Fons, Frits en een hoop oude en nieuwe huizen

Het is wat... Een huis verkopen en kopen houdt je bezig. En hoe... Het lijkt wel alsof er geen tijd meer overschiet voor iets anders. In mijn hoofd al helemaal niet. Het lijkt dan ook onzinnigs om over iets anders te praten. Toch is er iets dat ik u niet wil onthouden...

Net zoals ik binnenkort, heeft ook Fons een nieuw huis gekregen. Ik weet niet of jullie je nog herinneren wat Fons de afgelopen maanden allemaal doorstaan heeft? Ik vat het voor de zekerheid even samen in een notendop. Sinds Fred, de allerbeste vriend van Fons stierf, is hij niet meer dezelfde. Hij heeft twee zelfmoordpogingen ondernomen en de laatste is hem bijna fataal geworden. Ik weet niet hoe lang hij op de grond tussen het stof gelegen heeft, want ik ontdekte 's morgens simpelweg zijn lege kom. Paniek! Ik vond hem achter de kast en toen ik hem oppakte, bewoog hij nog heel zwakjes. Hij hing vol stof en zag er niet uit. Na een beetje weken kwam het meeste er gelukkig af, maar hij bleek ook een stuk staart en een stuk vin te missen. Nog een dag later, was hij langs de ene kant plots wit! Gevlekt wit. En nog wat later stond er haar op die witte plekken...

Klinkt allemaal niet goed voor een goudvis, dat bent u ongetwijfeld met me eens. Toen ik op vakantie vertrok, had ik weinig hoop om Fons nog ooit terug te zien, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om hem door te spoelen. Ik vroeg mijn moeder om hem af en toe wat eten te komen geven en dat deed ze.
En wat bleek? Toen ik terug kwam van op reis, leefde Fons nog! En niet alleen dat. De haren waren weg en zijn staart en vinnen opnieuw aangegroeid! Ongelofelijk toch? Ze hebben wel een andere kleur, zoals je op de foto kan zien als je goed kijkt. Mijn moeder zorgde niet enkel voor een nieuwe thuis voor Fons, maar ook voor echte plantjes én nog belangrijker... Fons kreeg er een nieuw vriendje bij, die ik Frits noemde. In het begin was het even wennen, maar nu zijn ze dikke maatjes.

Fons en ik zijn dus beide door een lastige periode gegaan, maar we hebben er beide nieuwe vrienden én een nieuw huis aan overgehouden. Het gaat dus goed met ons. Al zal ik pas even rustig zijn als Fons nu wanneer ook ik in mijn nieuwe huis zit met mijn vrienden. Gelukkig heeft Fons daar alle begrip voor.

'Betaal aanslag op uw huizen of neem een kans-kaart'

Sommige dagen kunnen best zo snel mogelijk voorbij gaan. Meestal zijn het echter die dagen die blijven duren. Dagen dat je de muren oploopt en stress hebt en de telefoon al opneemt nog voor hij gaat...

En dat allemaal omdat ik me liet ompraten om naar een huis te gaan kijken... Een huis dat een droomhuis bleek. En ondertussen komen er maar mensen naar mijn huis kijken. En ik maar opruimen. En dromen. En stressen. En opruimen.
En het allerergste is dat de stress de komende dagen hoogstwaarschijnlijk zal aanhouden. Zo gaat dat namelijk bij stress en meer specifiek bij 'huizen-stress'. Bij monopoly is huizen kopen toch net iets makkelijker...

Ingehaald door Mister Tijd himself...

Ik sta achter. Verschrikkelijk achter. Soms is dat een slecht teken, maar deze keer niet. Deze keer sta ik achter omdat ik al twee weken niet kan kiezen wat ik jullie wil vertellen. Ik ben namelijk op vakantie geweest, mijn huis staat te koop omdat ik een ander huis wil kopen, ik ben jarig geweest en heb er nogal lang over gedaan om feestjes te organiseren enz. Een volledig verslag doen, dat zou te veel zijn. Veel te veel. Langs de andere kant zou het zonde zijn bepaalde dingen niet te vertellen. Ik doe het dus deels met beelden. Dat helpt vast wel!

Zweden was prachtig. Noorwegen trouwens ook.

Het centrale thema was water. Of toch ongeveer 8 dagen lang. En deze keer kwam het water eens niet uit de lucht vallen.

Er werden spieren gekweekt en af en toe werden de dingen nogal eens letterlijk genomen...

Het was eigenlijk vooral genieten. En lekker eten. En ik hoefde niet te koken. Nooit. Zalig. Voor mij één van de beste ingrediënten van een vakantie. Zoals ik dus zei... Genieten!

Er werd ook al eens gelachen. En dat is een understatement. En mopjes die kwamen we gewoon onderweg tegen. Toen we 'even gingen tanken' kwam de pompbediende bloedserieus vertellen dat enkel de tweede pomp werkte. Gevoel voor humor is niet elke Zweed gegeven... Of net wel?

blij - verleidelijk - euh...

Zweedse buschauffeurs hebben dan weer wel gevoel voor humor (en een saaie job?). Tijdens het wachten op de bus entertainden we onszelf tot er plots een bus stopte, zonder enig teken van ons en vroeg of we mee wilden. Hij was oprecht teleurgesteld toen bleek dat we op een andere bus wachtten.

De bus waarop we toen wachtten, bracht ons na een dikke week op het water iets dichter naar 'de bewoonde wereld' en misschien maar goed dat zoiets stapsgewijs gebeurd, want het afleren van boeren en scheten laten te pas en te onpas of zo goed als naakt rondlopen ging niet steeds van een leien dakje. En dat gegeven was ongetwijfeld één van de redenen dat Oslo me minder kon bekoren. Maar desondanks ben ik nog steeds grote fan van het hoge Noorden.

En ik denk dat ik voor drie mag spreken wat dat betreft.

Het was een super fijne reis. Het duurde dan ook even om weer in de dagelijkse dingen te duiken. Hoewel... Enkele dagen later zat ik bij de bank omdat ik plots een huis wilde kopen. En nog enkele dagen later hing er een blad 'HUIS TE KOOP' op mijn eigen raam. Weer wat later besliste ik dan toch maar mijn verjaardag te vieren. Daarvoor is het natuurlijk nooit te laat. Volgens mij heb ik timing issues... but then again... what's new?

Na twee weken heerlijk vertragen, heb ik mezelf opnieuw in vijfde geschakeld. Op twee dagen tijd. En ik maar therapiegewijs leren dat 'vertragen versnellen is'. Ik kom er wel. Misschien iets minder snel...

Een tijger op het dak en een nieuwe décolleté!: olé!

Het is wat geweest de laatste dagen: drama rond een goudvis, fantasie van een tijger en ... hilariteit in een pashokje! Die goudvis dat is echt een verhaal waarvan ik zelf niet alles geloof. Al heb ik het allemaal met eigen ogen gezien. Je kon al lezen hoe Fons afscheid moest nemen van Fred en dat dit niet van een leien dakje liep is eigenlijk een understatement. Na twee zelfmoordpogingen, waarvan hij de tweede op onverklaarbare wijze overleefde (ik vond hem 's morgens tussen het stof achter de kast!!!), ziet Fons er sinds gisteren ook plots heel anders uit... Er is een stuk van zijn staart en van één van zijn vinnen en langs één kant heeft hij grote witte vlekken. Op het internet vind je allerlei redenen en uitleg, maar voor mij is het simpel: Fons heeft last van PTSD (post-traumatic stress disorder)! 

Ook voor mij brengt dat het één en ander met zich mee. Ik heb Fons nu op de keukentafel gezet, omdat ik hem niet wil herinneren aan zijn oude plekje... You never know met die PTSD!  Maar dat heeft als gevolg dat ik niet meer kan eten aan de keukentafel. Niet dat Fons zoveel plaats inneemt, maar bij het minste dat ik op tafel zet, begint hij als een gek rond te zwemmen en te spetteren. Ik zet dus niets meer op tafel. Gisteren had ik fishsticks gemaakt en je kunt je wel voorstellen dat ik daarmee sowieso niet onder zijn neus zou gaan zitten... We hoeven de trauma's ook niet op te stapelen natuurlijk. En vanmorgen at ik dus maar al staande. Ik was uiteindelijk toch weer rijkelijk nipt opgestaan.

Om zelf ook niet richting (PT)SD te gaan, zorgde ik voor de nodige ontspanning en afleiding en zo ging ik maandagavond naar Rooftoptigrrr van Timecircus kijken. Ik heb eerder dingen van hen gezien (en vooral gedaan) en ze hebben me nog nooit teleurgesteld en ook deze keer was het ongelofelijk inventief en fantasierijk. En ja, dat ik van fantasie hou, is een open deur intrappen...
Toen ik 's avonds op het dak van de parkeergarage in het midden van de stationsbuurt over de stad keek met een lieve vriend naast mij die zo moe was dat het ene flauwe mopje na het andere uit zijn mond floepte, kwam er dan ook vanzelf een tevreden zucht en een glimlach... Zo voorkom je (PT)SD!

De rooftoptiger!

En goed in je vel voelen heeft naast het mentale ook fysieke aspecten en één van die fysieke aspecten wilde ik eens extra aandacht geven en dus besloot ik voor de verandering naar een 'echte' lingeriewinkel te gaan... Doorgaans is mijn ondergoed eerder kleurrijk dan duur, maar ik was mezelf al zo lang aan het beloven om een keer voor 'the real thing' te gaan en dus stapte ik gisteren een chique 'madammen-lingeriewinkel' binnen. Meteen werd ik aangesproken door een gezellige, vrolijke 'madam' zonder enige scrupules die bijna onmiddellijk mijn maat schatte en dat ook vrolijk door de winkel riep. Ahum... Zo vrijgevig zijn ze hierboven bij mij niet geweest en dus keek ik maar een beetje schaapachtig. Twee seconden later werd ik al een pashokje ingeduwd met enkele exemplaren. En nog eens twee seconden later stond diezelfde vrouw in mijn pashokje te kijken hoe het me stond. Speciaal...
Nu moet ik wel toegeven dat ze haar vak kende, want daar waar ik in de gemiddelde lingeriewinkel steeds gefrustreerd (en alleen) in zo'n pashokje stond, keek ik nu gefascineerd naar mijn eigen boezem en al snel waren ook mijn scrupules zo goed als verdwenen. Zelfs toen de gezellige mevrouw van de andere kant van de winkel riep dat ze ook nen hele schone, speciale push up had die ik zeker eens moest proberen...
Bring it on! En zonder zwans... voor het eerst in mijn leven was ik onder de indruk van mijn eigen décolleté... Geen betere verkooptruc dan dat lijkt mij!

Dus als u me nu tegenkomt en ik kijk niet zo vrolijk, dan komt dat door Fons. Maar als ik wel vrolijk kijk, dan heb ik ongetwijfeld iets nieuws aan. En als ik u vrolijk zie kijken... dan weet ik dat het goed besteedde centen waren!

De zelfmoordpoging van Fons...

Zucht! Ik zit helemaal opgedraaid achter de computer. Om de twee minuten loop ik de trap af om te checken of alles ok is. Gelukkig is hij ondertussen al wat rustiger, maar toch blijf ik ongerust. Want het is niet zo gek dat je je zorgen maakt om iemand die net probeerde een einde aan zijn leven te maken, niwaar? Gek van verdriet is hij, dat is wel duidelijk... Ocharme... Bij het minste geluidje rep ik me terug de trap af.

Om wie ik me zo'n zorgen maak? Over Fons. Fons is mijn goudvis en de beste vriend van Fred.

Fred en Fons

En Fred is niet meer... Rustige Fred met zijn grote ogen en zwarte, lange vinnen. Fred die altijd een klein beetje scheef zwom. Vanmorgen gaf ik hen nog eten terwijl ik me naar buiten haastte richting werk. Fred was altijd als eerste aan het eten. En toen ik vanmiddag, na een deugddoend terrasje terug thuis kwam, was er volgens mij nog niets aan de hand. Ik heb toch niets gemerkt. Maar toen ik deze avond  de visbokaal wilde pakken om het water te verversen, zag ik Fred plots boven drijven. Mijn maag keerde zich om. Nee! Gek hoe je zelfs met een simpele goudvis een soort band kunt hebben...

Vreselijk vond ik het om hem uit die bokaal te pakken. En sinds dan is ook alles misgelopen... Plots was er een grote barst in de bokaal. Zomaar ineens. Daar kon ik Fons niet weer inzetten. Ik moest dus iets anders verzinnen... De glazen fruitschaal zou tijdelijk ook wel lukken besloot ik...
Even later ben ik daar niet meer zo zeker van. Toen ik Fons in de fruitschaal op zijn plekje zette en me zelf met een boek in de hangmat nestelde, hoorde ik zoveel gespatter en zag ik hem druk over en weer zwemmen en tegen de wanden knotsen dat ik me zorgen maakte. Lezen lukte niet meer en dus besloot ik mijn psychologie op Fons in te zetten. Ik probeerde hem gerust te stellen door rustig te praten over Fred en dichtbij te blijven staan. Dat scheen een beetje te helpen, maar wanneer ik weer in de hangmat kroop, begon het ongecontroleerde zwemmen en spetteren opnieuw. Wat moest ik doen? Ik probeerde wat eten... Comfort food... Dat hielp bij mij soms ook. Ik checkte de gebarsten bokaal en overwoog hem er toch weer in te zetten, ondanks de barst. Want geef toe, je beste vriend én je huis verliezen in één dag is misschien inderdaad wel wat veel. Dat checken leverde me enkel een glassplinter op en dat wilde ik Fons zeker besparen! Geen oplossing.

Ik praatte nogmaals op hem in en legde me opnieuw in de hangmat tot ik Fons in mijn ooghoek plots door de lucht zag vliegen! Hij landde op de grond tussen mijn schoenen en bleef daar roerloos liggen. Je zou voor minder van zo'n val! Ik ben nog nooit zo snel recht gesprongen en ik was ook echt een beetje in paniek al handel ik op zo'n momenten steeds koelbloedig op automatische piloot en dus heb ik hem meteen opgepakt en voorzichtig weer in de fruitschaal gedaan. Arme Fons!

Je ziet waar hij de lucht is ingegaan...

Het lijkt hem wel gekalmeerd te hebben... Tijdens het schrijven van dit stukje ben ik minstens tien keer de trap afgegaan om te kijken of hij er nog in zit en rustig is. Tot hiertoe is dat het geval. Gelukkig maar. Ik denk dat ik op zoek moet naar een nieuw vriendje voor hem. En een nieuw huis.

En ondertussen vraag ik me af hoe ik de nacht ga doorkomen. En daarbij ook een heel klein beetje of het wel slim is ooit aan kinderen te beginnen als ik al zo in zit met een goudvis. Zucht!

Regenbogen en rijtjes...

Waar gaat het toch naartoe met deze stad? Het groen en de parken moeten plaats maken voor parkeerplaatsen. Aan de loketten zijn kleur en regenbogen uit den boze. Ik durf bijna niet meer gaan aanschuiven, want wie weet krijg je een GAS-boete wegens 'teveel kleur'. Niet in de rij lopen levert je met andere woorden een fikse boete op en kinderen moeten voortaan hun spaargeld opgeven om te mogen spelen. Vreemdelingen worden vriendelijk verzocht om 250€ neer te tellen om hier te mogen wonen. Het kost tenslotte heel wat om zo'n dossier op te stellen... En dat terwijl we fier zouden moeten zijn omdat we tweede prijken op de wereldranglijst 'aantal verschillende nationaliteiten'. Antwerpse jongeren die gaan vechten in Syrië worden ambtelijk geschrapt en in één adem raakt een moskee zijn erkenning en subsidies kwijt. Ik ben ook absoluut niet voor radicalisering, maar af en toe lijken maatregelen die u neemt, meneer De Wever mij minstens even radicaal als de zaken die u probeert te bestrijden.

Wanneer mensen werkzaam in de sociale sector besluiten om te gaan staken tegen op til staande besparingen, krijgen ze te horen dat de kans op besparingen enkel stijgt wanneer ze gaan betogen!
Jobs uit diezelfde sociale sector kregen reeds een compleet andere invulling dankzij mevrouw Homans en dus zijn mensen ongerust. Terecht lijkt mij. Straathoekwerkers worden nu bv. vriendelijk verzocht om ervoor te zorgen dat er geen bedelaars en daklozen aan de kaaien liggen wanneer er een cruiseschip aanlegt. Mooi straathoekwerk. Is het dan zo vreemd dat mensen iets duidelijk willen maken? En ja mevrouw Homans, net voor u aan gesprekken begint. Want tot hiertoe hebt u niet voor al te veel vertrouwen gezorgd.
Ach en werk is er genoeg in die sociale sector. Wachtlijsten zijn er overal. Alleen geld om te zorgen dat die weggewerkt kunnen worden, dat is wat anders. Geld om parkings aan te leggen en eersteklasvoetbal naar Antwerpen te halen dat is er wel.
'Het stad is van iedereen' lijkt lang verleden tijd... 't stad is nu enkel van zij die mooi in de rij lopen.

Ik ben niet politiek geëngageerd en ik begrijp nog niet de helft van al wat gaande is. Ongetwijfeld zijn er eveneens goede redenen om te doen wat u tot nu toe deed, meneer De Wever. Veiligheid creëren en criminaliteit bestrijden zijn alvast belangrijke topics op uw lijstje. Maar hoe zit het met die mensen die echt in de problemen zitten? Die het lastiger hebben om in dat rijtje van u te lopen? Wat met de kinderen? Waar moeten zij nu gaan spelen? En hoe mogen ze spelen? Of wat met mensen die een andere mening hebben dan die van u?

Nogmaals, ik ben geen politieker, maar wanneer ik gisteren met enkele buurtbewoners samen zat en de mogelijkheden van autodelen bekeek leek me het 'park-en-parkeerprobleem' plots niet meer zo onoverkomelijk... Investeer in fietspaden, in openbaar vervoer, in vélo's... en in autodelen! Promoot dat en ik wed dat het aantal auto's in de stad zal dalen. Hoeveel mensen in deze stad hebben hun auto dagelijks nodig? Heel vaak staat hij gewoon stil. Een bezette parkeerplaats. Een beetje minder groen.
Dus wanneer we erin zouden slagen autodelen bekender en voordeliger te maken, dan zou dat ongetwijfeld leiden tot minder auto's, minder files, meer  zuurstof en meer plek, niwaar?
En wist u, meneer De Wever dat dit eveneens de sociale cohesie ten goede zal komen? Dat uit dat autodelen vaak buurtfeesten ontspruiten of andere initiatieven? En die kunnen dan doorgaan in de parkjes en op de pleinen die vroeger nog parkeerplekken waren. Wist u dat ik mensen in mijn straat leerde kennen die ik voordien nooit gezien had en waarmee het eigenlijk prima klikte? Geweldig toch?! Dus hoe moeilijk kan het nu zijn?

Ach, meneer de Wever, ik was zo fier op de diversiteit hier in Antwerpen. Diversiteit op alle vlak. En als ik nu denk aan het rijtje waarin we moeten lopen, dan kan ik enkel diep zuchten... En hopen dat u snel inziet dat de sterkte van Antwerpen net daar ligt waar u streng optreedt: bij de eigenheid van al die verschillende mensen op zich die één ding gemeenschappelijk hebben: een groot hart voor Antwerpen.
En misschien kan u beginnen met een nieuwe slogan en ons opnieuw trots maken op onze mooie stad? Wat dacht u bv. van 'Antwerpen begint met A'? Net om al die diversiteit eens mooi in de verf te zetten!

Happily ever after...

Doorgaans komt creativiteit niet op commando. Integendeel. Plots, onverwacht, is het perfecte idee daar. Zo ging het ook afgelopen weekend. Mijn nicht ging trouwen en bij feesten horen kado's. En al ben ik niet altijd even goed in familiebanden, ik vind ze wel heel belangrijk. En dus is mijn manier om dat te tonen momenteel creativiteit in de vorm van persoonlijke, zelfgemaakte kado's...

Mijn nichtje is net als ik een grote sprookjesfan. Dan wordt knutselen meteen al leuk! Haar vrijgezellen was bijgevolg helemaal in het thema 'sprookjes'. Zij kwam verkleed als Belle, haar zus als Sneeuwwitje. Mocht ik toen beter in mijn vel gezeten hebben, was ik ongetwijfeld ook als Tinkerbell of elfje gegaan. Nu heb ik het bij roze gehouden (roze jurkje én pruik), haar lievelingskleur... Er werd een picknick georganiseerd en de tafel die zag eruit als de tafel van de Mad Hatter in Alice in Wonderland.

Zoek de zeven verschillen (en de cheshire cat!)

De tafel stond vol met heerlijke muffins, cupcakes, koffiekoeken, chocomelk, thee, taart en gebakjes en noem maar op. Suikers in overvloed! En alles werd geserveerd in prachtig porseleinen servies met bloemetjes en gouden randjes.

En daar was mijn idee... Ik wist dat het servies geleend was en dat ze het heel erg mooi vond en tja... een kado dat sprak dus voor zich! En wat vond ik in de kringwinkel? Prachtig servies met roze (haar lievelingskleur!) bloemetjes en subtiele gouden randjes...

Nu nog een persoonlijke touch natuurlijk en een speciale verpakking! Op zoek naar dat laatste vond ik een houten kruidenpottenmandje (of hoe heet zoiets?). Dat was mijn basis. Checken of het hele servies erin zou passen en toen dat het geval bleek: aan de slag!

Als je van sprookjes houdt en je gaat trouwen, dan is er maar één iets dat op een servies als dit hoort: 'Happily ever after...'! En roze bloemetjes en een gouden randje, dat vraagt om een bijpassende verpakking en dus schilderde ik het kruidenmandje goud en zocht ik een mooi roze stofje. Dat wilde ik nog afwerken met een gouden bies, maar mijn naaimachine was minder enthousiast... Het biesje is dus beperkt gebleven tot één kant jammer genoeg.
Ik had ook beloofd foto's te trekken op de dag zelf en plots bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om er nog een foto van diezelfde dag als kaartje bij te doen. Het was immers 's morgens viering gevolgd door een receptie en pas rond vijf uur begon het eigenlijke feest. Een gaatje tijd dus! En dus printte ik een foto van die ochtend af, stak ik hem in een gouden kadertje (ook geschilderd) dat hetzelfde opschrift kreeg als het servies. Het resultaat is dit:

Gewapend met mijn kadootje trok ik richting sprookjesfeest en omdat een beeld gewoon af en toe veel meer zegt dan woorden...

Op de tandem door de stad...

Het was werkelijk een sprookjesachtig feest en dat wilde ik u niet onthouden. Ik ben zelf een te grote fan. En zo nu en dan past er in ieders leven een vleugje magie. Want misschien was u even vergeten dat sprookjes af en toe gewoon helemaal echt zijn...