Oplossen of creëren?

Impulsen komen bij mij in alle vormen en kleuren voor... Een plotse onbedwangbare zin in marsepein bv. Soms gaat het over een telefoontje of iemand specifiek die ik dan absoluut wil horen of zien, maar het kan ook een bepaalde activiteit zijn waar ik dan echt niet aan kan ontkomen. En ook die activiteiten nemen de gekste vormen aan... Neem nu dit weekend.
Mijn wederhelft zou weer gaan werken in het huis, maar ik had besloten dat ik een keer zou passen. En omdat ik niet gewoon thuis wilde zitten, vermits ik dat de laatste tijd sowieso nogal veel doe, vond je me gisterenmiddag op café! Impuls één! En zeer atypisch heb ik zelfs terloops naar de koers gekeken. Ik kan niet vertellen wie er gewonnen heeft, wel dat er grappige mensen passeerden en ik denk dat ik het zelfs een nanoseconde spannend vond!
Ik kocht trouwens ook een theepot. Impuls twee. Dat mocht, want ik was er al eens naar op zoek geweest en mijn cafébezoek viel duurder uit dan de theepot... Je kan je dan natuurlijk ook vragen stellen over het aantal consumpties, maar dat viel heel goed mee.

Vandaag heb ik rustig ontbeten en nadien slenterde ik naar boven, op zoek naar een creatieve bezigheid, tot mijn oog plots viel op een groter wordende schimmelvlek in de hoek van de slaapkamer. Die hebben we onlangs, tot mijn groot afgrijnzen, ondekt en ik denk dat ik hem onbewust genegeerd heb. Plots was hij er dus weer en toen ik de volle impact ervan zag (tot in mijn kleerkast!!!), was de maat vol. Impuls drie!
Ik ben op mijn fiets gesprongen en javel gaan kopen. Tante Kaat vertelde me namelijk dat javel met water dé methode was om schimmel te laten verdwijnen. Op de fiets terug bedacht ik me plots dat er nog iets nodig was, namelijk een 'plantenspuit' om een mengsel van water en javel op de schimmel te kunnen spuiten.
Een impuls moet aangepakt worden en dus raadpleegde ik mijn creativiteit. Even later slaagde ik erin om iets te fabriceren en nog wat later stond ik voor een half uitgeladen kleerkast in de wetenschap dat ik het volledige probleem niet op mijn eentje zou kunnen aanpakken. Frustratie alom!

In the end heb ik dus niet echt iets opgelost, maar eerder een extra probleem gecreëerd... Ach, ik ben dus alvast creatief geweest!

Een engelbewaarder met humor...

Bij nieuwe energie en een nieuw hoofdstuk hoort een nieuwe lay-out! Het is nog niet helemaal wat het moet zijn, maar ik ben toch alvast fier over de zelfgecreëerde header. De polkadots aan de zijkant zijn misschien wat veel van het goede...

Ik kan niet goed uitleggen hoe het komt dat het voor mij aanvoelt als een nieuw hoofdstuk, maar het mooie afscheid van oma vorige week zaterdag in de mis en op het kerkhof heeft daar alvast toe bijgedragen. En ik vraag me dan altijd af of die energie op de één of andere manier voelbaar is voor mijn omgeving, want zonder dat ik er iets van gezegd heb, komen meteen ook andere dingen weer 'tot leven'.

Dat doet me denken aan het vreemde verschijnsel dat ik geregeld tegen kom. Nu is het al even geleden, wat kan kloppen met mijn gevoel dat het samenhangt met energie. Geen idee of dat voor iemand bekend klinkt of jullie mij nu helemaal als 'totaal geschift' afschrijven... Ik heb namelijk geregeld voor dat de straatlantaarn uitvalt als ik eronder wandel of fiets en even verder flitst hij weer aan. Gek hé?

Ooit vertelde ik een vriend daarover en hij keek me een beetje lachend aan . Ik zag hem denken "Tuurlijk en ik verander water in wijn!". We wandelden over een brug en aan het begin stond er een ronde smeedijzeren boog waar een lamp aan hing en daar moesten we onderdoor. En jawel, de lamp viel uit. Zijn blik mijn kant op leek meer een groot vraagteken en volgens mij zag ik zelfs een spoortje van angst...

Zou zoiets kunnen? Is de energie die iemand uitstraalt echt fysiek voelbaar? Of zit er boven iemand die gewoon een aan/uit-knopje heeft en zich duchtig amuseert wanneer ik rond wandel of fiets? Wat het ook is, ofwel straalt mijn energie het universum in... ofwel heb ik alvast iemand die mij prima in de gaten houdt als ik de weg op ga! Een engelbewaarder met humor!

"Moeilijk gaat ook!"

Op sommige dingen kan je je nu eenmaal niet voorbereiden. Soms weet je niet wat iets met je zal doen. Zo voelde de afgelopen periode ook. Zwaar en soms zelfs ondraaglijk. Ik voelde me doorgaans doodmoe en dat is er nog steeds. Want ik spreek wel over de afgelopen periode, maar dat is dan meer vanuit de wil bij mezelf om een nieuwe periode in te luiden. En één van de moeilijkste dingen in deze periode was afscheid nemen van oma... Maar zoals ze zelf altijd zei: "Moeilijk gaat ook!"

Lieve oma,

afgelopen week was vermoeiend, troostend, zwaar, druk, triestig en nog heel wat andere dingen. We hebben gelukkig veel aan elkaar gehad en we hebben opa zo veel mogelijk geholpen. Zoals jij het ook zou willen.
Ik had het gevoel dat ik geen afscheid van je heb kunnen nemen. Ik weet niet hoe dat komt, maar ik kon het niet. En ik denk dat jij het ook niet kon. Je zat altijd zo vol leven... 
Ik ben je nog gaan groeten oma en dat heeft me wat getroost. Ik geloof dat je er op de één of andere manier ook was en dat ik je nu kon zeggen wat ik nog zo graag gezegd had. Je zag er mooi uit en heel wat vrediger dan de laatste keer dat ik je gezien heb.
We hebben lang gewerkt aan je afscheidsmis, want we wilden je absoluut een mooi afscheid geven. Een persoonlijk afscheid waarmee we iedereen konden laten zien wat voor een geweldige oma jij was...
Helemaal in het begin zaten we met alle kleinkinderen vooraan in de kerk een beetje zenuwachtig te zijn terwijl de kerk langzaam vol stroomde. Er was veel volk oma...
Tante Lieve heette iedereen welkom en voor ik het wist was het aan mij om een stukje dat ik voor jou geschreven had voor te lezen. Ik kon de emotie niet uit mijn stem bannen, maar ik ben er wel in geslaagd om het helemaal zelf voor te lezen en daar was ik enorm blij om. En dat geldt voor iedereen. We hebben allemaal iets gelezen en iedereen had moeite om zijn of haar emoties de baas te blijven. Papa liet de hele kerk applaudiseren voor jou... Voor een mooi leven en vooral omdat jij dat zo knap gedaan hebt. Merel las een heel mooi gedichtje en nonkel Manu speelde op het orgel. Jelle en papa droegen je kist en ook dat was ontroerend om te zien. Jelle was er zenuwachtig voor maar hij heeft het prima gedaan. Lien naaide een slabbetje voor je en aan de binnenkant naaide ze er de namen van haar toekomstige kindjes in. Hanne had heel lang gewerkt aan een tekstje dat we met alle kleinkinderen gelezen hebben. Nadien hebben we allemaal een witte roos op jouw kist gelegd. Ook al onze lieven. Jammer dat Liselot van Pieter er niet bij kon zijn.
Marleen maakte met Merel en Jade een doos waarin we al onze tekstjes en brieven en herinneringen voor jou staken en die hebben we mee met je begraven. En ook bloemen waren overal aanwezig. Dat wilde je zo, daar was iedereen van overtuigd. Op de begraafplaats strooiden we rozeblaadjes uit over je kist en iedereen heeft sneeuwklokjes uit je tuin mee naar huis genomen. Ik heb de mijne al gepland. Helemaal achterin de tuin en ik hoop met heel mijn hart dat ze het overleven, ondanks mijn gebrek aan groene vingers.
Tijdens de koffietafel keken we naar foto's en haalden we herinneringen op en toen we buiten kwamen, scheen de zon. Het klopte allemaal. Het was een mooie dag oma... Helemaal voor jou en ik denk dat je het ook prachtig gevonden zou hebben.
Je stuurde me ooit een berichtje (één van de twee of drie die je ooit verstuurd hebt, want dat kreeg je toch niet helemaal onder de knie) en dat ging als volgt: "Sofie, ik heb ervan genoten!". Wel oma, ik ook... Van alles en nog het allermeest van jou...

-X-

Ik zie je zo graag oma...

Lieve oma,

Ik kan het nog niet zo goed bevatten, maar sinds vannacht ben je er niet meer... Na enkele maanden vechten heeft je lichaam het laten afweten. We wisten dat zoiets kon gebeuren. We wisten dat de kans groot was dat je het ziekenhuis nooit meer zou verlaten. Maar hoe bereid je je in godsnaam voor op zoiets? Kan dat zelfs wel? Ik kon het niet...

Gisteren belde de dokteres je kinderen op. Het was voor haar duidelijk dat het niet lang meer zou duren. Ook wij werden op de hoogte gebracht en hoewel ik de dag voordien heel de middag bij jou geweest was, voelde het plots anders. Dringender.
Toen ik met Lien naar het ziekenhuis reed, liepen de tranen al over mijn wangen. Lien is zwanger van een tweeling en wist sinds de avond voordien of het jongetjes of meisjes zouden worden. En ze vertelde mij dat ze dat zo graag nog tegen jou gezegd had. 'Dat moet je haar nog vertellen, Lien.', zei ik haar door mijn tranen heen.
En plots stonden we met z'n allen aan je bed. Je man, je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ik ging naast je bed zitten en pakte je hand vast. Je voelde al zo ver weg toen, al geloof ik oprecht dat je wist dat we er allemaal waren. Dat je voelde hoe graag we je zagen... Het duurde niet lang voor de tranen kwamen. Ik kon er niks tegen beginnen. Toen ik even later om me heen keek, zag ik dat ik iets in gang gezet had. Overal werden zakdoekjes uitgedeeld en we konden er zelfs even om lachen. Gek hoe dat dan gaat op zo'n moment. Het ene moment sta je te snikken en het volgende moment moet je om iets lachen. En dat klopte, dat mocht.

Het was mooi oma. Wij allemaal samen. Lachen en wenen. Eén grote familie, danzij jou. Lien vertelde je wat het zou worden en ik denk dat je het gehoord hebt. En ook Jelle zat met tranen naast jou. Hij troostte opa en dat was zo mooi om te zien, oma. Echt... Opa's avondeten bestond uit ne Leffe en ne suikerwafel. Pieter heeft nog theorbe voor je gespeeld en pater Marcel heeft je de ziekenzalving toegediend. Tante Hilde vertelde je dat je mocht loslaten. Dat je niet alleen was. Dat het ok was...

Ik ben heel blij dat ik je nog gezien heb gisteren, dat bijna iedereen er was. Ik heb er veel aan gehad en het blijft een herinnering die ik nooit zal vergeten... Ik vind het alleen zo erg dat je pijn had. We hadden allemaal zo graag je pijn weggenomen. Misschien hebben we die wel een beetje kunnen minderen door er met z'n allen te zijn. Ik hoop het met heel mijn hart. Ik ben blij dat je niet meer hoeft af te zien en ik weet zeker dat het beter is zo. Maar oma, ik kan niet eens zeggen hoe erg ik je mis... Er blijven flarden van herinneringen door mijn hoofd schieten die me afwisselend doen glimlachen en wenen. Kon ik je nog maar één keer spreken, één keer zien lachen, één keer je hand vasthouden... Als je maar weet, dat ik me geen betere oma kan voorstellen dan jij en dat ik je vreselijk zal missen. Ik zie je zo graag oma...

Gepakt door de tands des tijds... en een stiekeme sneeuwbal!

Met een bang hart ben ik een dikke week geleden vertrokken richting 'la douce France' om daar de bergen onveilig te gaan maken. Mijn bang hart had niks te maken met mijn vermeende skikwaliteiten, maar wel met oma. Gisteren ben ik dan ook meteen weer op bezoek geweest en ondanks dat ze heel verdrietig was, heb ik veel aan het bezoek gehad. We zijn samen verdrietig geweest en ik denk dat het ook goed was voor haar...

Het skiën heeft me ook enorm goed gedaan. Ondanks het onnodige, maar wel aanwezige schuldgevoel heb ik genoten van het prachtige weer, de goeie sneeuw, het lekkere eten, de spelletjes en gewoon het enorm fijne gezelschap. We gaan nu al enkele jaren op rij met een groep van 16 à 17 mensen die al eens wisselt, maar eigenlijk steeds even veel sfeer creëert.
Dit jaar werd duidelijk dat we een jaartje ouder geworden zijn. Ik denk dat er nog nooit een avond geweest is waarop iedereen voor elf uur in bed lag. Nu dus wel. En ja, je bent overdag heel actief, maar dat waren we afgelopen jaren ook en ja, de weken voordien waren druk, maar dat was vroeger ook niet anders. De enige conclusie kan dus zijn dat de tands des tijds ook ons te pakken heeft...

Aan dat laatste hebben we dan weer getwijfeld toen vrijdag plots een meter sneeuw viel op nog geen 24 uur. Want toen we na een restaurantbezoek door de sneeuw naar onze chalet ploeterden, duurde het nog geen twee seconden voor we in een mega sneeuwgevecht verwikkeld raakten. Dat kan natuurlijk ook moeilijk anders wanneer je tot aan je knieën in de sneeuw wegzakt.
Eigenlijk was de start al gegeven voor het eten, want toen ik nietsvermoedend de trap van het restaurant opwandelde, kreeg ik plots een sneeuwbal in mijn kraag. De dader bovenaan de trap, wist dat revanche slechts een kwestie van tijd was...

Mijn euh... achterwerk...

En zo geschiedde... De kinderen in ons waren in een mum van tijd gewekt en voor we de trap weer af waren vlogen er al sneeuwballen en sneeuwwolken alle kanten op. Het stille Oz en Oisans werd plots opgeschrikt door uitgelaten gegil en gelach. Dat zag er ongeveer zo uit:

We hebben ons echt helemaal uitgeleefd: al roepend achter elkaar lopen, complotten smeden tegen te sterke mannen (nodig als de vrouwen zwaar in de minderheid zijn!) en af en toe bijna volledig onder de sneeuw verdwijnen.

En na het gevecht bedachten we dat het een goed idee zou zijn om de auto's ook al een beetje te bevrijden.

In de heat of the moment werd dat meteen op het dak klimmen en sneeuw naar beneden smijten. Mooi meegenomen als die sneeuw dan nog eens op iemand anders kop belandde...

Ik kon het niet laten...

Uiteindelijk kwamen we, zoals dat ook bij kinderen gaat, moe, kletsnat, maar helemaal voldaan aan in de chalet. Onze leeftijd liet zich echter stiekem toch weer gelden, want op enkele uitzonderingen met wat alcohol na, lagen we allemaal weer braaf voor twaalf uur in ons bed, terwijl buiten de sneeuw naar beneden bleef dwarrelen...

Ik ga mee!

't Zijn nog steeds die kleine dingen die het em doen. Cliché absoluut, maar spreek me maar eens tegen!
Met oma gaat het niet goed. Naast de slechte prognose heb ik de indruk dat ze zelf ook de volle reikwijdte van wat er gebeurd is, begint te zien en voelen. En voor iemand die steeds alles kon en besliste is het vreselijk als je niet eens meer kan beslissen wanneer je wil drinken of naar het toilet gaan. Ze is nu helemaal afhankelijk van de zorg van anderen. En dat is natuurlijk vreselijk moeilijk. Oma die altijd zo opgewekt was, is dat nu heel wat minder. Ze wil niet meer eten en ook gesprekjes worden zeldzamer. Je wil zo graag iets kunnen doen voor haar, maar eigenlijk ben je machteloos.
Gisteren vertelde ik haar dat ik op skivakantie zou gaan en dus een weekje niet zou kunnen langskomen. "Ik ga mee!", zei ze. En dan komen de tranen bijna weer in mijn ogen. Zij en opa zijn drie jaar geleden nog mee met ons gaan skiën en dat was geweldig. Wat zou ik haar graag weer meenemen...

Twee grootouders in de 80...

Dan doet het pijn om haar achter te laten en voel ik me bijna schuldig dat ik op vakantie vertrek. Toen ik door de ziekenhuisgang wandelde kwam de akelige gedachte bij me op dat ik haar misschien wel voor de laatste keer gezien zou hebben, wat me bijna weer deed omdraaien. Want als dat het geval was, wilde ik nog zoveel zeggen en haar toch nog even zien...
Om het gevoel van me af te schudden belde ik mijn tante en vertelde haar alles wat ik wist en dacht over oma's vermeende depressie en over alles wat ik verder kon bedenken. 's Avonds kreeg ik telefoon van allebei mijn tantes om me te vertellen dat oma een bord havermoutpap en een yoghurtje gegeten heeft. Wat een opluchting! Tja, die kleine dingen zijn soms zo belangrijk... Ik had het gevoel dat ik plots weer kon ademen en dat ik misschien mijn koffer wel zou durven pakken. Dankjewel oma...

En voor de rest draait de wereld verder natuurlijk. Ook dagdagelijkse dingen. Vandaag zou onze nieuwe kuisvrouw voor de eerste keer komen. Ik heb nog nooit in mijn leven een kuisvrouw gehad en vind het eigenlijk nog steeds een beetje wennen. Tot hiertoe heb ik ook nog niet genoten van mijn tijdelijke status van 'huisvrouw', maar terwijl ik op de fiets richting Decathlon zat, terwijl mijn huis gekuist werd bedacht ik dat ik er zo wel aan kon wennen. En toen ik terug kwam en zag dat de stoep voor mijn huis nat was, verscheen er vanzelf een glimlach op mijn gezicht... Die kleine dingen...

Een terrasje met twee emmers water...

Kerstmis, 11 uur 's morgens en voor de eerste keer in mijn leven luister ik naar de mis op de radio. Ik zit naast oma in het ziekenhuis en hou haar hand vast. Dat maakt haar rustig. Op de vensterbank staat een mooie lamp met allemaal kleine lichtjes in de vorm van een kerstboom. Mijn nichtjes wilden de kerstsfeer ook wat bij haar op de kamer brengen. Op de gang hebben ze dat ook geprobeerd met een kerstboom en sterren aan elke kamerdeur, maar het blijft toch een ziekenhuisgang...
Ik had nooit gedacht dat kerstmis zo zou gaan. Maar het is zo...

En ook gisteren bracht ik nog bijna een hele dag in het ziekenhuis door aan oma's bed. Ik gaf haar kleine slokjes water en hapjes eten. Legde een handdoek onder haar nek wanneer ze daarom vroeg, vertelde wat over vanalles en nog wat en beloofde haar opnieuw dat ik binnenkort met haar een terrasje zou gaan doen. Met twee emmers water, want nog steeds heeft ze grote dorst.

Een stuk van mij wil, net als opa, zo graag dat er een mirakel gebeurt en ik binnenkort weer gewoon langs de achterdeur bij hen thuis binnen wandel. Dat oma druk in de weer is in de keuken of mij naar mijn voeten geeft omdat ik te laat ben voor de naailes. Dat ze me mee de tuin in loodst om te tonen waar ze net prei geplant heeft of dat ik verplicht op die terrasstoel moet gaan zitten zodat ik kan zien hoe mooi de tuin is.
Alleen weten we nu dat oma nooit meer zal naaien, eten maken of in de tuin werken, nooit meer in haar eigen huis zal wonen... Terwijl ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen. Ik kan er niet aan doen. Telkens als ik denk aan vroeger en aan alles wat nooit meer hetzelfde zal zijn komen de tranen weer. Ik heb geen idee hoe ik dit moet aanvaarden. Aanvaarden dat ik nooit meer een terrasje met haar zal kunnen doen, ondanks mijn belofte...