Drie maanden...

Drie maanden. Meer dan drie maanden geleden was er dat telefoontje dat alles veranderde. Drie maand geleden verdween mijn broer. Zomaar, plots, zonder enige aanleiding. Nog steeds kan ik het niet helemaal vatten. Logisch ook want we hebben geen flauw benul van wat er precies gebeurd is. Nog steeds niet. Het blijft verschrikkelijk onwezenlijk...

En ondertussen gaat de tijd verder. Je probeert mee te volgen en soms lukt dat, af en toe helemaal niet. En altijd is er het besef dat niets ooit nog zal zijn zoals het was...

Het is gek om te merken hoe je in een overlevingsmechanisme schiet, waardoor je het grootste deel van de tijd niet eens schijnt te beseffen dat hij weg is, dat hij misschien niet meer leeft. Ik hoor mezelf vaak iets vertellen over mijn broer en bedenk me dan dat het precies over iemand anders gaat. De emotie voel ik dan niet. En dat is nodig. Nodig om te kunnen gaan werken, om naar de winkel te kunnen, om te kunnen fietsen. Gewoon nodig om te kunnen leven. Om te overleven...

Ik ben ondertussen verhuisd en gelukkig heb ik gemerkt dat mijn broer meegekomen is met alle dozen. De herinneringen zijn er nog. Ik heb heel wat afdankertjes van hem (een lamp, houten latjes om te verduisteren, een handdoekhanger en een handdoek, een salontafel, enz.). Voordien twijfelde ik wat ik zou wegdoen en wat niet, want er zit best wel wat rommel tussen. Nu zijn die afdankertjes echter plots van onschatbare waarde en heb ik niet getwijfeld: alles ging mee en alles krijgt een plekje, zodat mijn broer ook een beetje hier is.

Ik zit hier goed. Een gezellig huis, weer in de stad, twee geweldige vrienden die ervoor zorgden dat het vanaf dag één een thuis werd en dat is wel anders geweest... En ook weer werken, op skivakantie gaan, een nieuwe bibliotheek ontdekken, gaan ontbijten, op Fil en Senna passen of gewoon weer eens lachen... Kortom, dagdagelijkse dingen doen me eigenlijk vaak goed. Het geeft die broodnodige lucht om verder te kunnen.

Want soms is dat besef er plots wel weer in alle hevigheid en voel je de emotie als een klap in je gezicht. Het overvalt je op de fiets, tijdens een gesprekje met vrienden, een toneelavond of gewoon thuis in de douche... En dan weet ik het even niet meer. Dan voelt het alsof ik niet meer kan ademen en prikken er tranen in mijn ogen. Dan wil ik maar één ding en dat is mijn broer...

Dozen vol knuffels...

De dagen gaan voorbij. 41 stuks. En hoewel er hier en daar echt wel betere dagen tussen zitten, zijn de meeste dagen nog steeds voor een groot deel hun kleur verloren. Ook ik loop letterlijk heel wat minder kleurrijk rond dan gewoonlijk. De zwarte en donkere kleren in mijn kast, die ik normaal zelden draag zijn plots favoriet. Alsof ook ik niet gevonden wil worden... Samen met mijn broer ben ik ook mezelf een beetje kwijt.

Binnen een maand moet ik verhuizen en dus valt er heel wat te regelen en te organiseren. Ik moet inpakken, een datum voor de verhuis vastleggen, helpende handen mobiliseren, kortom een actieplan opstellen. Maar verder dan mijn bureau een beetje opruimen en vergeten doktersbriefjes van maanden geleden terug vinden, kom ik niet. De omstandigheden maken me een beetje stuurloos en futloos. De energie en de goesting is ver te zoeken en heel wat dingen lijken zo banaal en onbelangrijk. Want ik wacht op iets dat veel belangrijker is. Iets waarvan ik niet weet wanneer het komt. Of het ooit wel komt. Kun je dan eigenlijk wel zeggen dat je wacht?

Na 41 dagen kan ik nog steeds niet vatten wat er gebeurd is. Zal ik dat ooit kunnen? Ik kan niet geloven dat de kans groot is dat ik mijn broer nooit meer terug zal zien. Mijn klein broertje...

Inpakken om te verhuizen lukt me niet. Het is alsof ik iets moet afsluiten dat groter is dan enkel de deur van dit huis. Want mijn broer heeft hier bij mij aan tafel gezeten en hier in mijn zetel. Naast mij. Hij gaf me een knuffel toen ik het moeilijk had eerder dit jaar, hier in deze living... Een knuffel zoals alleen hij dat kon. En hoewel ik weet dat ik dat niet in een doos hoef te pakken... Toch geraak ik niet verder.

Mijn nieuwe huis past veel meer bij mij en zelfs bij mijn broer die voor de allereerste keer oprecht enthousiast was over mijn woningkeuze (mét dakterras!). Zo enthousiast dat hij ervan uit ging dat het me niet zou lukken het huis ook echt te kopen. Ik mocht niet teveel hoop hebben, zei hij. Hij was dus ook de eerste die een bericht van mij kreeg. To prove him wrong... 'Je moet durven dromen' zei ik met een knipoog, waarop hij me breed lachend gelijk gaf. Dat deed hij immers ook...

Ik keek er zo naar uit om hem uit te nodigen op ons geweldige dakterras, waar hij zelf ook helemaal fan van was. En net daar wringt het schoentje... Want ik kan hem niet meer uitnodigen. De week voor hij verdween, zou hij nog proberen langs te komen toen we met de loodgieter gingen kijken. Hij was te laat en ik heb er toen niet verder over nagedacht. Logisch, hij zou nog kansen genoeg krijgen. Dacht ik. Wat heb ik daar nu spijt van... Want hij zal het mogelijks nooit zien. Misschien zie ik hem wel nooit meer terug. Misschien zal ik zelfs nooit weten wat er nu precies met hem gebeurd is.

En dus protesteer ik in stilte. Want ik wil de herinneringen die ik heb niet verliezen. Ik wil ze niet in dozen steken. Ik wil maar één ding... en dat is met mijn broer op dat droomterras staan en gewoon een dikke knuffel krijgen...

'Het kan...'

Dag 24. Meer dan drie weken zijn voorbijgegaan en nog steeds is er geen spoor van mijn broer. Nog steeds zijn er zoveel vragen en amper antwoorden. Nog steeds draait de wereld op kruissnelheid verder, maar ondertussen trek ik niet meer. Ik probeer opnieuw een klein beetje aan te haken. Met kleine stapjes zoek ik weer een plekje waar ik kan blijven staan zonder eraf te vliegen.

Gisteren ging ik voor de eerste keer opnieuw alleen naar de winkel. Na drie weken. Gewoon naar de winkel. En mogelijks kan u zich niet voorstellen waarom alleen naar de winkel gaan een uitdaging kan zijn. Wel om te beginnen word je van veel vragen en weinig antwoorden een beetje paranoia. Onder andere... De ondraaglijke onzekerheid neemt het over en zorgt ervoor dat je zoekt. Altijd en overal. Ik kan de straat niet meer op of ik ben aan het zoeken. En het maakt niet uit dat mijn verstand weet dat het een ongelofelijk klein waterkansje is hem zo te vinden. Het kan. Want niets is zeker. Helemaal niets. Dus het kan...

Daar komt dan nog eens bij dat zijn auto achter mijn hoek gevonden werd. Waarschijnlijk toeval. Niets is echter zeker. Het kan ook geen toeval zijn geweest. Mijn fantasie gaat dus af en toe zwaar uit de bocht. Wilde hij naar mij komen? Is hij hier misschien toch ergens? Zou hij op een dag aan mijn deur kunnen staan? En dan zegt mijn verstand weer bikkelhard dat dat allemaal onzin is. Dat hij hier hoogstwaarschijnlijk niet eens geweest is.

Hoe dan ook, ik moet steeds voorbij de straat waar zijn auto stond. En dan komen de tranen vaak voor ik er erg in heb. Fietsen doe ik bijgevolg niet vaak meer de laatste weken. Binnenkort ga ik verhuizen. Misschien maar goed... Langs de andere kant durf ik hier niet weggaan. Want wat als hij op een dag toch aan mijn deur zou staan en ik woon er niet meer? Weinig kans zegt mijn verstand dan, al komt dan meteen: 'Maar het zou wel kunnen...'.

Ook de berichten die we soms krijgen of horen van mensen die beweren mijn broer ergens gezien te hebben, zijn moeilijk. Je wil er zo graag in geloven... Maar als ik zelf al af en toe denk dat ik mijn broer ergens zie, dan is de kans heel groot dat iemand die hem slechts op foto gezien heeft zich vergist. Toch, dat sprankje hoop doet ergens ook goed... Want het kan.

Gisteren kon ik voor de eerste keer weer eens lachen. En dat deed deugd. Kleine stapjes. Terwijl is het ook net vreselijk moeilijk. Alsof je geen recht meer hebt op lachen. Alsof dat nooit meer gaat of mag. Want hoe kan ik lachen terwijl mijn broer misschien ergens helemaal alleen is of vecht voor zijn leven? Of al dood is... Want dat zegt mijn verstand.

Het is een gevecht met jezelf, met je verstand, met je schuldgevoel, met een mix van allerlei tegenstrijdige gevoelens, met de ondraaglijke onzekerheid... Met de vraag of hij ooit, op een dag, terug zou kunnen komen...

Mijn lieve broer...

Soms kan je wereld op een fractie van een seconde voor altijd veranderen. De telefoon gaat en de wereld stopt met draaien. Tenminste... zo lijkt het. De wereld draait wel degelijk door. Alleen voor jou niet. Het voelt alsof je met alle macht die je in je hebt aan die wereld staat te trekken. Niet vooruitgaan...

Maar alles gaat verder. Mensen zetten grappige dingen op facebook of vinden vanalles leuk, maken plannen, kortom doen wat ze altijd doen... En je begrijpt er niets van. Hoe kan dat immers? Hoe kan er iemand nog lachen?

Het enige waar ik aan kan denken is mijn broer. Mijn lieve, enthousiaste broer die altijd bezig was en wiens gsm het verlengde van zijn arm geworden was. Ik ken niemand die zo intensief en graag leefde als hij. Hij liep over van de plannen, verbouwde zijn huis, reisde de halve wereld af en tegelijk was hij er altijd als je hem echt nodig had. Als je het tenminste niet erg vond dat hij je dan tien keer belde of smste dat hij wat later zou komen of nog even eerst ergens anders langs moest of er plots, op miraculeuze wijze, toch eerder zou zijn...

Ik spreek in het verleden omdat ik niet weet hoe ik over hem moet praten in het heden. Een week geleden verdween hij. Zomaar, plots was hij weg. En wij blijven achter met duizenden vragen. Waar is hij? Wat is er gebeurd? Waarom stuurde hij niets of belde hij niet? Wordt hij ergens vastgehouden? Leeft hij nog wel?

Het is zo onwerkelijk en onrealistisch dat je fantasie alle kanten opgaat. Want je weet het gewoon niet. Als je over straat loopt zie je enkel witte auto's en mensen die op hem lijken... Flarden van gesprekken klinken als zijn naam en alles wat je ziet zou een aanwijzing kunnen zijn. Je waant je in één of andere slechte politieserie.

Het niets kunnen doen en het niet weten is ondraaglijk en ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld als nu... Bang zijn, kwaad, schuldgevoel, verdrietig, alles tegelijk.

En net omdat het zo irreëel is, weet niemand goed hoe te reageren. Mensen durven geen contact opnemen, terwijl dat me eigenlijk net goed doet. Een berichtje, een mailtje, iets op facebook, maakt niet uit... Het is vaak iets kleins maar wel iets wat je op zo'n moment broodnodig hebt. Dat heb ik alvast geleerd. Als je twijfelt, gewoon doen. Want voor je't weet, heb je de kans niet meer...

Ik zie je graag lieve broer!

-x-

Soms maakt een kip het verschil...

Ik knipperde met mijn ogen en plots was er een maand voorbij. Wat vliegt de tijd af en toe toch vreselijk snel. Het lijkt wel alsof ik tijdens de week het slopende ritme probeer bij te houden om in het weekend dan alles bij te benen en net als ik het gevoel hebt dat ik weer een beetje kan ademen begint de volgende slopende week. Lucky Luke die ingehaald wordt door zijn schaduw...

Een nieuw huis heeft daar natuurlijk veel mee te maken. Het houdt je bezig en dat op alle vlakken. Niet alleen is er heel wat te regelen, maar ook je hoofd lijkt een beetje een 'te kleine sjakosj'... Er zit zoveel in dat je gewoon doodmoe wordt van ermee rond te zeulen.

Afgelopen week tekenden we eindelijk het compromis na een zenuwslopende periode. Dit huis is dus vanaf februari echt van ons:

En 'ons', dat zijn Jan, Lore en ik. Drie compleet verschillende karakters die op de één of andere manier prima samen passen. Jan en ik 'go way back'. We hebben nog samen op de schoolbanken gezeten, luid meegebruld met Bryan Adams en we belandden zelfs ooit samen op het podium van het sportpaleis. Lore en ik roeiden nog niet zo lang geleden door de Zweedse wateren. En omdat we die prachtige reis zonder kleerscheuren doorgekomen waren, vonden we samenwonen geen slecht idee. Lore is niet bepaald iemand die bij de pakken blijft zitten en dus stond ik twee dagen na diezelfde reis al in ons droomhuis met een glas wijn in mijn hand hand. Of hoe de dingen soms lopen...

Soms is het zo vreselijk moeilijk om dromen en realiteit aan elkaar te koppelen, maar met dit huis slaagden we daar zonder twijfel in. Eerst moesten we wel nog door een zure appel heen: de verdeling! Na heel wat gesprekken, discussies, telefoontjes, bankbezoeken enz. was ik lichtelijk bezorgd (lees: mijn al te kleine sjakosj-hoofd barstte bijna uit haar voegen van bezorgdheid). Zouden we er wel uit geraken?
Lore was namelijk helemaal weg van de keuken op het gelijkvloers en van de grote tuin. In haar dromen werkte ze aan die keukentafel en speelden haar kindjes in de tuin. Maar ook realistische Jan had een duidelijke voorkeur voor diezelfde verdieping.
Een dikke week geleden zaten we met z'n drie op restaurant en de notaris (oftewel de 'houder der minuten' wat eigenlijk toch veel mooier klinkt, niet?) had ons net meer informatie bezorgd in verband met de opdeling en mogelijke verbouwingen en die informatie zorgde ervoor dat Lore's grote droom zo ongeveer als een zeepbel uit elkaar spatte. Ik maakte me dus zacht uitgedrukt 'een beetje zorgen'. Maar... soms passen puzzelstukjes heel onverwacht toch perfect!

Het gesprek nam plots zo'n vreemde wending, dat ik tot op de dag van vandaag nog niet helemaal snap hoe het nu precies gelopen is. Het begon al toen Lore vertelde dat ze geen kaas meer mocht eten van de dokter voor haar spieren, wat spontaan voor een lachbui zorgde. Weg spanning! Dat werd enkel nog grappiger toen ze daaraan toevoegde dat bestek plat moest zijn en ze vroeg of we van mes konden ruilen, want het mijne was platter. Ik zag geen enkel verschil, maar vond het prima. Het gesprek werd ronduit hilarisch toen Lore plots zo enthousiast werd van het idee dat ze kippen mocht houden in de tuin, dat ik me afvroeg waarom we het nooit eerder over kippen gehad hebben! We mochten alle drie een kip kiezen en haar een naam geven. Antigone,Oedipus, Kreon, Marnix, alles passeerde de revue. Ik heb het niet eens zo met kippen, maar hey, als een zure appel daardoor een heerlijke brownie wordt... Ik ga met plezier 'mijn kip' kiezen en bedenk met nog meer plezier een te gekke naam!

'de vis' in Jan's badkamer

En dankzij de kippen zijn we nu alle drie helemaal blij met ons nieuwe huis en tellen we af. Echt. Ik kan niet wachten... En de combinatie van drie karakters gaat ongetwijfeld vuurwerk en veel inspiratie om te schrijven geven... Zodat jullie mee kunnen uitkijken en wegdromen: enkele sfeerbeelden...

de tuin

'den atelier'... plek voor een feestje!

Lore's mooie keuken

mijn living...

mijn plekje... 

en tot slot... het ongelofelijke uitzicht van op ons dakterras!

Komen jullie op bezoek? Als de kippen het goed doen, staat er misschien wel een taart in één of andere keuken... De mijne zal het echter niet zijn.

Fons, Frits en een hoop oude en nieuwe huizen

Het is wat... Een huis verkopen en kopen houdt je bezig. En hoe... Het lijkt wel alsof er geen tijd meer overschiet voor iets anders. In mijn hoofd al helemaal niet. Het lijkt dan ook onzinnigs om over iets anders te praten. Toch is er iets dat ik u niet wil onthouden...

Net zoals ik binnenkort, heeft ook Fons een nieuw huis gekregen. Ik weet niet of jullie je nog herinneren wat Fons de afgelopen maanden allemaal doorstaan heeft? Ik vat het voor de zekerheid even samen in een notendop. Sinds Fred, de allerbeste vriend van Fons stierf, is hij niet meer dezelfde. Hij heeft twee zelfmoordpogingen ondernomen en de laatste is hem bijna fataal geworden. Ik weet niet hoe lang hij op de grond tussen het stof gelegen heeft, want ik ontdekte 's morgens simpelweg zijn lege kom. Paniek! Ik vond hem achter de kast en toen ik hem oppakte, bewoog hij nog heel zwakjes. Hij hing vol stof en zag er niet uit. Na een beetje weken kwam het meeste er gelukkig af, maar hij bleek ook een stuk staart en een stuk vin te missen. Nog een dag later, was hij langs de ene kant plots wit! Gevlekt wit. En nog wat later stond er haar op die witte plekken...

Klinkt allemaal niet goed voor een goudvis, dat bent u ongetwijfeld met me eens. Toen ik op vakantie vertrok, had ik weinig hoop om Fons nog ooit terug te zien, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om hem door te spoelen. Ik vroeg mijn moeder om hem af en toe wat eten te komen geven en dat deed ze.
En wat bleek? Toen ik terug kwam van op reis, leefde Fons nog! En niet alleen dat. De haren waren weg en zijn staart en vinnen opnieuw aangegroeid! Ongelofelijk toch? Ze hebben wel een andere kleur, zoals je op de foto kan zien als je goed kijkt. Mijn moeder zorgde niet enkel voor een nieuwe thuis voor Fons, maar ook voor echte plantjes én nog belangrijker... Fons kreeg er een nieuw vriendje bij, die ik Frits noemde. In het begin was het even wennen, maar nu zijn ze dikke maatjes.

Fons en ik zijn dus beide door een lastige periode gegaan, maar we hebben er beide nieuwe vrienden én een nieuw huis aan overgehouden. Het gaat dus goed met ons. Al zal ik pas even rustig zijn als Fons nu wanneer ook ik in mijn nieuwe huis zit met mijn vrienden. Gelukkig heeft Fons daar alle begrip voor.

'Betaal aanslag op uw huizen of neem een kans-kaart'

Sommige dagen kunnen best zo snel mogelijk voorbij gaan. Meestal zijn het echter die dagen die blijven duren. Dagen dat je de muren oploopt en stress hebt en de telefoon al opneemt nog voor hij gaat...

En dat allemaal omdat ik me liet ompraten om naar een huis te gaan kijken... Een huis dat een droomhuis bleek. En ondertussen komen er maar mensen naar mijn huis kijken. En ik maar opruimen. En dromen. En stressen. En opruimen.
En het allerergste is dat de stress de komende dagen hoogstwaarschijnlijk zal aanhouden. Zo gaat dat namelijk bij stress en meer specifiek bij 'huizen-stress'. Bij monopoly is huizen kopen toch net iets makkelijker...