vragen opleveren. Dagen die vooruit kruipen en waarop je liever niet zou voelen. En die dagen lukt het me niet altijd om hier te schrijven. En als ik dat dan wel doe, wil ik ook eerlijk zijn. Soms is het gewoon echt KAK...

Gelukkig gaan ook die dagen weer over. Zoals Thea Beckman het uitlegde met haar 'rad van fortuin'. Als je graankorreltje helemaal onderaan het rad zit, kan het niet anders dan terug naar boven gaan vroeg of laat... Gelukkig maar!

Leve hersenloze TV!

Vandaag heb ik weer een dagje in mijn eigen ziel liggen ploeteren. Want dat is basically wat er van ons verwacht wordt in de opleiding 'contextuele therapie'. Enorm interessant, af en toe behoorlijk confronterend, soms verhelderend, maar vooral vaak heel erg vermoeiend. En aan het eind van zo'n dag zit mijn hoofd meestal zo vol dat er niet meer al te veel bij geraakt. Op weg naar huis bedacht ik me waarop ik me die avond eens zou trakteren...

Dat begon al met iets waar jullie ongetwijfeld raar van gaan opkijken... Ik wandel niet graag onder de grond (tenzij het specifiek voor speleologie is en dus eerder avontuurlijk) en ik ben ook geen fan van de metro. Pas op, ik vind het een heel handige oplossing en ik maak er vaak gebruik van want het is ook de snelste weg van en naar huis. Maar als ik niet gehaast ben, gun ik mezelf een ritje boven de grond. En tijdens die busrit bedacht ik me dat ik nu eens echt zin had in pizza, de zetel, de jogging van mijn lief en een dom programma. En dat is bijgevolg ook precies wat ik gedaan heb.

Ik vond dat ik de pizza zelf moest halen, want ik wandel er bijna voorbij. Bellen is dan echt wel overdreven. De Italianen (?) van de pizzeria hebben hun imago alle eer aangedaan, want ze waren enorm vriendelijk en galant. Eén van hen haastte zich zelfs van achter de toog vandaan om voor mij de deur open te houden en ik vreesde even dat hij mee met mij naar huis zou wandelen toen hij zelfs mee tot buiten kwam. Gelukkig had hij nog wel even dienst...

Even later, met de helft van de pizza achter mijn kiezen (meer krijg ik niet op), een te grote joggingbroek en mijn Dire Straits T-shirt (ziet er niet uit, maar is wel één van mijn lievelings 'thuis-T-shirts') zat ik zonder nog één hersencel te gebruiken naar The Bachelor te kijken... Leve de hersenloze TV, want sorry, af en toe heb je die simpelweg nodig!